May 3, 2015

பெண்ணின் கருப்பை உரிமையும் ஆணாதிக்க அதிகாரமும்


இந்தியானாவில் வாழும் பூர்வி பட்டேல் எனும் பெண்ணுக்கு, சிசுக்கொலை குற்றத்திற்காக 20 ஆண்டுகள் சிறைவாசம் என வழங்கப்பட்டுள்ள தண்டனையானது பெண்ணின் கருப்பை உரிமை, பிள்ளை பெறும் உரிமை பற்றிய விவாதங்களுக்கான அவசியத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது. அப்பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்டுள்ள அநீதியானது உலகளாவிய அளவில் பெண் உரிமை ஆர்வலர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பையே ஏற்படுத்தியுள்ளது.

தனக்கு கருக்கலைப்பு நடந்துவிட்டதாகக் கூறி பூர்வி பட்டேல் கடந்த ஜூலை மாதத்தில் மருத்துவ உதவி நாடியுள்ளார். குழந்தை இறந்து பிறந்ததாகவும், என்ன செய்வதென்று தெரியாத நிலையில் அவர் அவ்வுடலை ஒரு பையில் போட்டு குப்பைத்தொட்டியில் போட்டுவிட்டதாகவும் தெரிவித்துள்ளார். காவல் துறையினர் அவ்வுடலைக் கண்டுபிடித்து எடுத்ததோடு, சுயமாகக் கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ள பூர்வி சில மருந்துகளை இணையம் வழியாக வாங்கியதையும், “இப்போதுதான் குழந்தையைத் தொலைத்தேன்” என்று அவர் தனது நண்பருக்கு அனுப்பிய குறுஞ்செய்தியையும் கண்டுபிடித்தனர். இதனடைப்படையில் குழந்தைப் புறக்கணிப்பு மற்றும் சிசுக்கொலை குற்றங்களுக்காகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டார். தற்போது அவர் செய்தது குற்றமே என தீர்ப்பாகி 20 ஆண்டுகால சிறைத் தண்டைக்கும் உள்ளாகி இருக்கிறார். சிசுக்கொலைக்காக சிறைத் தண்டனைப் பெற்ற முதல் பெண்மணி அவர்தான் எனும் செய்தியும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தான் சிசுக்கொலை செய்யவில்லை, குழந்தை இறந்தேதான் பிறந்தது என்பது பூர்வி பட்டேலின் வாக்குமூலம். குழந்தை உயிருடன்தான் பிறந்தது என்றும், அவர் ஏற்கனவே கருக்கலைப்புக்கு முயன்று அது தோல்வியுற்றதால் சுசுவைக் கொண்றார் என்றும் அரசு தரப்பு வாதங்கள் முன்வைத்திருக்கிறது. ஆனால் குழந்தை உயிருடன்தான் பிறந்தது என்பதற்குப் போதுமான மருத்துவ ஆதாரங்கள் வைக்கப்படவில்லை என்பது ஒருபுறம் இருக்க, சட்டம் அனுமதிக்கும் கருக்கலைப்பு காலமான 23-24 வாரம் எனும் காலத்திற்குப் பிறகு பூர்வி கருக்கலைப்புக்கு முயன்றார் என்பதும் குற்றமாகி உள்ளது. ஆனால் அவர் 25 வார கர்ப்பகாலத்தில் இருந்தார் என்றும் வாதிடப்படுகிறது.

இதற்கும் அப்பால் சட்டத்தில் உள்ள முரண்களும் விமர்சனத்திற்குள்ளாகியிருக்கிறது. உதாரணமாக, குழந்தை புறக்கணிப்பு என்பது உயிருடன் பிறந்த குழந்தையை புறக்கணிப்பது என்பதாகும், ஆனால் மற்றொரு குற்றமான சிசுக்கொலை என்பது கருக்கொலை என்பதாகும் என்றும், அப்படியிருக்கையில் இறந்து பிறந்த ஒரு குழந்தையை ஒருவர் எப்படி புறக்கணிக்க முடியும் எனும் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. சட்டங்களில் உள்ள முரண்கள் மற்றும் குறைபாடுகள் நாம் அறிந்ததே.

இவ்வழக்கையொட்டி பெண்ணியவாதிகள் முன்வைக்கும் கேள்விகள் முக்கியமானவை. ஒரு பெண்ணின் கருப்பை உரிமை மற்றும் பிள்ளை பெறும் உரிமை பற்றியும்,  பெண் உடல் மீதான ஆணாதிக்க அதிகாரம் குறித்தும் முன்வைக்கப்படும் வாதங்கள் அவை. இச்சமூகத்தில் பெண் தன் உடல் மீது எவ்வித உரிமையும் அற்றவளாக்கப்பட்டுவிட்டாள். பெண்மை எனும் பண்பு விளக்கமும், பெண்மைக்குறிய இலக்கணங்களும் பெண்ணின் உடல் மீதான கட்டுப்பாட்டு விதிகளே அன்றி அவை உடல்ரீதியானப் பண்புகள் அல்ல. அதேவேளை ஆண்மை என்பது உடல்ரீதியான பண்புகளாகவும், ஆண்மைக்குறிய இலக்கணமானது ஆளுதலுக்குறியதாகவும் உள்ளன. ஆண்மை என்பது பலம், பெண்மை என்பது பலவீனம்; ஆண்மை என்பது பெருமை, பெண்மை என்பது சிறுமை எனும் அடையாளங்களாக விரிந்து ஆண்மை என்பது அதிகாரம், பெண்மை என்பது கட்டுப்படுதல் எனும் எழுதா விதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

“பெண் என்றால் கருப்பை”, “பெண் என்பவள் சுரப்பிகள் கொண்டு சிந்திப்பவள்” போன்ற பேச்சுகளை சுட்டிக் காட்டும் சிமோன் தே பொவ்வா அவர்கள் மேலும் சில ‘பிரபல தத்துவவாதிகளின்’ ‘நற்பேச்சுகளையும்’ சுட்டிக்காட்டுகிறார்: குணத்தில் குறைபாடுடையவளாதலால் ஒருவள் பெண்ணாகிறாள் என்றார் அரிஸ்டாட்டில், பெண் என்பவள் குறைபாடுடைய ஆண் என்பது புனித தோமையரின் விளக்கம்.

இவ்வாறாக ஆணை வைத்தே பெண் என்பவள் விளக்கப்படுகிறாள். அதனால் ஆண் உயர்வானவனாகவும், பெண் தாழ்வானவளாகவும் மாற்றப்படுகிறாள். குடும்பம் எனும் அமைப்பின் மூலம் வம்ச விருத்தி என்பதே ஆண் பெண் உறவின் பிரதான நோக்கமாக  நிறுவப்பட்டுள்ளது. மனித இன விருத்திக்கு ஆண் பெண் இணை சேருவது அவசியமெனினும், இயல்பாக (இருந்த) இருக்க வேண்டிய உறவானது காலப்போக்கில் உற்பத்தி உறவுகளின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அமைப்புரீதியான கட்டுப்பாடுகள்  நிறைந்த ஒன்றாகிப் போனது. எப்படி உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் அபகரிப்பு நடவடிக்கைகளால் தனியுடமையானதோ அதேபோல் பெண்ணும் தனியுடமை ஆக்கப்பட்டாள். தனியுடமை உற்பத்தி முறையில் வேலைப்பிரிவினையின் அடிப்படையில் ஆண் தலைமை நிலை பெற்றான். இது தந்தை வழிச் சமூகம் அல்லது ஆணாதிக்கச் சமூகம் எனப்படுகிறது.

உற்பத்தி சாதனங்கள் ஆணின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் போனது போல் பெண்ணின் மறுஉற்பத்தி சக்தி மீதும் ஆண் அதிகாரம் பெற்றவனானான். அதற்கேற்ற திருமண விதிமுறைகள், ஒழுக்க விதிமுறைகள், அமைப்புகள் உருவாயின. உற்பத்திக்குத் தேவையானவற்றை கொடுப்பவன் (அபகரிப்பு மூலம் தன் உடைமயாக்கிக் கொண்ட சாதனங்களைக் கொண்டு)அதிகாரம் படைத்தவனாகவும் பெறுபவன் (அந்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவன்) அடிமையாகவும் மாற்றப்பட்டான். பெறுபவன் தனது வாழ்வாதாரத்திற்காக உழைப்பது போக கொடுப்பவனின் (அவன் எந்த உடல் உழைப்பையும் செலுத்தாத நிலையில்) செல்வச் சேகரிப்பிற்காகவும் உழைக்க வேண்டும் என்பதே இவ்வுற்பத்தி முறையில் உள்ள முரண்பாடு மற்றும் பிரச்சினை. அதேபோல் ஓர் உயிர் உருவாக வித்தைக் கொடுக்கும் ஆண் அதிகாரம் படைத்தவனாகவும், அதனை தன் உடலுக்குள் பெற்று உயிர் வளர்த்து முழுமையடைந்த ஜீவனாக பெற்றெடுக்கும் பெண் அடிமையானாள். இந்த மறு உற்பத்தியில் ஆணின் பங்கு பகுதியளவுதான் எனினும், கொடுக்கும் இடத்தில் அவன் இருப்பதால் – அதாவது ஓர் உயிர் உருவாகத் தேவைப்படும் வித்தை தன் உடலிலிருந்து பிற உடலுக்குக் கொடுப்பதால் அவன் சக்தி வாய்ந்தவனாக, உயர்ந்தவனாகக் கருதப்படுகிறான். அதேவேளை உயிர் உருவாகத் தேவைப்படும் கருமுட்டை பெண் உடலில்தான் உள்ளது என்றாலும், அது முழுமையடைய ஆணின் வித்து தேவை, அதாவது இரு உயிர்களின் கூட்டிணைவில் மட்டுமே ஓர் உயிர் உருவாகும். இது ஒரு இயற்கையான ஏற்பாடு என்பதை சௌகரியமாக புறம்தள்ளிவிட்டு ஆணாதிக்கமானது பெண்ணின் கருப்பை மீது அதிகாரத்தை வளர்த்துக்கொண்டது. பெண்ணை வெறும் பிள்ளை பெரும் இயந்திரமாக மாற்றியும் வைத்துள்ளது.

