Apr 5, 2015

இந்தியாவின் மகளா அல்லது இயற்கை உயிரினமா?


நிர்பயா என்று பொதுப்பெயரிடப்பட்ட புதுதில்லி மருத்துவ மாணவி ஒருவர் 2012ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில், 6 பேர் கொண்ட கும்பலால் கொடூரமான வல்லுறுவுக்காட்பட்டு, உடலுறுப்புகள் சிதைக்கப்பட்ட நிலையில் மரணதித்தார். இச்சம்பவமானது இந்தியாவின் ஆன்மாவை சற்றே அதிகமாக உலுக்கியது, வரலாறு காணாதப் போராட்டங்கள் நிகழ்ந்தன. அதன் விளைவாக இந்திய அரசாங்கமானது முன்னாள் நீதியரசர் வர்மாவின் தலைமையில் ஒரு நீதி விசாரணைக் குழுவை அமைத்தது. பல்வேறு தரப்பினரின் பரிந்துரைகளையும் உள்ளடக்கி (கிட்டத்திட்ட 80,000 பரிந்துரைகள்) நீதியரசர் வர்மாக் குழுமம் தனது அறிக்கையை சமர்பித்தது. அவ்வறிக்கை குறித்து நாம் மற்றொரு கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

இப்போது, இந்தியாவின் மகள் என்ற தலைப்பில் வெளியாகி இருக்கும் ஒரு ஆவணப்படமானது அம்மருத்துவ மாணவிக்கு நிகழ்த்தப்பட்ட கொடுமைகள் குறித்த விவாதத்தை மீண்டும் கிளப்பியுள்ளது. லெஸ்லீ உட்வின் என்பவர் உருவாக்கியிருக்கும் அத்திரைப்படத்தை வெளியிட இந்திய அரசு தடை விதித்துள்ளது. அந்த ஆவணப்படம் குறித்து நமக்கு பல்வேறு விமரசனங்கள் இருந்தாலும், ஒரு படைப்பைத் தடை செய்யக் கோரும் போராட்டங்களை, தடை செய்யும் அரசாணையை நாம் எக்காரணம் கொண்டும் ஆதிரக்க இயலாது.

ஒவ்வொரு முறை இதுபோன்ற வல்லுறவு குற்றங்கள் நிகழும்போதும் குற்றவாளிகளின் மனநிலை குறித்த ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பது என்பதை விவாதித்து வந்துள்ளோம். அதிலும் குறிப்பாக வல்லுறவுக்குள்ளாகும் பெண் உடல் மீது நிகழ்த்தப்படும் துன்புறுத்தல்கள் மனிதர்கள் கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடியாத கொடுமைகளாகவும், வக்கிரங்களாகவும் இருக்கும்போது, மனநிலை குறித்த ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படுவது அவசியமாகிறது.

அந்த வகையில் இதுபோன்ற ஆவணப்படங்கள் வரவேற்கத்தக்கவை. விமர்சனனக்கள் ஒருபுறம் இருக்க, அன்று நிகழ்ந்தது என்ன என்பது குறித்து முகேஷ் சிங் அளித்துள்ள வாக்குமூலப் பதிவிலிருந்து நாம் சில முக்கியமான விஷயங்களை விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது.

முகேஷ் சிங் மற்றும் குற்றவாளிகளின் வழக்குறைஞர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் பெண் பற்றிய கருத்துகள் அப்பட்டமாக ஆணாதிக்க சிந்தனை கொண்டவை. பெண்கள் ஏன் இரவு நேரங்களில் உலாவுகின்றனர், ஆண் நட்பு ஒழுக்கக்கேடானது, பெண்கள் மலர் போன்றவர்கள், வைரத்திற்கு நிகரானவர்கள் அவர்கள் பொத்தி வைக்கப்பட வேண்டியவர்கள், தெருவில் விட்டால் இப்படித்தான் சிதைந்து போகும் அல்லது கவர்ந்து செல்லப்படும், அதையும் மீறி அவள் வல்லுறவுக்காளானால் அவளை பண்ணை வீட்டில் வைத்து எரித்துக் கொன்று கௌரவத்தைக் காக்க வேண்டும் எனும் அறிவுரைகளை அவர்கள் அடுக்கியுள்ளனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களையே குற்றம் சொல்லும் (victim blaming) போக்கு படிப்பறிவற்றவர்கள் மத்தியில் மட்டுமின்றி படித்தவர்கள்  மத்தியிலும், இவ்வளவு ஏன் நீதித்துறை வரையிலும்கூட காண முடிகிறது.