இவ்வாறெல்லாம் பெண்ணியவாதிகள் விளக்கும்போதும், தங்கள் உடல் மீதான ஆணாதிக்க அதிகாரத்தை முறியடிக்க முனையும்போதும் பெண்கள் பல்வேறுவிதமான எதிரிவினைகளை முன்னெடுக்கின்றனர். ‘எங்கள் கருப்பை எங்கள் உரிமை, பிள்ளை பெறும் அல்லது மறுக்கும் உரிமை பெண்களிடமே உள்ளது’ போன்றவை அதில் அடக்கம். இதன் ஒரு பகுதியாகவே கருக்கலைப்பு உரிமையை பெண்கள் போராடி (உண்மையில் அது மாபெரும் போராட்டமே) வென்றனர். வைதீக மதங்களின் அதிகாரம் மேலோங்கி இருக்கும் நாடுகளில் இன்னமும்கூட கருக்கலைப்பு பெரும் தண்டனைக்குறிய குற்றமாகவே உள்ளது. மேலும் சில நாடுகளில் குறிப்பிட்ட விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு கருக்கலைப்பு சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. 

பெண்ணின் உடல் நலனுக்கு பாதிப்பு, கருக்கலைப்பு பெருகிவிட்டால் மனித இனம் எப்படி வளரும்? ஓர் உயிரைக் கொல்வது பாவம் என்றெல்லாம் எதிர்வாதங்கள் வைக்கப்படுகின்றன. பெண்கள் மீதுதான் இவர்களுக்கு எத்தனை அக்கறை, எத்தனை அன்பானவர்கள் இவர்கள் என்று நாம் எண்ண வேண்டும் இல்லையா? ஆனால் பென்ணியவாதிகள் ஏன் இவ்வன்பை ஆதிக்கம் என்கின்றனர்? திமிர் பிடித்தவர்கள் என்பதே ஆணாதிக்கவாதிகளின் பதிலாக இருக்கிறது. 

பெண்கள் பிரச்சினையில் ஆணாதிக்கவாதிகளின் கருத்துகளை கேட்கத் தயாராக இருக்கும் இச்சமூகம் பெண்களின் கருத்துகளை ஏன் கேட்க மறுக்கிறது? பெண்களுக்காக வழக்காடுகின்ற உரிமையை, தீர்ப்பு வழங்கும் உரிமையை ஆணாதிக்கவாதிகளுக்கு வழங்கும் இச்சமூகம் ஏன் பெண்களைப் பேசக்கூட அனுமதிப்பதில்லை? உண்மை சுடும் என்பதாலா?

ஊணையும் உயிரையும் ஈந்து பல்வேறு தியாகங்களைச் செய்து உயிரைப் பெற்றுடுக்கும் சக்தி வாய்ந்த பெண் உயிரின் மகத்துவம் அரியாதவளாகவா இருப்பாள்? மனித இன வளர்ச்சிக்கு இது இயற்கையான ஏற்பாடு என்பதை அறியாத அளவுக்கு அவள் முட்டாளா என்ன? பின் ஏன் பெண்ணியவாதிகள் கருக்கலைப்பை ஆதரிக்கின்றனர்? ஏன் என்றால் பெண்ணியவாதிகள் ஓர் உயிரை உயிராகக் கருதுகையில் ஆணாதிக்கவாதிகள் உயிரை உடைமையாகக் கருதுகின்றனர் என்பதே இதில் உள்ள வேறுபாடு. ஆம், தனியுடமைச் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க குடும்பமானது வாகனமென்றால், வாரிசு என்பது அதன் அச்சாணி. அவ்வமைப்பு சிதைந்து போகாமல் இருக்க உருவானவை பெண் பாலினத்திற்கான விதிகள். பெண் உடலை அந்நியமாக்கிய விதிகள். அவளது அனைத்து செயல்பாடுகளுக்கும் சமூகச் சாயல் பூசும் விதிகள். சமூக மேம்பாட்டிற்கு எதிரானவர்கள் அல்ல பெண்ணியவாதிகள், ஆனால் நிச்சயம் அவர்கள் ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் மேம்பாட்டிற்கு எதிரானவர்களே. அதன் அச்சாணியாகத் திகழும் வம்ச விருத்திக்காக நிலவும் பெண்ணின் கருப்பை மீதான அதிகாரத்தை பெண்ணியவாதிகள் இந்தக் கோணத்திலிருந்துதான் எதிர்க்கிறார்கள்.

எல்லாவற்றிற்கும் ஆணாதிக்கம் என்று குதர்க்கமாகப் பேசுவதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பவர்களை இரண்டு வகையினராகப் பிரிக்கலாம்: 1) அறியாதவர்கள் – போதுமான சமூகக் கல்வியைப் பெறாதவர்கள் 2) சுயநலக்காரர்கள் – அனைத்தும் தெரிந்தும் தனியுடமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வழக்காடுபவர்கள்.

கருக்கலைப்பு உரிமையில் நாம் பல்வேறு சூழல்களைக் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அது வெறும் கருமுட்டை வளரும் காலகட்டத்தை மட்டும் பொறுத்ததன்று. எல்லா நேரங்களிலும் பெண்ணானவள் விரும்பி கர்ப்பம் தரிப்பதில்லை. பெரும்பாலான நேரம் தன் உரிமை என்னவென்று தெரியாத பெண் ஒன்று குடும்ப உறவுகளின் அல்லது கணவரின் கட்டாயத்தின் பேரில் குழந்தை பெற நிர்பந்திக்கப்படுகிறாள். அடுத்து சமூக அழுத்தம். திருமணமாகாதப் பெண்கள், சிறுமிகள் எனில் காதல் வயப்பட்டு ஆணின் நிர்பந்தத்திற்கு உள்ளாக நேர்கிறது. பெண் ஏன் உடன்படுகிறாள் என்று கேள்வி கேட்பது மிகவும் சுலபம், ஆனால் அவளை உடன்படச் செய்ய ஆண் அதிகாரத்தையும், உணர்ச்சியையும் எப்படி கையிலெடுப்பான் என்பது யாவரும் அறிந்ததே. உடலுறவுக்கு மறுத்தால் “என் மீது உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையா” என்பது போன்ற பேச்சு, இல்லையேல் மிரட்டல்… மேலும், இதில் ஆணுக்கு எந்த பங்கும் இல்லையா? ஆணிடம் ஏன் அத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் எதிர்பார்க்கப்படுவதில்லை?  இதுபோன்ற நிபந்தனைகளைக் கூட விட்டுவிடுவோம். காதலிக்கும் இருவர் தங்களது அன்பை இருவரின் முழுச் சம்மதத்தோடு எப்படி வேண்டுமானாலும் பரிமாரிக்கொள்ள உரிமை உண்டுதானே. இது ஒன்றும் சட்டப்படி குற்றமில்லையே, குறிப்பாக திருமண வயதை எட்டிய பின்னர், தம் உறவை எப்படி வளர்ப்பது, எதைத் தவிர்ப்பது என்பது சம்பந்தப்பட்டவர்களின் உரிமை.

இதில் பெண் கர்ப்பமுற்றுவிட்டாள், அதை சுமக்கும் அல்லது கலைக்கும் உரிமை பெண்ணிடமே உள்ளது. தன் உடல்நிலை, மனநிலை, குடும்பச் சூழ்நிலை, பொருளாதாரம் இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேல் ஆண் (அல்லது கணவன்) தன்னை நடத்தும் விதம், உறவுகளின் கொடுமைகளால் திருமண வாழ்வின் நிச்சயமின்மை ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொண்டு பெண் முடிவெடுக்கும் சூழ்நிலை உருவாகிறது. யாரும் பொழுதுபோகாமல் கருக்கலைப்பில் ஈடுபடுவதில்லை, ஏனென்றால் அதனால் உண்டாகும் உடல்நலப் பிரச்சினைகள் மற்றவர்களை விட சம்பந்தப்பட்ட பெண் நன்கறிவாள். திருமணத்திற்கு முன் கர்ப்பம் தரிக்கும் பெண் மேற்சொன்ன காரணங்களோடு ஆணாதிக்க சமூக அவமானத்திற்கு அஞ்சியே அந்நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். சில நேரங்களில் பெண்கள் உட்கொள்ளும் கருத்தடை மாத்திரைகள், சாதனங்களைத் தாண்டியும் பெண் கருத்தரிக்க நேர்ந்தால் அதைக் கலைக்க முடிவெடுக்கலாம்.
ஒரு சமூகத்தில் எந்தளவுக்கு ஆணாதிக்க வேர் ஆழ ஊன்றியுள்ளதோ அந்தளவுக்கு அச்சமூகமானது பெண்ணுக்கு அதரவாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் பெண்ணின் அவல நிலைக்கு அச்சமூகமே காரணம்.

பிள்ளை பெறும் விஷயத்தில் குடும்ப அமைப்பின் சமூக அழுத்தம், ஆணாதிக்கம் ஒருபுறமிருக்க, வல்லுறவுக்குள்ளாகி கர்ப்பம் தரிக்கும் சிறுமிகள், விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதால் கர்ப்பம் தரிக்கும் பெண்களின் பிரச்சினைகளை நாம் எந்த உரிமைக்குள் பொறுத்திப் பார்ப்பது? இதில் பல்வேறு விதமான உளவியல் சிக்கல்கள் உள்ளன. மேலும் தான் வல்லுறவுக்காளானதையோ அல்லது ஏமாற்றப்பட்டதையோ தைரியமாக சொல்ல வழியில்லாதப் பெண்களுக்கு இதுபோன்ற வாரக் கணக்குகளின் அடிப்படையில் நிலவும் சட்டம் எப்படி நியாயம் வழங்கும்?

இதற்கெல்லாம் அப்பால், பல நேரங்களில் ஆண்களின் வன்முறையால் பெண் கருக்கலைப்பிற்கு உள்ளாகிறாள், போதிய ஊட்டச்சத்தின்றி பெண்ணுக்கு கருக்கலைப்பு நேருகிறது, உச்சபட்சமாக பெண் குழந்தை பிறந்தால் அது குறையாகவும், சுமையாகவும் கருதிக்  கொல்ல்ப்படுகிறது. பெண் சிசுக் கொலையில் இந்தியாதான் முதலிடத்தில் உள்ளது. இன்னும் சொல்லப்போனால், இரத்தமும் சதையுமாகப் பிறந்த குழந்தையைக் கொல்லப்படும்போது மௌனம் காப்பவர்கள், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் கருக் கலைப்பை நாடும் உரிமையை மறுப்பது கேலிக்கூத்தானது. இதில் மருத்துவர்கள் செய்யலாம், சுயமாகக் செய்துகொள்ளக்கூடாது என்பதெல்லாம் சமூக அழுத்தம் தருவதற்கான ஏற்பாடு. மேலும் அது வணிக நலன் சார்ந்தது, அதில் பெரிய மனிதாபிமானமெல்லம் ஒன்றுமில்லை.

என்கவுண்டர் கொலைகள், தவறான மரண தண்டனை, அரசியல் கொலைகள், கலவரங்களில் துப்பாக்கிச் சூடு, போர் மற்றும் இன்னபிற அராஜகங்கள் மூலம் அரசு செய்த, செய்கின்ற கொலைகள்; மேலும், முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தின் விளைவாக ஏற்படும் ஏழ்மை, வறுமை, கடன்சுமைகள், பணிச் சுமை, மன நெருக்கடி போன்றவற்றால் விவசாயிகள் உள்ளிட்டோர் செய்துகொள்ளும் தற்கொலை போன்றவற்றால் நேரும் மானுடப் பேரழிவைக் காட்டிலும் பெண்களின் கருக்கலைப்பினால் ஒன்றும் பெரிய உயிர் இழப்பு ஏற்பட்டுவிடப்போவதில்லை. மேலும் வரதட்சனைக் கொடுமை, குடும்ப வன்முறை, வல்லுறவு, ஆசிட் வீச்சு, அரசியல் போராட்டங்கள், பெண் சிசுக் கொலை காரணமாக கொல்லப்பட்ட பெண்களை விட பெண்களின் கருக்கலைப்பினால்  நேர்ந்த, நேரும் உயிரிழப்பு விகிதம் நிச்சயம் சொற்பமே. பெண் மீதான ஒழுக்கவாதக் கோட்பாட்டு விதிகளும், பெண்கள் மனநிறைவுடன் வாழ முடியாத இந்த சமூக அமைப்புமே அச்சொற்ப மரணங்களுக்கும் காரணம்.

இறுதியாக,  சமூக அக்கறையுடன் கூடிய, நல்லறிவுக்கு அடையாளமான உரையாடலையே பெண்ணியவாதிகள் என்றும் விரும்புவர் என்பதால் அறம் சார்ந்து சில பரிந்துரைகளை முன்வைக்கலாம். திருமணமானப் பெண்கள் கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ளும் உரிமை விஷயத்தில், இருவர் ஏற்படுத்திக்கொண்ட உறவுக்கு மரியாதை அளிக்கும் விதமாக கருக்கலைப்பில் கணவனின் சம்மதத்தைப் பெற வேண்டும் என்று நாம் பரிந்துரைக்கலாம். ஆனால் அது சில ‘முன் நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டது’. முதலில், கர்ப்பம் தரிக்க, குழந்தைப் பெற்றுக்கொள்ள முடிவெடுக்கும் உரிமையும், குழந்தைப் பேறு பற்றிய போதிய அறிவும் அப்பெண்ணுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். கணவன் மனைவி இருவரும் எவ்வித சமூக அழுத்தத்திற்கும் ஆட்படாது தமது விருப்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு முடிவுகளை எடுக்கும் அறிவும் சுதந்திரமும் பெற்றவர்களாக இருப்பது இதில் அவசியம். பெண் முழுதும் உடன்பட்டு எடுத்த முடிவுக்கு அவள் பொறுப்பேற்கவேண்டும் என்ற அறத்தின் அடிப்படையில் இதை நாம் எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால் இதே விதி ஆணுக்கும் பொருந்தும்.  அதேபோல் சமூகத்தின் அனைத்து குடிமக்களையும் ஏற்றத்தாழ்வற்ற நிலையில் வாழவைப்பதாகச் சொல்லி ஆட்சியில் இருக்கும் அரசுகளுக்கும் இவ்விதி எல்லா விஷயங்களிலும் பொருந்தும்.


இருவர் உடன்படாத சூழலில் உண்டான கர்ப்பம்,  ஆணின் வன்முறையினால் உண்டான கர்ப்பம், உறவில் பிணக்கு, குடும்ப வன்முறை, பொருளாதாரம், உடல்நலம், மனநலம் போன்ற விஷயங்களால் ஒரு பெண் பாதிக்கப்பட்டிருப்பின் நிச்சயம் அப்பெண்ணுக்கு கருக்கலைப்பு உரிமை இருக்க வேண்டும். கருக்கலைப்பு சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். பிள்ளை பெறும் உரிமை பெண்களுடையது என்பதும் சட்டபூர்வமாக்கப்பட வேண்டும். சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுவிட்ட நாடுகளில் கருக்கலைப்புத் தொடர்பாக பெண்கள் முடிவெடுப்பதற்கு எதிராக வகுக்கப்பட்டிருக்கும் அனைத்து நிபந்தனைகளும் முற்றிலுமாகக் கைவிடப்பட வேண்டும். மனித உரிமையின் அடிப்படையில் பெண்ணுக்கு தன் உடல் மீது முழு உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். பிறந்திராத குழந்தைக்காக கவலை கொள்ளும் ஆணாதிக்க அரசும், அரசு இயந்திரமும், சமூகமும் பிறந்து உயிருடன் வாழும் பெண்கள் பாதுகாப்போடும், மனநிறைவோடும், ஆரோக்கியத்தோடும் எல்லாவற்றிற்கும் மேல் சாதி, மத, வறுமைக் கொடுமையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்களாக வாழும் உரிமையை முதலில் உறுதி செய்ய வேண்டும், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் தமது கவனத்தை செலுத்த வேண்டும். ஆதிக்கங்கள் ஒழிந்துவிட்ட சமூகத்தில் அழிப்பிற்கு அவசியம் ஏற்படாது. 

நன்றி: உயிரோசை

Apr 5, 2015

இந்தியாவின் மகளா அல்லது இயற்கை உயிரினமா?


நிர்பயா என்று பொதுப்பெயரிடப்பட்ட புதுதில்லி மருத்துவ மாணவி ஒருவர் 2012ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில், 6 பேர் கொண்ட கும்பலால் கொடூரமான வல்லுறுவுக்காட்பட்டு, உடலுறுப்புகள் சிதைக்கப்பட்ட நிலையில் மரணதித்தார். இச்சம்பவமானது இந்தியாவின் ஆன்மாவை சற்றே அதிகமாக உலுக்கியது, வரலாறு காணாதப் போராட்டங்கள் நிகழ்ந்தன. அதன் விளைவாக இந்திய அரசாங்கமானது முன்னாள் நீதியரசர் வர்மாவின் தலைமையில் ஒரு நீதி விசாரணைக் குழுவை அமைத்தது. பல்வேறு தரப்பினரின் பரிந்துரைகளையும் உள்ளடக்கி (கிட்டத்திட்ட 80,000 பரிந்துரைகள்) நீதியரசர் வர்மாக் குழுமம் தனது அறிக்கையை சமர்பித்தது. அவ்வறிக்கை குறித்து நாம் மற்றொரு கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

இப்போது, இந்தியாவின் மகள் என்ற தலைப்பில் வெளியாகி இருக்கும் ஒரு ஆவணப்படமானது அம்மருத்துவ மாணவிக்கு நிகழ்த்தப்பட்ட கொடுமைகள் குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் கிளப்பியுள்ளது. லெஸ்லீ உட்வின் என்பவர் உருவாக்கியிருக்கும் அத்திரைப்படத்தை வெளியிட இந்திய அரசு தடை விதித்துள்ளது. அந்த ஆவணப்படம் குறித்து நமக்கு பல்வேறு விமரசனங்கள் இருந்தாலும், ஒரு படைப்பைத் தடை செய்யக் கோரும் போராட்டங்களை, தடை செய்யும் அரசாணையை நாம் எக்காரணம் கொண்டும் ஆதிரக்க இயலாது.

ஒவ்வொரு முறை இதுபோன்ற வல்லுறவு குற்றங்கள் நிகழும்போதும் குற்றவாளிகளின் மனநிலை குறித்த ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பது என்பதை விவாதித்து வந்துள்ளோம். அதிலும் குறிப்பாக வல்லுறவுக்குள்ளாகும் பெண் உடல் மீது நிகழ்த்தப்படும் துன்புறுத்தல்கள் மனிதர்கள் கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடியாத கொடுமைகளாகவும், வக்கிரங்களாகவும் இருக்கும்போது, மனநிலை குறித்த ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படுவது அவசியமாகிறது.