இவற்றுக்கெல்லாம் உச்சம் முகேஷ் சிங்கின் தற்காப்பு வாதம், வல்லுறவுக்குள்ளாகும்போது பெண்கள் எதிர்க்கக்கூடாது, அமைதியாக இருந்துவிடுவதே அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு, எதிர்க்குபோது எதிராளிக்கு ஆத்திரம் கூடுகிறது என்றெல்லாம் கூறியவர், தம்மை தூக்கில் போடுவது மேலும் ஆபத்தானது, இப்போதாவது வல்லுறவு செய்துவிட்டு விட்டுவிடுகின்றனர், இனிமேல் தாம் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க கொலை செய்துவிடுவார்கள் என்று ஒரு எச்சரிக்கையும் விடுத்துள்ளார். 

பெண் பற்றிய சமூக மனநிலையின் சாட்ச்சியங்கள் இவை. ஆணுக்கு எத்தகைய அதிகாரங்களை இச்சமூகம் வழங்கியுள்ளது அதன் பாதகங்கள் என்ன என்பதை கேள்விக்குட்படுத்துவதை விடுத்து, ஆணாதிக்கவாதிகள் மீண்டும் மீண்டும் பெண்களின் நடத்தைகளே அவர்களுக்கெதிரான வன்முறைகளுக்குக் காரணம் என்று சொல்லி வருகின்றனர். பெண்களும் மிகவும் பொருமையாக, இன்னும் சொல்லப் போனால் பெருந்தன்மையாக, தங்களை ஒடுக்கும் ஆண்களை பதிலுக்கு ஒடுக்குவது எனும் சிந்தனையை கைகொள்ளாமல், இது சமூக அமைப்பின் பிரச்சினை என்று புரிய வைக்க முயற்ச்சி செய்து வந்துள்ளனர். பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே அழிப்பதன் மூலம் பெண் இனப்படுகொலை செய்துவரும் இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பதிலுக்கு ஆண் குழந்தைகளைக் கருவிலேயே கொன்றால்தான் இவர்களுக்குப் புத்தி வரும் என்பன போன்ற மனிதத்தன்மையற்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளாமல் சமூகத்தை நோக்கி இன்னமும் பெண்கள் நம்பிக்கையோடு உரையாடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஆனால், குற்ற உணர்வின்றி பேசும் ஒருவனுக்காக ஆஜராகும் வழக்குறைஞர்கள் போன்றோரோ மீண்டும் மீண்டும் பெண்களை வீட்டிலேயே ஒடுக்கி வையுங்கள், பெண்களை கட்டுப்பாடுடன் வளர்க்க வேண்டும், விதி மீறும் பெண்களுக்கு கற்பழிப்பு என்பது தண்டனை என்று ஆணாதிக்கத் திமிரோடு பேசி வருகின்றனர்.

மீண்டும் மீண்டும் நாங்களும் இதையேக் கேட்கிறோம், ஆனால் அவர்களிடம் இதற்குப் பதில் இருப்பதில்லை: வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்லும் பெண்கள் மட்டும்தான் வல்லுறவுக்கு ஆளாகிறார்களா?. குழந்தைகள், சிறுமிகள் எந்த ஆணாதிக்க விதிகளை மீறியதால் வல்லுறவுக்குள்ளாகின்றனர், கொல்லப்படுகின்றனர்? பெற்ற தந்தையே மகளை வல்லுறவுக்கு ஆளாக்குவதற்கும் பெண்கள்தான் காரணமா? கீழ் வீட்டில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த 60 வயது மூதாட்டியை வல்லுறவு செய்தான் மேல் வீட்டில் வாடகைக்குக் குடியமர்ந்தவன், அதற்கு யார் காரணம்? கிராமத்துப் பாட்டிமார்கள் இரவிக்கை அணியாதது நகரத்து இளைஞனை தூண்டியதா?

காதலை ஏற்க மறுத்தால் அல்லது இன்னும் இதர பழி வாங்கலுக்காக பெண்கள் மீது அமிலத்தை விசுகிறார்களே அதற்கும் பெண்களின் நடத்தைதான் காரணமா? சேலையே கட்டிக்கொண்டு வேலைக்குப் போனாலும் பெண்ணின் பின்புறத்தைத் தட்டிப் பேசும் மேலதிகாரியின் வக்கிரத்திற்கும் பெண்ணின் நடத்தைதான் காரணமா? பெண்ணை வீட்டிலேயே பூட்டி வைப்பதுதான் இதற்கெல்லாம் தீர்வா? வீட்டிலேயே இருக்கும் பெண்கள் எந்தத் துன்புறுத்தலுக்கும் உள்ளாவதில்லையா?

மது அருந்துவதற்குப் பணம் தரவில்லையென்று கர்ப்பிணிப் பெண்ணை உயிரோடு கொளுத்திய கணவன் என்றொரு செய்தி வெளியாகி உள்ளது,  அவன் குடிகாரன் என்ற ‘புரிதலோடு’ அவனை அணுக வேண்டுமா? வாச்சாதியில், மணிப்பூரில், கஷ்மீரில், இலங்கையில் இன்னும் உலகின் அனைத்து பகுதிகளிலும் காவல்துறையால், இராணுவத்தால் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டதற்கும் பெண்களின் நடையும் உடையும், அவர்களது சுதந்திர கோஷங்களும்தான் காரணமா?

பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் இவ்வளவு கொடுமைகளையும் அன்றாடம் பார்த்து வரும் மனிதத் தன்மை உள்ள எவருக்கும் எழ வேண்டிய முதல் கேள்வி “பெண்களின் நிலை ஏன் இவ்வாறு உள்ளது”, ஆண்களுக்கு மட்டும் எங்கிருந்து இவ்வளவு அதிகாரங்கள் வந்தன என்பதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  மாறாக, பெண் என்பவள் இப்படி, பெண் என்பவள் அப்படி, இயற்கையிலேயே அவள் பலவீனமானவள், பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவள், ஆணே அவளது பாதுகாவலன் என்று சொல்வது அறிவுக்குப் புறம்பானதாகவும், மனிதத் தன்மையற்ற பேச்சாகவும் தோன்றவில்லையா?

ஆண் பெண் என்பது இயற்கை உயிரினத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் அவ்வளவே. ஆனால் ஆணுக்கு ஒரு விதியும், பெண்ணுக்கு ஒரு விதியும் எழுதியது சமூகமே அன்றி அவை எதுவும் இயற்கையானவை அல்ல என்பதை பெண்ணியவாதிகளும், முற்போக்குச் சிச்தனையாளர்களும், சமத்துவாதிகளும் தொடர்ந்து விளக்கி வந்துள்ளனர். இருந்தபோதிலும், அவர்களின் குரல்கள் நசுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. சில வேளைகளில் கொல்லவும்பட்டிருக்கின்றனர். இந்த ஏற்றத்தாழ்வால் பாதிக்கப்படப்போவது யாரோ ஒரு ‘ஒழுக்கங்கெட்டப்’ பெண் மட்டுமல்ல, ஏதோ ஒருநாள் சம்பந்தப்பட்ட ஆணாதிக்கவாதிகளின் குடும்ப உறவுகளில் ஒருவராகவும் இருக்கலாம். ஏனென்றால், வல்லுறவு செய்ய வருபவனுக்கு எதிரில் இருப்பது பெண் உடல், தனது காட்டுமிராண்டித்தனங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்கிய  ‘நல்லுள்ளத்தின்’ உறவு என்பதெல்லாம் தெரியாது.

மனித வாழ்வின் தேவைக்காகவும், மனித உயிரின வளர்ச்சிக்காகவும் சிலவித ஏற்பாடுகள் செய்துகொள்வதென்பது ஒரு வசதிக்காகவே அன்றி அதுவே நிலைபேறுடையதாகிவிட முடியாது. மேலும் அத்தகைய ஏற்பாடுகள் மனித விதிகளே அன்றி இயற்கை விதிகள் கிடையாது. இதுபோன்ற பாகுபாடுகளும், ஒடுக்குமுறை விதிகளும் சார்ந்து வாழும் தன்மையிலிருந்து எழுபவை. சார்ந்து வாழ்தல் என்பது இயற்கையானது, அதை அன்பினால் பரிவர்த்தனை செய்துகொள்ள வேண்டுமேயன்றி அதிகாரத்தினால் அல்ல.

பெண் என்பவள் இயற்கையில் ஓர் உயிரினம், அவளுக்கென்று ஒரு விதி எழுத இங்கு எவருக்கும் உரிமையில்லை. பலம் பலவீனம் போன்ற இருமைகள் எல்லாமே மனிதர்களின் மதிப்பீடு. அது ஒரு கற்பிதம். இயற்கையில் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு தன்மை உண்டு அந்தந்த தன்மைக்கேற்ப ஒரு பயனும் உண்டு, அவ்வளவே. மற்றபடி மனிதர்களுக்குள் நிலவும் உறவுகள் தேவையின் பொருட்டு வடிவமைக்கப்பட்டவை, அந்தத் தேவையில் ஆண்களின் நலன் மட்டுமே மையமாக இருப்பதே இப்பிரச்சினைகளுக்குக் காரணம். ஆணைச் சார்ந்து பெண் வாழும் சூழ்நிலையை உருவாக்கி, ஆண்களுக்கு எல்லையற்ற அதிகாரங்களை வழங்கியதே பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் அனைத்து வன்முறைகளுக்கும் காரணம்.