அந்த வகையில் இதுபோன்ற ஆவணப்படங்கள் வரவேற்கத்தக்கவை. விமர்சனனக்கள் ஒருபுறம் இருக்க, அன்று நிகழ்ந்தது என்ன என்பது குறித்து முகேஷ் சிங் அளித்துள்ள வாக்குமூலப் பதிவிலிருந்து நாம் சில முக்கியமான விஷயங்களை விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது.

முகேஷ் சிங் மற்றும் குற்றவாளிகளின் வழக்குறைஞர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் பெண் பற்றிய கருத்துகள் அப்பட்டமாக ஆணாதிக்க சிந்தனை கொண்டவை. பெண்கள் ஏன் இரவு நேரங்களில் உலாவுகின்றனர், ஆண் நட்பு ஒழுக்கக்கேடானது, பெண்கள் மலர் போன்றவர்கள், வைரத்திற்கு நிகரானவர்கள் அவர்கள் பொத்தி வைக்கப்பட வேண்டியவர்கள், தெருவில் விட்டால் இப்படித்தான் சிதைந்து போகும் அல்லது கவர்ந்து செல்லப்படும், அதையும் மீறி அவள் வல்லுறவுக்காளானால் அவளை பண்ணை வீட்டில் வைத்து எரித்துக் கொன்று கௌரவத்தைக் காக்க வேண்டும் எனும் அறிவுரைகளை அவர்கள் அடுக்கியுள்ளனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றம் சொல்லும் (victim blaming) போக்கு படிப்பறிவற்றவர்கள் மத்தியில் மட்டுமின்றி படித்தவர்கள்  மத்தியிலும், இவ்வளவு ஏன் நீதித்துறை வரையிலும்கூட காண முடிகிறது.

இவற்றுக்கெல்லாம் உச்சம் முகேஷ் சிங்கின் தற்காப்பு வாதம், வல்லுறவுக்குள்ளாகும்போது பெண்கள் எதிர்க்கக்கூடாது, அமைதியாக இருந்துவிடுவதே அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு, எதிர்க்குபோது எதிராளிக்கு ஆத்திரம் கூடுகிறது என்றெல்லாம் கூறியவர், தம்மை தூக்கில் போடுவது மேலும் ஆபத்தானது, இப்போதாவது வல்லுறவு செய்துவிட்டு விட்டுவிடுகின்றனர், இனிமேல் தாம் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க கொலை செய்துவிடுவார்கள் என்று ஒரு எச்சரிக்கையும் விடுத்துள்ளார். 

பெண் பற்றிய சமூக மனநிலையின் சாட்ச்சியங்கள் இவை. ஆணுக்கு எத்தகைய அதிகாரங்களை இச்சமூகம் வழங்கியுள்ளது அதன் பாதகங்கள் என்ன என்பதை கேள்விக்குட்படுத்துவதை விடுத்து, ஆணாதிக்கவாதிகள் மீண்டும் மீண்டும் பெண்களின் நடத்தைகளே அவர்களுக்கெதிரான வன்முறைகளுக்குக் காரணம் என்று சொல்லி வருகின்றனர். பெண்களும் மிகவும் பொருமையாக, இன்னும் சொல்லப் போனால் பெருந்தன்மையாக, தங்களை ஒடுக்கும் ஆண்களை பதிலுக்கு ஒடுக்குவது எனும் சிந்தனையை கைகொள்ளாமல், இது சமூக அமைப்பின் பிரச்சினை என்று புரிய வைக்க முயற்ச்சி செய்து வந்துள்ளனர். பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே அழிப்பதன் மூலம் பெண் இனப்படுகொலை செய்துவரும் இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பதிலுக்கு ஆண் குழந்தைகளைக் கருவிலேயே கொன்றால்தான் இவர்களுக்குப் புத்தி வரும் என்பன போன்ற மனிதத்தன்மையற்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளாமல் சமூகத்தை நோக்கி இன்னமும் பெண்கள் நம்பிக்கையோடு உரையாடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஆனால், குற்ற உணர்வின்றி பேசும் ஒருவனுக்காக ஆஜராகும் வழக்குறைஞர்கள் போன்றோரோ மீண்டும் மீண்டும் பெண்களை வீட்டிலேயே ஒடுக்கி வையுங்கள், பெண்களை கட்டுப்பாடுடன் வளர்க்க வேண்டும், விதி மீறும் பெண்களுக்கு கற்பழிப்பு என்பது தண்டனை என்று ஆணாதிக்கத் திமிரோடு பேசி வருகின்றனர்.

மீண்டும் மீண்டும் நாங்களும் இதையேக் கேட்கிறோம், ஆனால் அவர்களிடம் இதற்குப் பதில் இருப்பதில்லை: வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்லும் பெண்கள் மட்டும்தான் வல்லுறவுக்கு ஆளாகிறார்களா?. குழந்தைகள், சிறுமிகள் எந்த ஆணாதிக்க விதிகளை மீறியதால் வல்லுறவுக்குள்ளாகின்றனர், கொல்லப்படுகின்றனர்? பெற்ற தந்தையே மகளை வல்லுறவுக்கு ஆளாக்குவதற்கும் பெண்கள்தான் காரணமா? கீழ் வீட்டில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த 60 வயது மூதாட்டியை வல்லுறவு செய்தான் மேல் வீட்டில் வாடகைக்குக் குடியமர்ந்தவன், அதற்கு யார் காரணம்? கிராமத்துப் பாட்டிமார்கள் இரவிக்கை அணியாதது நகரத்து இளைஞனை தூண்டியதா?

காதலை ஏற்க மறுத்தால் அல்லது இன்னும் இதர பழி வாங்கலுக்காக பெண்கள் மீது அமிலத்தை விசுகிறார்களே அதற்கும் பெண்களின் நடத்தைதான் காரணமா? சேலையே கட்டிக்கொண்டு வேலைக்குப் போனாலும் பெண்ணின் பின்புறத்தைத் தட்டிப் பேசும் மேலதிகாரியின் வக்கிரத்திற்கும் பெண்ணின் நடத்தைதான் காரணமா? பெண்ணை வீட்டிலேயே பூட்டி வைப்பதுதான் இதற்கெல்லாம் தீர்வா? வீட்டிலேயே இருக்கும் பெண்கள் எந்தத் துன்புறுத்தலுக்கும் உள்ளாவதில்லையா?

மது அருந்துவதற்குப் பணம் தரவில்லையென்று கர்ப்பிணிப் பெண்ணை உயிரோடு கொளுத்திய கணவன் என்றொரு செய்தி வெளியாகி உள்ளது,  அவன் குடிகாரன் என்ற ‘புரிதலோடு’ அவனை அணுக வேண்டுமா? வாச்சாதியில், மணிப்பூரில், கஷ்மீரில், இலங்கையில் இன்னும் உலகின் அனைத்து பகுதிகளிலும் காவல்துறையால், இராணுவத்தால் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டதற்கும் பெண்களின் நடையும் உடையும், அவர்களது சுதந்திர கோஷங்களும்தான் காரணமா?

பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் இவ்வளவு கொடுமைகளையும் அன்றாடம் பார்த்து வரும் மனிதத் தன்மை உள்ள எவருக்கும் எழ வேண்டிய முதல் கேள்வி “பெண்களின் நிலை ஏன் இவ்வாறு உள்ளது”, ஆண்களுக்கு மட்டும் எங்கிருந்து இவ்வளவு அதிகாரங்கள் வந்தன என்பதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  மாறாக, பெண் என்பவள் இப்படி, பெண் என்பவள் அப்படி, இயற்கையிலேயே அவள் பலவீனமானவள், பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவள், ஆணே அவளது பாதுகாவலன் என்று சொல்வது அறிவுக்குப் புறம்பானதாகவும், மனிதத் தன்மையற்ற பேச்சாகவும் தோன்றவில்லையா?

ஆண் பெண் என்பது இயற்கை உயிரினத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் அவ்வளவே. ஆனால் ஆணுக்கு ஒரு விதியும், பெண்ணுக்கு ஒரு விதியும் எழுதியது சமூகமே அன்றி அவை எதுவும் இயற்கையானவை அல்ல என்பதை பெண்ணியவாதிகளும், முற்போக்குச் சிச்தனையாளர்களும், சமத்துவாதிகளும் தொடர்ந்து விளக்கி வந்துள்ளனர். இருந்தபோதிலும், அவர்களின் குரல்கள் நசுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. சில வேளைகளில் கொல்லவும்பட்டிருக்கின்றனர். இந்த ஏற்றத்தாழ்வால் பாதிக்கப்படப்போவது யாரோ ஒரு ‘ஒழுக்கங்கெட்டப்’ பெண் மட்டுமல்ல, ஏதோ ஒருநாள் சம்பந்தப்பட்ட ஆணாதிக்கவாதிகளின் குடும்ப உறவுகளில் ஒருவராகவும் இருக்கலாம். ஏனென்றால், வல்லுறவு செய்ய வருபவனுக்கு எதிரில் இருப்பது பெண் உடல், தனது காட்டுமிராண்டித்தனங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்கிய  ‘நல்லுள்ளத்தின்’ உறவு என்பதெல்லாம் தெரியாது.

மனித வாழ்வின் தேவைக்காகவும், மனித உயிரின வளர்ச்சிக்காகவும் சிலவித ஏற்பாடுகள் செய்துகொள்வதென்பது ஒரு வசதிக்காகவே அன்றி அதுவே நிலைபேறுடையதாகிவிட முடியாது. மேலும் அத்தகைய ஏற்பாடுகள் மனித விதிகளே அன்றி இயற்கை விதிகள் கிடையாது. இதுபோன்ற பாகுபாடுகளும், ஒடுக்குமுறை விதிகளும் சார்ந்து வாழும் தன்மையிலிருந்து எழுபவை. சார்ந்து வாழ்தல் என்பது இயற்கையானது, அதை அன்பினால் பரிவர்த்தனை செய்துகொள்ள வேண்டுமேயன்றி அதிகாரத்தினால் அல்ல.