அதிகாரத்தை ருசித்துவிட்ட ஆணாதிக்கவாதிகள் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒடுக்குமுறையையே கையிலெடுக்க, பெண்ணியவாதிகளோ அறிவை கையிலெடுக்கின்றனர். ஆண் மைய சமூக அமைப்பை சமத்துவ முறையிலான சமூக அமைப்பாக மாற்ற அவ்வறிவைக் கொண்டு போராடி வருகின்றனர். ஆனால் அதற்கு மதிப்பளிக்காது பெண்களை குற்றம்சாட்டியும், அவர்களது உரிமைகளை மறுத்தும், பெண்களை ஒடுக்குவதை மட்டுமே தீர்வாக இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் முன்வைக்குமேயானால், பின்னர் பெண்களும் சமுத்துவத்திற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை கைவிட்டு, பெண்மைய்ய உலகாக இவ்வுலகை மாற்றுவதே தீர்வு என்ற முடிவுக்கு வரும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். ‘பலவீனமாக்கப்பட்டவர்களை’ இப்படி மாறி மாறி ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போட்டுக்கொண்டும், ஒடுக்கிக் கொண்டும், சுரண்டிக் கொண்டும் வாழும் உலகை சமத்துவவாதப் பெண்கள் விரும்புவதில்லை. அவர்களின் மனித நேயமும், சமூகப் பொறுப்புமே இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தை இன்னமும் கருணையோடு அணுகச் செய்கிறது. ஆண்களைப் போன்று வன்முறையான வழிமுறைகள் பெண்ணும் கையிலெடுப்பது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் ஒருகவளை சோறு கூட ஆயுதமாக மாறக்கூடும்.

நன்றி - உயிரோசை


Mar 4, 2015

மண் அரசியல்



திரையரங்குகளில், சமீபகாலமாக ஒரு விளம்பரப் படம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. இந்தியன் என்பதில் பெருமை கொள் எனும் செய்தியை உள்ளடக்கி மண்ணின் பெருமை பேசுகிறது அப்படம். தேசிய மக்கள் தொகை பதிவகம் சார்பாக அவ்விளம்பரம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. வரலாற்றில் முன் எப்போதுமில்லாத அளவுக்கு ‘தேசிய’ உணர்வு இப்போது முன்னெடுக்கப்படுகிறது. நம் மண், நமது தேசம், நமது கலாச்சாரம் ஆகியவை குறித்த ஒரு பெருமை உணர்வை அதிகப்படுத்துவதன் மூலம், ஆட்சியில் இருக்கும் பா.ஜ.க அரசானது தம்மை தூய தேச பக்தர்களாகவும், கலாச்சார காவலர்களாகவும் பறைசாற்ற முயற்சிப்பது நமக்கு விளங்குகிறது.

இதில் என்ன தவறு, ஓர் அரசின் கடமையே அதுதானே, நாடு கலாச்சாரம் ஆகியவற்றை பாதுகாப்பதுதானே என தோன்றலாம். அது அரசின் கடமையோ இல்லையோ, தேசத்தை, பிறந்த மண்ணை நேசிப்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையுமாகும், உண்மையில் அது இயல்பானது. ஆனால் அரசென்னும் இயந்திரம் அதைக் கையிலெடுக்கும் விதமே நம்மை அச்சுறுத்துகிறது.  இந்திய நாடு இந்து நாடு எனும் கருத்தியலை கொண்ட ஓர் அரசானது ‘நம்’ மண் என்று அழுத்தம் கொடுப்பதன் மூலம் எவரெவரை ‘அந்நியர்கள்’, ‘வந்தேறிகள்’ என்று மறைமுகமாக சொல்கிறது என்பது வெளிப்படை. ஆக, தம் இந்து தேசிய அரசியலுக்கும், இந்து தேசிய கட்டமைப்புக்கு விசுவாசிகளை பெருக்கிக்கொள்ளவும் இவ்வரசு மண் அரசியலை கையிலெடுக்கிறது. நம் நாடு குறித்த பெருமித உணர்வை தூண்டிவிடுவதன் மூலம், ‘வந்தேறிகள்’ மீதான, அதாவது மாற்று மதத்தினர் மீதான வெறுப்புணர்வை வளர்க்க முற்படுகிறது, தேச பக்தியின் பெயரால் இந்து மதப்பற்றை வளர்க்கும் ஓர் உத்தி இது.  அத்தோடு அரசை எதிர்ப்பவர்கள் பற்றிய எதிர்மறை உணர்வை ஏற்படுத்தவும் இது ஏதுவானது.