பெண் என்பவள் இயற்கையில் ஓர் உயிரினம், அவளுக்கென்று ஒரு விதி எழுத இங்கு எவருக்கும் உரிமையில்லை. பலம் பலவீனம் போன்ற இருமைகள் எல்லாமே மனிதர்களின் மதிப்பீடு. அது ஒரு கற்பிதம். இயற்கையில் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு தன்மை உண்டு அந்தந்த தன்மைக்கேற்ப ஒரு பயனும் உண்டு, அவ்வளவே. மற்றபடி மனிதர்களுக்குள் நிலவும் உறவுகள் தேவையின் பொருட்டு வடிவமைக்கப்பட்டவை, அந்தத் தேவையில் ஆண்களின் நலன் மட்டுமே மையமாக இருப்பதே இப்பிரச்சினைகளுக்குக் காரணம். ஆணைச் சார்ந்து பெண் வாழும் சூழ்நிலையை உருவாக்கி, ஆண்களுக்கு எல்லையற்ற அதிகாரங்களை வழங்கியதே பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் அனைத்து வன்முறைகளுக்கும் காரணம்.

அதிகாரத்தை ருசித்துவிட்ட ஆணாதிக்கவாதிகள் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒடுக்குமுறையையே கையிலெடுக்க, பெண்ணியவாதிகளோ அறிவை கையிலெடுக்கின்றனர். ஆண் மைய சமூக அமைப்பை சமத்துவ முறையிலான சமூக அமைப்பாக மாற்ற அவ்வறிவைக் கொண்டு போராடி வருகின்றனர். ஆனால் அதற்கு மதிப்பளிக்காது பெண்களை குற்றம்சாட்டியும், அவர்களது உரிமைகளை மறுத்தும், பெண்களை ஒடுக்குவதை மட்டுமே தீர்வாக இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் முன்வைக்குமேயானால், பின்னர் பெண்களும் சமுத்துவத்திற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை கைவிட்டு, பெண்மைய்ய உலகாக இவ்வுலகை மாற்றுவதே தீர்வு என்ற முடிவுக்கு வரும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். ‘பலவீனமாக்கப்பட்டவர்களை’ இப்படி மாறி மாறி ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போட்டுக்கொண்டும், ஒடுக்கிக் கொண்டும், சுரண்டிக் கொண்டும் வாழும் உலகை சமத்துவவாதப் பெண்கள் விரும்புவதில்லை. அவர்களின் மனித நேயமும், சமூகப் பொறுப்புமே இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தை இன்னமும் கருணையோடு அணுகச் செய்கிறது. ஆண்களைப் போன்று வன்முறையான வழிமுறைகள் பெண்ணும் கையிலெடுப்பது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் ஒருகவளை சோறு கூட ஆயுதமாக மாறக்கூடும்.

நன்றி - உயிரோசை


Mar 4, 2015

மண் அரசியல்



திரையரங்குகளில், சமீபகாலமாக ஒரு விளம்பரப் படம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. இந்தியன் என்பதில் பெருமை கொள் எனும் செய்தியை உள்ளடக்கி மண்ணின் பெருமை பேசுகிறது அப்படம். தேசிய மக்கள் தொகை பதிவகம் சார்பாக அவ்விளம்பரம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. வரலாற்றில் முன் எப்போதுமில்லாத அளவுக்கு ‘தேசிய’ உணர்வு இப்போது முன்னெடுக்கப்படுகிறது. நம் மண், நமது தேசம், நமது கலாச்சாரம் ஆகியவை குறித்த ஒரு பெருமை உணர்வை அதிகப்படுத்துவதன் மூலம், ஆட்சியில் இருக்கும் பா.ஜ.க அரசானது தம்மை தூய தேச பக்தர்களாகவும், கலாச்சார காவலர்களாகவும் பறைசாற்ற முயற்சிப்பது நமக்கு விளங்குகிறது.

இதில் என்ன தவறு, ஓர் அரசின் கடமையே அதுதானே, நாடு கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை பாதுகாப்பதுதானே என தோன்றலாம். அது அரசின் கடமையோ இல்லையோ, தேசத்தை, பிறந்த மண்ணை நேசிப்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையுமாகும், உண்மையில் அது இயல்பானது. ஆனால் அரசென்னும் இயந்திரம் அதைக் கையிலெடுக்கும் விதமே நம்மை அச்சுறுத்துகிறது.  இந்திய நாடு இந்து நாடு எனும் கருத்தியலை கொண்ட ஓர் அரசானது ‘நம்’ மண் என்று அழுத்தம் கொடுப்பதன் மூலம் எவரெவரை ‘அந்நியர்கள்’, ‘வந்தேறிகள்’ என்று மறைமுகமாக சொல்கிறது என்பது வெளிப்படை. ஆக, தம் இந்து தேசிய அரசியலுக்கும், இந்து தேசிய கட்டமைப்புக்கு விசுவாசிகளை பெருக்கிக்கொள்ளவும் இவ்வரசு மண் அரசியலை கையிலெடுக்கிறது. நம் நாடு குறித்த பெருமித உணர்வை தூண்டிவிடுவதன் மூலம், ‘வந்தேறிகள்’ மீதான, அதாவது மாற்று மதத்தினர் மீதான வெறுப்புணர்வை வளர்க்க முற்படுகிறது, தேச பக்தியின் பெயரால் இந்து மதப்பற்றை வளர்க்கும் ஓர் உத்தி இது.  அத்தோடு அரசை எதிர்ப்பவர்கள் பற்றிய எதிர்மறை உணர்வை ஏற்படுத்தவும் இது ஏதுவானது.

அரசியல் சாசன முகவுரையிலிருந்து, நாட்டின் கொள்கைகளைக் குறிக்கும் ‘மதச்சார்பற்ற மற்றும் சோஷலிச’ ஆகிய சொற்களை நீக்கி 26ஆம் தேதி குடியரசு தின விழாவுக்கான விளம்பரம் ஒன்றை இந்திய அரசாங்கம் வெளியிட்டுள்ள செயலானது, நமது சந்தேகங்களை ஊர்ஜிதப்படுத்தத் தவறவில்லை. அரசுப் பிரதிநிதி ஒருவர் இந்து மதப் பற்றோடு கருத்துகளை தெரிவிப்பதும், மற்றொரு பிரதிநிதி அப்படி ஒரு திட்டமே இல்லை என மறுப்பதும் அரசின் வழக்கமாகி விட்டது. அவர்கள் தேச பக்தர்கள், இந்து மதப் பற்றாளர்கள், கலாச்சார காவலர்கள் என்பதை விட அவை யாவும் அவர்களின் அரசியல் தந்திரம் என்று புரிந்துகொள்வதே அறிவுடமையாகும்.  இதுபோன்ற உணர்வுபூர்வமான சர்ச்சைகள் மூலம் தம் அரசு மீதான ஒரு மென் உணர்வையும், அதேநேரத்தில் தாம் எது செய்தாலும் ‘இந்தியர்களின்’ நன்மைக்கே எனும் ஒரு கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையையும் பெருவதற்கான தந்திரமது. ’இந்து அரசு; எப்படி நாட்டின் நலனுக்கு துரோகம் செய்யும் என்பதே நம் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் நிலைபெற வேண்டும்.

அரசுக்கு இந்திய மண் மீது இருக்கும் அதே பற்று மக்கள் மீதும் இருக்கிறதா என்பதே நமது கேள்வி. இல்லை என்பதையே அரசின் அடுத்தடுத்த திட்டங்கள், கொள்கைகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. முதலாளித்துவ ஆதரவும், ஏகாதிபத்திய ஆதரவும் கொண்ட எந்த ஒரு அரசுக்கும் மண்தான் பிரதானமே ஒழிய மக்கள் அல்ல. உழைப்புச் சக்தியாக மட்டுமே இவர்களுக்கு மக்கள் தேவை, தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக மக்கள் மாறுவதை இவ்வரசுகள் விரும்புவதில்லை, அதனால்தான் கண்மூடித்தனமான விசுவாசத்தைப் பெறுவதற்கான அத்தனை மாயையகளையும் இவ்வரசுகள் பிரச்சாரம் செய்கிறன. தேச பக்தி, வளர்ச்சி ஆகியவை அதன் தாரக மந்திரங்கள். அப்போதுதான் தேச பக்தியின் பெயரால்  இராணுவவாதத்தையும், வளர்ச்சியின் பெயரால் முதலாளித்துவ ஆதரவு கொள்கைகளையும் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்த முடியும்.

இரண்டிற்கும் பிரதானம் மண் – நிலம். டிசம்பர் 2014இல் நிலம் கையகப்படுத்துதல், புனர்வாழ்வு மற்றும் மீள்குடியேற்றச் சட்டத் திருத்தத்திற்கு அரசு ஒப்புதல் வழங்கியது. நிலங்களைக் கையகப்படுத்த 70-80% நில உரிமையாளர்களின் ஒப்புதல் தேவை, சமூக பாதிப்பு மதிப்பாய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற முந்தைய சட்டங்கள் இதன்மூலம் ரத்து செய்யப்படுகின்றன. ஐந்து முக்கியமான வளர்ச்சி திட்டங்களுக்காக நிலத்தை கையகப்படுத்துவதென்றால் விவசாய நிலங்களுக்கும்கூட விதிவிலக்கில்லை. பெரு நிறுவனங்களுக்கும், இராணுவ தயாரிப்புகளுக்கும், ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்களின் தொழில் நிறுவனங்களுக்குமே அந்நிலங்கள் அளிக்கப்படும், (சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் என்கிற பெயரில், பல சலுகைகளுடன்). இதுதான் இவ்வரசின் தேச பக்திக்கான உண்மைக் காரணம், உண்மையில் இது தேச பக்தியல்ல, தங்களை ஆட்சியில் அமர்த்தியதற்கான முதலாளித்துவ, ஏகாதிபத்திய விசுவாசம்.