அரசியல் சாசன முகவுரையிலிருந்து, நாட்டின் கொள்கைகளைக் குறிக்கும் ‘மதச்சார்பற்ற மற்றும் சோஷலிச’ ஆகிய சொற்களை நீக்கி 26ஆம் தேதி குடியரசு தின விழாவுக்கான விளம்பரம் ஒன்றை இந்திய அரசாங்கம் வெளியிட்டுள்ள செயலானது, நமது சந்தேகங்களை ஊர்ஜிதப்படுத்தத் தவறவில்லை. அரசுப் பிரதிநிதி ஒருவர் இந்து மதப் பற்றோடு கருத்துகளை தெரிவிப்பதும், மற்றொரு பிரதிநிதி அப்படி ஒரு திட்டமே இல்லை என மறுப்பதும் அரசின் வழக்கமாகி விட்டது. அவர்கள் தேச பக்தர்கள், இந்து மதப் பற்றாளர்கள், கலாச்சார காவலர்கள் என்பதை விட அவை யாவும் அவர்களின் அரசியல் தந்திரம் என்று புரிந்துகொள்வதே அறிவுடமையாகும்.  இதுபோன்ற உணர்வுபூர்வமான சர்ச்சைகள் மூலம் தம் அரசு மீதான ஒரு மென் உணர்வையும், அதேநேரத்தில் தாம் எது செய்தாலும் ‘இந்தியர்களின்’ நன்மைக்கே எனும் ஒரு கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையையும் பெருவதற்கான தந்திரமது. ’இந்து அரசு; எப்படி நாட்டின் நலனுக்கு துரோகம் செய்யும் என்பதே நம் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் நிலைபெற வேண்டும்.

அரசுக்கு இந்திய மண் மீது இருக்கும் அதே பற்று மக்கள் மீதும் இருக்கிறதா என்பதே நமது கேள்வி. இல்லை என்பதையே அரசின் அடுத்தடுத்த திட்டங்கள், கொள்கைகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. முதலாளித்துவ ஆதரவும், ஏகாதிபத்திய ஆதரவும் கொண்ட எந்த ஒரு அரசுக்கும் மண்தான் பிரதானமே ஒழிய மக்கள் அல்ல. உழைப்புச் சக்தியாக மட்டுமே இவர்களுக்கு மக்கள் தேவை, தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக மக்கள் மாறுவதை இவ்வரசுகள் விரும்புவதில்லை, அதனால்தான் கண்மூடித்தனமான விசுவாசத்தைப் பெறுவதற்கான அத்தனை மாயையகளையும் இவ்வரசுகள் பிரச்சாரம் செய்கிறன. தேச பக்தி, வளர்ச்சி ஆகியவை அதன் தாரக மந்திரங்கள். அப்போதுதான் தேச பக்தியின் பெயரால்  இராணுவவாதத்தையும், வளர்ச்சியின் பெயரால் முதலாளித்துவ ஆதரவு கொள்கைகளையும் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்த முடியும்.

இரண்டிற்கும் பிரதானம் மண் – நிலம். டிசம்பர் 2014இல் நிலம் கையகப்படுத்துதல், புனர்வாழ்வு மற்றும் மீள்குடியேற்றச் சட்டத் திருத்தத்திற்கு அரசு ஒப்புதல் வழங்கியது. நிலங்களைக் கையகப்படுத்த 70-80% நில உரிமையாளர்களின் ஒப்புதல் தேவை, சமூக பாதிப்பு மதிப்பாய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற முந்தைய சட்டங்கள் இதன்மூலம் ரத்து செய்யப்படுகின்றன. ஐந்து முக்கியமான வளர்ச்சி திட்டங்களுக்காக நிலத்தை கையகப்படுத்துவதென்றால் விவசாய நிலங்களுக்கும்கூட விதிவிலக்கில்லை. பெரு நிறுவனங்களுக்கும், இராணுவ தயாரிப்புகளுக்கும், ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்களின் தொழில் நிறுவனங்களுக்குமே அந்நிலங்கள் அளிக்கப்படும், (சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் என்கிற பெயரில், பல சலுகைகளுடன்). இதுதான் இவ்வரசின் தேச பக்திக்கான உண்மைக் காரணம், உண்மையில் இது தேச பக்தியல்ல, தங்களை ஆட்சியில் அமர்த்தியதற்கான முதலாளித்துவ, ஏகாதிபத்திய விசுவாசம்.

முந்தைய அரசுகள் சட்டங்களையும், இராணுவத்தையும் கையிலெடுத்ததென்றால், பா.ஜ.க அரசோ மண்ணை (நாட்டுப்பற்றை) கையில் எடுக்கிறது. இந்திய மண்னை கூறு போட்டு விற்க, மண்ணையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் ஓர் உத்தி, உண்மையில் இது வெற்றிகரமான உத்தியே. அரசின் இந்த மக்கள் விரோதப் (உண்மையில், தேச விரோத) போக்கை அம்பலப்படுத்தும்,எதிர்க்கும் சக்திகளுக்கெதிராக மக்களை ஓரணியில் திரட்ட இவர்களுக்கு இந்துமத அரசியல் தேவைப்படுகிறது. முதலாளித்துவ தொழில் மட்டத்தில் ஆதிக்க சாதி மேலாதிக்கத்தை அப்படியே தக்கவைத்துக் கொள்ளவும், சிறுபான்மையினரையும், மாற்று மதத்தவரையும் இரண்டாம் நிலையிலேயே வைத்திருக்கவும் இந்த இந்து தேசபக்த மண் அரசியல் இவர்களுக்கு உதவுகிறது.

மண்ணும் வளமும் மட்டுமே பிரதானமாக இருக்கும் இதுபோன்ற தேச பக்த-மக்கள் விரோத அரசுகள் அவ்வளங்களை மக்களின் பிடியிலிருந்து பறித்து பெரு முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்த்துக் கொடுப்பது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், நிலமும் வளமும் பறிபோய், விவசாயமும் சிறு தொழில்களும் நலிவடையத் தொடங்கும்;  மேலும், லட்சக்கணக்கில் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்வது ஒருபுறம் தொடர்கதையாக நடக்க, மீதமிருப்பவர்களை உலகளாவிய மூலதன வளர்ச்சிக்குத் தேவைப்படும் உலகளாவிய உழைப்புச் சக்திக்காக (Reserve Army of Global labor) மலிவான கூலிகளாக, அதிலும் பேரம் பேச முடியாத கூலிகளாக மாற்றுவதும் நிகழ்ந்துவிடும்.   புதிய திட்டங்கள் தொடங்கும்போது வேலை வாய்ப்பு பெருகும் என்ற விளம்பரங்களும், போதுமான லாபம் சம்பாதித்ததும் பெரு நிறுவனங்கள் கதவடைப்பை அரங்கேற்றுவதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது. ஒருபுறம் பசுமைத் திட்டங்கள், மற்றொருபுறம்  கோரமான விபத்துகள் ஏற்பட்டால்கூட சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் இழப்பீடு தரவேண்டியதில்லை எனும் ஏற்பாடுகளோடு ஒப்பந்தங்கள். மண் வளம் கெட்டாலும் பரவாயில்லை எமக்குத் தேவை முதலீடு என்றால் வளர்ச்சி யாருக்கு?

தண்ணீரை சேமியுங்கள், தேவையற்றபோது மின்சார சாதனங்களை முடக்கி வையுங்கள் போன்ற அனைத்து அறிவுரைகளையும் மக்களுக்கு வழங்கிவிட்டு நிலத்தையும், தண்ணீரையும், மின்சாரத்தையும் அப்பெருமுதலாளித்துவ நிறுவனங்களுக்கு இலவசமாகவும், மானியத்தோடும் வழங்கி தனியுடமை செல்வக்குவிப்புக்கும், ஏகபோக மூலதனக் குவிப்பிற்கும் மேலும் மேலும் சேவை செய்யும். தனியுடைமைக்கு ஆதரவான வளர்ச்சி திட்டங்கள் நாட்டையும் பொருளாதாரத்தையும் அழிவை நோக்கியே கொண்டு செல்லும் என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.

மக்களை குறி வைத்து தேசியம் பேசும் இவ்வரசின் இந்திய மண் உணர்வு மற்ற மாநிலங்களோடு வளங்களைப் பகிரும் விஷயத்தில் ஏதேனும் பயனளித்திருக்கிறதா? தண்ணீருக்காக தமிழ்நாடு தம் உரிமையைக்கூட நிலைநாட்ட முடியாத நிலையில்தானே இருக்கிறது. மாநில அரசுகள் இந்தியர்கள் இல்லையா? வளங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள இந்திய தேசிய உணர்வு ஏன் அவர்களை வழிநடுத்துவதில்லை? இந்தியன் என்ற பெருமை மட்டும் போதுமா மக்கள் உயிர்வாழ?  