முந்தைய அரசுகள் சட்டங்களையும், இராணுவத்தையும் கையிலெடுத்ததென்றால், பா.ஜ.க அரசோ மண்ணை (நாட்டுப்பற்றை) கையில் எடுக்கிறது. இந்திய மண்னை கூறு போட்டு விற்க, மண்ணையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் ஓர் உத்தி, உண்மையில் இது வெற்றிகரமான உத்தியே. அரசின் இந்த மக்கள் விரோதப் (உண்மையில், தேச விரோத) போக்கை அம்பலப்படுத்தும்,எதிர்க்கும் சக்திகளுக்கெதிராக மக்களை ஓரணியில் திரட்ட இவர்களுக்கு இந்துமத அரசியல் தேவைப்படுகிறது. முதலாளித்துவ தொழில் மட்டத்தில் ஆதிக்க சாதி மேலாதிக்கத்தை அப்படியே தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், சிறுபான்மையினரையும், மாற்று மதத்தவரையும் இரண்டாம் நிலையிலேயே வைத்திருக்கவும் இந்த இந்து தேசபக்த மண் அரசியல் இவர்களுக்கு உதவுகிறது.

மண்ணும் வளமும் மட்டுமே பிரதானமாக இருக்கும் இதுபோன்ற தேச பக்த-மக்கள் விரோத அரசுகள் அவ்வளங்களை மக்களின் பிடியிலிருந்து பறித்து பெரு முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்த்துக் கொடுப்பது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், நிலமும் வளமும் பறிபோய், விவசாயமும் சிறு தொழில்களும் நலிவடையத் தொடங்கும்;  மேலும், லட்சக்கணக்கில் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்வது ஒருபுறம் தொடர்கதையாக நடக்க, மீதமிருப்பவர்களை உலகளாவிய மூலதன வளர்ச்சிக்குத் தேவைப்படும் உலகளாவிய உழைப்புச் சக்திக்காக (Reserve Army of Global labor) மலிவான கூலிகளாக, அதிலும் பேரம் பேச முடியாத கூலிகளாக மாற்றுவதும் நிகழ்ந்துவிடும்.   புதிய திட்டங்கள் தொடங்கும்போது வேலை வாய்ப்பு பெருகும் என்ற விளம்பரங்களும், போதுமான லாபம் சம்பாதித்ததும் பெரு நிறுவனங்கள் கதவடைப்பை அரங்கேற்றுவதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது. ஒருபுறம் பசுமைத் திட்டங்கள், மற்றொருபுறம்  கோரமான விபத்துகள் ஏற்பட்டால்கூட சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் இழப்பீடு தரவேண்டியதில்லை எனும் ஏற்பாடுகளோடு ஒப்பந்தங்கள். மண் வளம் கெட்டாலும் பரவாயில்லை எமக்குத் தேவை முதலீடு என்றால் வளர்ச்சி யாருக்கு?

தண்ணீரை சேமியுங்கள், தேவையற்றபோது மின்சார சாதனங்களை முடக்கி வையுங்கள் போன்ற அனைத்து அறிவுரைகளையும் மக்களுக்கு வழங்கிவிட்டு நிலத்தையும், தண்ணீரையும், மின்சாரத்தையும் அப்பெருமுதலாளித்துவ நிறுவனங்களுக்கு இலவசமாகவும், மானியத்தோடும் வழங்கி தனியுடமை செல்வக்குவிப்புக்கும், ஏகபோக மூலதனக் குவிப்பிற்கும் மேலும் மேலும் சேவை செய்யும். தனியுடைமைக்கு ஆதரவான வளர்ச்சி திட்டங்கள் நாட்டையும் பொருளாதாரத்தையும் அழிவை நோக்கியே கொண்டு செல்லும் என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

மக்களை குறி வைத்து தேசியம் பேசும் இவ்வரசின் இந்திய மண் உணர்வு மற்ற மாநிலங்களோடு வளங்களைப் பகிரும் விஷயத்தில் ஏதேனும் பயனளித்திருக்கிறதா? தண்ணீருக்காக தமிழ்நாடு தம் உரிமையைக்கூட நிலைநாட்ட முடியாத நிலையில்தானே இருக்கிறது. மாநில அரசுகள் இந்தியர்கள் இல்லையா? வளங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள இந்திய தேசிய உணர்வு ஏன் அவர்களை வழிநடுத்துவதில்லை? இந்தியன் என்ற பெருமை மட்டும் போதுமா மக்கள் உயிர்வாழ?  

மக்கள் நாட்டுப் பற்றுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதில் நமக்கு மாற்றுக் கருத்தில்லை, அதேவேளை அரசு மக்களை எந்த தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறது, எல்லா மாநிலங்களையும், வளங்களையும் அது ஒரே தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறதா என்பதே நமது கேள்வி. உண்மையில் அரசுக்கு இருப்பது நாட்டுப் பற்றா அல்லது ஏகாதிபத்தியங்களுக்கும், முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கும் நாட்டை தாரை வார்க்கும் பற்றா என்பதை மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒபாமாவின் வருகைக்காக இந்தியா லட்சங்களில் செலவு செய்து சாதித்தது என்ன? அணுசக்தி ஒப்பந்தங்களில் தடை நீக்கம் மற்றும் தொழில் முதலீட்டு ஒப்பந்தங்கள். உலகெங்கிலும் அணுசக்திக்கெதிரான போக்குகள் பெருகிக் கொண்டிருக்கும்போது, இம்மண்ணில் அது போன்ற ஆபத்தான உற்பத்திகளுக்கு அனுமதி அளிப்பதுதான் தேச பக்தி, இல்லையா? இதை எதிர்ப்பவர்கள் தேசத் துரோகிகள். மக்களே இப்போதாவது புரிகிறதா அரசின் அகராதியில் தேசம் என்றால் என்னவென்று? தேசம் என்றால் மண்ணும் வளமும், அப்படியென்றால் தேசத் துரோகிகள் யார் – இம்மண்ணை முதலாளிகளுக்கும், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கும் கூறு போட்டு விற்கும் அரசுக்கு எதிரானவர்கள் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்குமா? தோழர்களே, முதலாளித்துவ உலகில் தேச பக்தியும் ஒரு விற்பனைப் பொருளே – “மேக் இன் இந்தியா”.  




source: https://drive.google.com/file/d/0B3s-aUDmOjq3TUx0MlBoUkZHUjQ/view 

Feb 22, 2015

அன்புக்குரிய ரகுராம் ராஜன் அவர்களே, நீங்கள் அணிந்த (அரதப்பழசான) அந்த ‘தொப்பி’ துர்நாற்றம் வீசுகிறது….


திரு. ரகுராம் ராஜனின் ‘சிந்தனைகள்’ நிச்சயமாக விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை, கடுமையாக எதிர்க்கப்பட வேண்டியவையும்கூட. அவருடைய குறிப்பிட்ட இந்த உரையானது பொருளாதாரத் துறைக்குறிய சொல் விளையாட்டே, மேலும் அதில் அறம், ஜனநாயகம், தர்மம் (இந்து தர்மமா?) போன்ற சில மசாலாப் பொருட்களைத் தூவியிருக்கிறார் அவ்வளவுதான். அதன் மூலம் அவர் முதலாளித்துவத்திற்கும், தனியுடமைக்குமே வக்காலத்து வாங்குகிறார். (விரிவாக எழுத வேண்டும்)


அரசாங்கச் செயல்பாடுகளை ஜனநாயகபூர்வமாக்குவதன் மூலமும் சில பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் மூலமும் ”எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்றொரு பொய் நம்பிக்கையை முதலாளி வர்க்கத்திற்கு ஆதரவாக நடுத்தர வர்க்க மக்களுக்கு கொடுக்க முயல்கிறார்.

அவருடைய கருத்துகள் அவர் முன்வைக்கும் ஜனநாயக பொறுப்புடமை, சமத்துவமான பங்கீடு போன்றவற்றிற்கு முரணாகவே இருக்கின்றன. ஏனென்றால், அவர் ‘நல்லாட்சியை’ முன்மொழிகிறார் (ஜனநாயக பொறுப்புடமை போன்ற சொற்களால் பூசி மெழுகி). இவ்வாறாக, அவர் நேரடியாக அரசுக்கெதிராக, முதலாளிகளுக்கு எதிராகப் பேசுவதை தவிர்த்து, அதே சமயம் தன்னை ஒரு ஜனநாயகவாதியாகவும், சமத்துவம் நாடுபவராகவும் காட்டிக்கொள்ள விழைகிறார். அத்தோடு மார்க்சியத்தையும் தவறாக சித்தரிக்கிறார். அவருடைய அந்த உரையில் அரசு பற்றிய பேச்சே இல்லை, ஆனால் வர்க்க முரண்பாட்டை ஒப்புக்கொள்கிறார், இது முரணாகத் தோன்றவில்லையா?