மக்கள் நாட்டுப் பற்றுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதில் நமக்கு மாற்றுக் கருத்தில்லை, அதேவேளை அரசு மக்களை எந்த தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறது, எல்லா மாநிலங்களையும், வளங்களையும் அது ஒரே தராசில் வைத்துப் பார்க்கிறதா என்பதே நமது கேள்வி. உண்மையில் அரசுக்கு இருப்பது நாட்டுப் பற்றா அல்லது ஏகாதிபத்தியங்களுக்கும், முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கும் நாட்டை தாரை வார்க்கும் பற்றா என்பதை மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒபாமாவின் வருகைக்காக இந்தியா லட்சங்களில் செலவு செய்து சாதித்தது என்ன? அணுசக்தி ஒப்பந்தங்களில் தடை நீக்கம் மற்றும் தொழில் முதலீட்டு ஒப்பந்தங்கள். உலகெங்கிலும் அணுசக்திக்கெதிரான போக்குகள் பெருகிக் கொண்டிருக்கும்போது, இம்மண்ணில் அது போன்ற ஆபத்தான உற்பத்திகளுக்கு அனுமதி அளிப்பதுதான் தேச பக்தி, இல்லையா? இதை எதிர்ப்பவர்கள் தேசத் துரோகிகள். மக்களே இப்போதாவது புரிகிறதா அரசின் அகராதியில் தேசம் என்றால் என்னவென்று? தேசம் என்றால் மண்ணும் வளமும், அப்படியென்றால் தேசத் துரோகிகள் யார் – இம்மண்ணை முதலாளிகளுக்கும், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கும் கூறு போட்டு விற்கும் அரசுக்கு எதிரானவர்கள் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்குமா? தோழர்களே, முதலாளித்துவ உலகில் தேச பக்தியும் ஒரு விற்பனைப் பொருளே – “மேக் இன் இந்தியா”.  




source: https://drive.google.com/file/d/0B3s-aUDmOjq3TUx0MlBoUkZHUjQ/view 

Feb 22, 2015

அன்புக்குரிய ரகுராம் ராஜன் அவர்களே, நீங்கள் அணிந்த (அரதப்பழசான) அந்த ‘தொப்பி’ துர்நாற்றம் வீசுகிறது….


திரு. ரகுராம் ராஜனின் ‘சிந்தனைகள்’ நிச்சயமாக விவாதிக்கப்பட வேண்டியவை, கடுமையாக எதிர்க்கப்பட வேண்டியவையும்கூட. அவருடைய குறிப்பிட்ட இந்த உரையானது பொருளாதாரத் துறைக்குறிய சொல் விளையாட்டே, மேலும் அதில் அறம், ஜனநாயகம், தர்மம் (இந்து தர்மமா?) போன்ற சில மசாலாப் பொருட்களைத் தூவியிருக்கிறார் அவ்வளவுதான். அதன் மூலம் அவர் முதலாளித்துவத்திற்கும், தனியுடமைக்குமே வக்காலத்து வாங்குகிறார். (விரிவாக எழுத வேண்டும்)


அரசாங்கச் செயல்பாடுகளை ஜனநாயகபூர்வமாக்குவதன் மூலமும் சில பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் மூலமும் ”எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்றொரு பொய் நம்பிக்கையை முதலாளி வர்க்கத்திற்கு ஆதரவாக நடுத்தர வர்க்க மக்களுக்கு கொடுக்க முயல்கிறார்.

அவருடைய கருத்துகள் அவர் முன்வைக்கும் ஜனநாயக பொறுப்புடமை, சமத்துவமான பங்கீடு போன்றவற்றிற்கு முரணாகவே இருக்கின்றன. ஏனென்றால், அவர் ‘நல்லாட்சியை’ முன்மொழிகிறார் (ஜனநாயக பொறுப்புடமை போன்ற சொற்களால் பூசி மெழுகி). இவ்வாறாக, அவர் நேரடியாக அரசுக்கெதிராக, முதலாளிகளுக்கு எதிராகப் பேசுவதை தவிர்த்து, அதே சமயம் தன்னை ஒரு ஜனநாயகவாதியாகவும், சமத்துவம் நாடுபவராகவும் காட்டிக்கொள்ள விழைகிறார். அத்தோடு மார்க்சியத்தையும் தவறாக சித்தரிக்கிறார். அவருடைய அந்த உரையில் அரசு பற்றிய பேச்சே இல்லை, ஆனால் வர்க்க முரண்பாட்டை ஒப்புக்கொள்கிறார், இது முரணாகத் தோன்றவில்லையா?

அவர் சொல்கிறார், “அரசின் மரபார்ந்த மூன்று கருவிகளான – நிர்வாகம், நீதித்துறை, சட்டமன்றம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று சமநிலைகாக்கத் தேவை என்ற உள்ளார்ந்த கூற்றை எளிமையாக முன்வைக்கிறார். அரசாங்கம் என்பது ஒப்பந்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தும்போது வாழ்வையும், சொத்துரிமையையும் பாதுகாக்கும் முதன்மைப் பணி செய்யும் வெறும் “இரவுநேர மெய்க்காப்பாளன்’ எனும் தீவிரபோக்குடைய சுதந்திரவாதிகளின் கருத்துகளுக்கும் அதேபோல், வர்க்க முரண்பாடு முடிவுக்கு வரும்போது அரசாங்கம் மறைந்து போகும் எனும் தீவிரப் போக்குடைய மார்க்சியர்களின் (மார்க்சியர்கள் தீவிரப்போக்குடையவர்கள் (தீவிரவாதிகள் எனும் பொருளில்) என்று பொதுமைப்படுத்துவது கண்டிக்கத்தக்கது) கண்ணோட்டத்திற்கும் நேரெதிராக முன்வைக்கிறார்.  ஹண்டிங்க்டனைப் போலவே ஃபுக்குயாமாவும், வளரும் நாடுகளில் பலமான, (அழுத்தம் பலமான) அரசாங்கத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்.