அவர் சொல்கிறார், “அரசின் மரபார்ந்த மூன்று கருவிகளான – நிர்வாகம், நீதித்துறை, சட்டமன்றம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று சமநிலைகாக்கத் தேவை என்ற உள்ளார்ந்த கூற்றை எளிமையாக முன்வைக்கிறார். அரசாங்கம் என்பது ஒப்பந்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தும்போது வாழ்வையும், சொத்துரிமையையும் பாதுகாக்கும் முதன்மைப் பணி செய்யும் வெறும் “இரவுநேர மெய்க்காப்பாளன்’ எனும் தீவிரபோக்குடைய சுதந்திரவாதிகளின் கருத்துகளுக்கும் அதேபோல், வர்க்க முரண்பாடு முடிவுக்கு வரும்போது அரசாங்கம் மறைந்து போகும் எனும் தீவிரப் போக்குடைய மார்க்சியர்களின் (மார்க்சியர்கள் தீவிரப்போக்குடையவர்கள் (தீவிரவாதிகள் எனும் பொருளில்) என்று பொதுமைப்படுத்துவது கண்டிக்கத்தக்கது) கண்ணோட்டத்திற்கும் நேரெதிராக முன்வைக்கிறார்.  ஹண்டிங்க்டனைப் போலவே ஃபுக்குயாமாவும், வளரும் நாடுகளில் பலமான, (அழுத்தம் பலமான) அரசாங்கத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்.

முதலில், கார்ல் மார்க்ஸோ, எங்கல்ஸோ அல்லது லெனின், மாவோ போன்ற புரட்சியாளர்களோ “அரசாங்கம் மறைந்துபோகும்” என்று எங்கேயும் சொல்லவில்லை. கார்ல் மார்க்ஸ் சொன்னது “அரசு உலர்ந்து உதிர்ந்து போகும்” என்பதே.

இதை பொருளாதார அடிப்படையில், (அழுத்தம் பொருளாதார அடிப்படையில்), லெனின் அரசும் புரட்சியும் எனும் நூலில் விளக்கியிருக்கிறார். மார்க்ஸ் மேலும் கூறியதாவது: “…முதலாளித்துவ சமுதாயத்துக்கும் கம்யூனிச சமுதாயத்துக்கும் இடையில் ஒன்று மற்றொன்றாய் புரட்சிகர மாற்றமடையும் கட்டம் உள்ளது.  இதற்கு இணையாய் அரசியல் இடைக்கால கட்டமும் ஒன்று உள்ளது.  இந்த இடைக்காலத்தில் அரசு பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிகரச் சர்வாதிகாரமாகவே அன்றி வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது…”

இதை முன்வைத்து லெனின் சொல்வது:” ‘அரசு உலர்ந்து உதிர்கிறது’ என்னும் தொடர் நன்கு தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில் இத்தொடர் இந்நிகழ்ச்சிப் போக்கின் படிப்படியாய் நடந்தேறும் தன்மை, தன்னியல்பாய்த் தானே நடந்தேறும் தன்மை ஆகிய இரண்டையும் குறிப்பிடுவதாய் உள்ளது.”

 இப்படி இருக்கையில், மார்க்சியக் கோட்பாட்டை கற்பனாவாதம் அல்லது அராஜகவாதம் எனும் பொருள்தரும் வகையில் // அரசாங்கம் மறைந்து போகும் எனும் தீவிரப் போக்குடைய மார்க்சியர்களின்// என்று சொல்வது அறிவுநாணயமா? வரலாற்று நடைமுறையில், உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி காரணமாக தோன்றிய வர்க்கம், வர்க்க முரண்பாடுகளின் விளைவே அரசு. ”வர்க்கப் பகைமைகள் இணக்கம் காண முடியாதவை ஆனதன் விளைவாய்த் தோன்றியதே அரசு” என்கிறார் லெனின். அதாவது அரசு என்பது ஒரு ‘விளைவு’ அது ஒரு தனித்த அமைப்பு அல்ல. இந்த அடிப்படியில்தான் கார்ல் மார்க்சும், மார்க்சியர்களும் அரசு உலர்ந்து உதிரும் என்கின்றனர், மறைந்துபோகும் என்பதில்லை, அதுவும் அரசாங்கம் என்பது அரசின் இயந்திரம், அது ஒரு நிர்வாக இயந்திரம். (நீதித்துறை, அரசாங்கம் (சட்டமன்றம்), இராணுவம் ஆகியவை அரசு இயந்திரங்கள்)

திரு. ராஜனின் சிந்தனையின் சாரமானது ‘சீர்திருத்தவாதம்’, ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளாதார முறையின் விளைவாய் நேர்ந்த வர்க்கப் பகைமைகளின் விளைவாக அரசு என்பது இருக்கும்பொழுது, அதன் இயந்திரங்களான நீதித்துறை (சட்டத்தின் ஆட்சி!!!) மற்றும் சட்டமன்றம் (அரசாங்கம்) எப்படி ஜனநாயகபூர்வ பொறுப்புடைமையை உறுதி செய்ய முடியும்?  மேலும், இன்றைக்கு தரகு முதலாளித்துவம், எகாதிபத்தியம், (நவ) தாராளவாதம், உலகமயமாக்கல், நிதி மூலதனம் ஆகிய முதலாளித்துவ ஆக்கிரமிப்பு கருவிகளுக்கான தரகர்களாக அரசு மாறிவிட்ட நிலையில் உள்நாட்டளவில் அரசாங்கம் என்பது எந்தளவுக்கான சுதந்திரமான, ஜனநாயகமான அமைப்பாக இருக்க முடியும்? மேலும், முதலாளித்துவத்தின் இலக்கே இலாபமாக – மூலதனக் குவிப்பாக – தனியுடைமையாக – செல்வக் குவிப்பாக இருக்கையில், அதன் பாதுகாவலரான அரசானது, சமத்துவப் பங்கீட்டை எவ்வகையில் உறுதி செய்ய முடியும், அதை முதலாளித்துவம் எப்படி சகித்துக்கொள்ளும், எப்படி அனுமதிக்கும்?


எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முதலாளித்துவத்தின் கீழ் (நிலப்பிரப்புத்துவத்திலும்)  உழைப்புப் பிரிவினை என்பது அராஜகவாதமாகவும், அதன் இயங்குமுறையானது சர்வாதிகாரமாகவும் இருக்கையில், அதன் பாதுகாவலரான அரசும் அதே ‘சட்டத்தின் ஆட்சியை’த் தானே கொண்டிருக்கும், ஜனநாயகத்திற்கும், ஜனநாயக பொறுப்புடைமைக்கும் எங்கே அங்கு இடமிருக்கிறது?

அதனினும் கொடுமையானது, “சாதி அமைப்பே உழைப்புப் பிரிவினைக்கு வழிவகுத்தது” எனும் ராஜனின் வாதம், இது முற்றிலும் வரலாற்றுக்குப் புறம்பானது, (சாதியின் தோற்றம் குறித்து இதுதான் காரணம் என இன்னும் முழுமையாக நிரூபிக்கப்படவில்லை, ஆனால் உற்பத்தி முறை, உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில் ஒரு உற்பத்தி நிகழ்முறை எவ்வகையான சட்டங்களையும், விதிமுறைகளையும் உருவாக்கும் என மார்க்ஸ் கூறுகிறார், சாதியையும் அவர் அதன்படியே விளக்குகிறார்).

வரலாற்றுக்குப் புறம்பான அனுகுமுறை, தர்மத்தில் நம்பிக்கை, தனியுடைமைக்கு வக்காலத்து – ஒருவேளை ராஜன் எதிர்காலத்தில் பிரதம மந்திரி வேட்பாளராகப் போட்டியிட பயிற்ச்சி எடுத்து வருகிறாரோ?

அன்புக்குரிய ரகுராம் ராஜன் அவர்களே, நீங்கள் அணிந்த (அரதப்பழசான) அந்த ‘தொப்பி’ துர்நாற்றம் வீசுகிறது….

 உரை: http://scroll.in/article/708502/Full-Text:-When-Raghuram-Rajan-took-off-his-hat-as-RBI-governor-and-tore-into-'strong-governments',-invoking-Hitler,-Emergency-et-al

Feb 3, 2015

மதம் பிடித்த பேச்சு






வரலாற்றில் இதுவரை கண்டிராத வகையில் இந்திய அரசியல் வெளியில் இப்போது உச்சபட்ச நகைச்சுவை பேச்சுகளை கேட்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் உலக அரங்கில் இந்திய அறிவின்மானம் கப்பலேறிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் அப்பேச்சுக்களை உதிர்ப்பவர்கள் இந்து மதம் என்னும் மதம் பிடித்த தன்மையில் அவற்றை மிகவும் பொறுப்புள்ள பேச்சாக கருதுவதே.

இந்து-இந்திய தேசிய உணர்வை வலுப்படுத்துவதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட அப்பேச்சுகள் கலாச்சார காவல், சமஸ்கிருதமயமாக்கல், கல்விகளில் இந்துத்துவத்தை உட்புகுத்துதல் எனத்  தொடங்கி, விஞ்ஞானத்திற்குள் புகுந்து இப்போது ஒரு பெண்ணின் கருவறைக்கு ஆணை பிறப்பிப்பதில் வந்து நின்றிருக்கிறது.

அதிகாரத்திற்காக பிறப்பிலேயே பேதங்களைக் கற்பித்து, அதை சட்டமுமாக்கி பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மனித சமூகத்தையே சாதி என்னும் கொடிய நஞ்சினுள் மூழ்கடித்து வைத்திருக்கும் இந்துத்துவவாதிகள் எல்லாவற்றிலும் தாங்களே முதலானவர்கள், மேன்மையானவர்கள் என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருப்பது ஒன்றும் நமக்குப் புதிதல்ல. தங்களின் மதம் பிடித்த பேச்சுகளால் இவர்கள் ஆழமாக விதைத்திருக்கும் வெறுப்புணர்வு என்பது சீர் செய்யவே முடியாத அளவுக்கு சமூகத்தில் புரையோடிப்போய் உள்ளது. குறிப்பாக இந்து - முஸ்லிம் என்னும் எதிர் எதிர் கட்டமைப்பு, இந்துக்களே இந்தியர்கள், இஸ்லாமியர்கள் வந்தேறிகள் என்பதே அதன் அடிப்படை. அவ்வெறுப்பை மூலதனமாக்கி இவர்கள் செய்யும் அரசியல் மனித சமூகம் சகித்துக்கொள்ள முடியாதளவுக்கு கொடூரமானதாக இருக்கிறது.

சங் பரிவார்கள் இன்னும் இதர சமாஜ்கள், சேனைகள் மூலம் ஆண்டாண்டு காலமாக ஊட்டி வளர்த்து வந்த இந்துத்துவ வெறியானது இப்போது நேரடியாக ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கும்பொழுது எந்த எல்லைக்குச் செல்லும் என்பதை சொல்லவும் வேண்டியதில்லை. சமீபத்தில் கேரளாவில் நடந்த கலாச்சார காவல் தாக்குதல், காதலனுடன் சென்ற ஒரு பெண்ணை பஞ்சாயத்தில் அனைவரின் முன்னால் முலைப்பால் கொடுக்கச் சொன்ன பஞ்சாயத்து தீர்ப்புகள், மீண்டும் ராமர் கோவில் கட்டுவோம் என்னும் முழக்கங்கள் என மத-கலாச்சார அளவில் அரங்கேரும் அராஜகங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, இப்போது அரசு இயந்திர பிரதிநிதிகளும் சர்வ சாதாரணமாக இந்து மதம் பிடித்த பேச்சுகளை உதிர்க்கும் நிலைவந்தாகி விட்டது. பிரச்சினை என்னவென்றால், அவை சர்வதேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களில், தளங்களில்கூட எவ்வித குற்ற உணர்வுமின்றி பேசப்படுகின்றன. எல்லாவற்றிலும் இந்து இந்திய அடையாளமிருக்க வேண்டும் என்னும் ஒரு வெறி இவர்களை சிந்திக்க விடாமல் செய்கிறது.

சமஸ்கிருத வாரம் என்பதைக் கட்டாயமாக்கும் ஒரு சுற்றரிக்கை விட்டார்கள், பின்னர் கிறிஸ்துமஸ் தினத்தை நல்லாட்சி தினமாக அறிவித்து, பலமான எதிர்ப்புகள் விமர்சனங்கள் கிளம்பியபோது சால்ஜாப்புகள் சொல்லி சமாளித்தார்கள். மஹாபாரதம் கதையல்ல நிஜம் என்று சொன்ன இந்திய வரலாற்று கவுன்சிலின் தலைவர் சுதர்ஷன் ராவ், கூடுதலாக 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியாவில் ஸ்டெம் செல் ஆராய்ச்சி, காஸ்மிக் ஆயுதங்கள் இருந்திருக்கும் என்று புராணங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு இவைகள் இந்திய வரலாற்று உண்மைகள் என்கிறார். இந்து தேசியராக பிரச்சினைக்குரிய விதத்தில் அறியப்பட்ட தினநாத் பாத்ரா என்பவர் பள்ளிக்கூட பாட புத்தகங்களை எழுதுவதற்கான அலோசகராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.

கல்வித்துறையில், வரலாற்று துறையில் மதத்தின் தாக்கம் இப்படியிருக்க, காவல்துறையில் இந்து கலாச்சார தாக்கம் என்ன செய்திருக்கிறது தெரியுமா? சுதந்திர தினத்தன்று போர்பந்தரில் பெண்களே பொதுவெளியில் நாகரீகமான உடையணிந்து வாரீர்என்று சுவரொட்டிகளை காவல்துறையே அடித்து ஒட்டயுள்ளது. சொல்லப்பட்ட காரணம் பெண் விடுதலை!
இப்படிப்பட்ட வேடிக்கைகளுக்கு மகுடம் சூட்டும் விதமாக, வேத காலத்திலேயே பறக்கும் விமானங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தன என்னும் காப்டன் ஆனந்த் போடாசின் முத்தாய்ப்பானபேச்சு. இது நடந்தது இந்திய தேசிய அறிவியல் காங்கிரசில்! சமஸ்கிருதம் மூலம் பண்டைய அறிவியல் என்பதே அக்கருத்தரங்கின் ஆய்வுப்பொருள். சர்வதேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, அதுவும் அறிவியல் துறையில் இப்படிப்பட்ட மத-மொழிச்சார்புடைய ஒரு தலைப்பு இந்திய வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக பா..கவின் ஆட்சியில்தான் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பிறப்பின் அடிப்படியிலேயே ஒருவன் தாழ்ந்தவனாகின்றான், தீண்டத்தகாதவனாகின்றான் என்று சொல்லிவந்த இந்த இந்துதுவ மடங்கள் தற்போது கர் வாப்சிவிழாக்களை நடத்திக்கொண்டு இந்தியாவில் பிறக்கும் எவரும் இந்துக்களே என்று அரவணைக்கும்முழக்கங்களை வைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இந்திய தேசியத்தின் பெயரால் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு என்னும் போர்வையில் இஸ்லாமியர்கள் என்றாலே தீவிரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தி வந்தவர்கள் பதின்பருவ வயது பெண்களுக்குக்கூட இந்துத்துவ வெறியேற்றி ஆயுதப் பயிற்சி கொடுத்து வருகின்றன.  இதற்கு ஆதாரமாக வீடியோ காட்சிகள் தற்போது வெளியாகியுள்ளன.

இப்படி பல்வேறு மட்டங்களில் இந்துத்துவ பிரச்சாரத்தை செய்துவந்த இவ்வரசானது தற்போது தனது  ‘சாத்வீகப்பார்வையை பெண்களின் கருவறை மீது செலுத்தியுள்ளது. இந்துக்கள் பெரும்பான்மையை நிறுவும் விதமாக இந்து மதத்தைக் காக்க வேண்டி, இந்து பெண்கள் 4 குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்என்று பா..க எம்.பி சாக்ஷி மஹாராஜ் பேசியுள்ளார். ‘சாதியத் தூய்மையைக் காக்க வேண்டுமா பெண்ணின் கருவறைக்குப் பூட்டு போடு, மதப் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டுமா பெண்ணின் கருவறைக்கு ஆணையிடுஇதுவே மதவாதிகளின் சூத்திரம்.

மக்களே, இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற நாடாக இருந்தாலும் மதம் என்னும் நிறுவனம் நம் ஒவ்வொருவரின் மீதும் செலுத்தும் அதிகாரத்தை, நிகழ்த்தும் அட்டூழியத்தை இனியும் சகித்துக்கொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா? மதவாத அரசியலுக்கு, அது எம்மதமானாலும் சரி, அதை பின்பற்றுவது பாவம் என்று உங்கள் இறை நம்பிக்கை உங்களை வழிநடத்தவில்லையா?

Feb 2, 2015

கவிதைகள்

1.  மற்றொரு அறை

விழித்திருக்கும் அறையின்
இமைகள் ஒன்றுக்கொன்று
முத்தங்களைச் சொறிந்தது

பச்சை மச்சம் படர்ந்திருந்த பின்புறம்
அடர்பச்சையாக்கும்
மெல்லிய முடிகள்
வானை நோக்கி உயர்த்தியபடி
மிதிவண்டி ஓட்டும் தோரணையில்
முன்னும் பின்னும் ஆட்டி
கட்டளை இடும் கால்கள்
கால்களின் தாளத்திற்கிசைந்த
அழுகையொலி

வாரியெடுத்து
நெஞ்சுக்குழியில்
படுக்க வைத்து
நிறுத்தம் வந்தவுடன்
வேகத்தை குறைத்து ஓடும்
ரெயில் வண்டியின் அசைவையொத்த
ஆட்டம் கொடுத்து
காதை வருடி
நெற்கதிரென வளர்ந்திருக்கும் முடிகளின்
நடுவே விரல்களால் வருடிக் கொடுத்து
கருவறையை மெத்தையாக்கி
உறங்க வைத்திருந்தாள் அவள்

மற்றொரு
தனிமைத் துயர்கூடிய
அறை
இமைகள்
முத்தம் கொடுத்துக் கொள்வதே இல்லை

இப்போது

வயிற்றில்
எரியூட்டிய கடலொன்று
அனுமதியின்றி உட்புகுந்ததை
உணர்ந்தாள்

இரைச்சலற்ற பேரலை
பனிக்குடத்தை
பிடுங்கிச் சென்றது

நெஞ்சுக்குழியிலிருந்து நீண்டு விரியும்
விரல்கள்
அருகில் இருந்த அவளைத் தேடி
கரைகிறது செங்காகமென


2. எழுதுகிறாள் அவள்

பூமத்திய ரேகைகள்
அழிக்கப்படாமல் இருக்க
தன்
வெளியை
எழுதுகிறாள் பெண்

உறங்கவைத்து
தசைக்குள் நுழைந்த
லிங்க எழுதுகோல்கள்
இறுக இட்டுவைத்திருக்கும்
முடிச்சுகளை
கட்டவிழ்க்க

அவிழ்க்கப்பட்ட லிபிகள் வழி
ஓடித் திரியும் நாணமற்ற
பெண் நதிகளை
சிவப்பு கம்பளம்
பரவியணைக்கிறது
நாற்காலிகளற்ற வெளி

உன்மத்தம்  தீண்டாதிருக்க
பெயரற்ற சமாதியில்
தானற்ற உடலாய்
சேர்க்கப்படாமலிருக்க

கடவுளின் மொழிகளில்
அரித்த உப்பில்
ஊறித் துளைக்கும் இந்திரிய சொற்களின்
கூர்மையை மழுங்கடிக்க
புறப்பட்டிருக்கும்
செம்பறவை
எழுதுகிறாள்

 நன்றி: கொம்பு இதழ்