முதலில், கார்ல் மார்க்ஸோ, எங்கல்ஸோ அல்லது லெனின், மாவோ போன்ற புரட்சியாளர்களோ “அரசாங்கம் மறைந்துபோகும்” என்று எங்கேயும் சொல்லவில்லை. கார்ல் மார்க்ஸ் சொன்னது “அரசு உலர்ந்து உதிர்ந்து போகும்” என்பதே.

இதை பொருளாதார அடிப்படையில், (அழுத்தம் பொருளாதார அடிப்படையில்), லெனின் அரசும் புரட்சியும் எனும் நூலில் விளக்கியிருக்கிறார். மார்க்ஸ் மேலும் கூறியதாவது: “…முதலாளித்துவ சமுதாயத்துக்கும் கம்யூனிச சமுதாயத்துக்கும் இடையில் ஒன்று மற்றொன்றாய் புரட்சிகர மாற்றமடையும் கட்டம் உள்ளது.  இதற்கு இணையாய் அரசியல் இடைக்கால கட்டமும் ஒன்று உள்ளது.  இந்த இடைக்காலத்தில் அரசு பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிகரச் சர்வாதிகாரமாகவே அன்றி வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது…”

இதை முன்வைத்து லெனின் சொல்வது:” ‘அரசு உலர்ந்து உதிர்கிறது’ என்னும் தொடர் நன்கு தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில் இத்தொடர் இந்நிகழ்ச்சிப் போக்கின் படிப்படியாய் நடந்தேறும் தன்மை, தன்னியல்பாய்த் தானே நடந்தேறும் தன்மை ஆகிய இரண்டையும் குறிப்பிடுவதாய் உள்ளது.”

 இப்படி இருக்கையில், மார்க்சியக் கோட்பாட்டை கற்பனாவாதம் அல்லது அராஜகவாதம் எனும் பொருள்தரும் வகையில் // அரசாங்கம் மறைந்து போகும் எனும் தீவிரப் போக்குடைய மார்க்சியர்களின்// என்று சொல்வது அறிவுநாணயமா? வரலாற்று நடைமுறையில், உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி காரணமாக தோன்றிய வர்க்கம், வர்க்க முரண்பாடுகளின் விளைவே அரசு. ”வர்க்கப் பகைமைகள் இணக்கம் காண முடியாதவை ஆனதன் விளைவாய்த் தோன்றியதே அரசு” என்கிறார் லெனின். அதாவது அரசு என்பது ஒரு ‘விளைவு’ அது ஒரு தனித்த அமைப்பு அல்ல. இந்த அடிப்படியில்தான் கார்ல் மார்க்சும், மார்க்சியர்களும் அரசு உலர்ந்து உதிரும் என்கின்றனர், மறைந்துபோகும் என்பதில்லை, அதுவும் அரசாங்கம் என்பது அரசின் இயந்திரம், அது ஒரு நிர்வாக இயந்திரம். (நீதித்துறை, அரசாங்கம் (சட்டமன்றம்), இராணுவம் ஆகியவை அரசு இயந்திரங்கள்)

திரு. ராஜனின் சிந்தனையின் சாரமானது ‘சீர்திருத்தவாதம்’, ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளாதார முறையின் விளைவாய் நேர்ந்த வர்க்கப் பகைமைகளின் விளைவாக அரசு என்பது இருக்கும்பொழுது, அதன் இயந்திரங்களான நீதித்துறை (சட்டத்தின் ஆட்சி!!!) மற்றும் சட்டமன்றம் (அரசாங்கம்) எப்படி ஜனநாயகபூர்வ பொறுப்புடைமையை உறுதி செய்ய முடியும்?  மேலும், இன்றைக்கு தரகு முதலாளித்துவம், எகாதிபத்தியம், (நவ) தாராளவாதம், உலகமயமாக்கல், நிதி மூலதனம் ஆகிய முதலாளித்துவ ஆக்கிரமிப்பு கருவிகளுக்கான தரகர்களாக அரசு மாறிவிட்ட நிலையில் உள்நாட்டளவில் அரசாங்கம் என்பது எந்தளவுக்கான சுதந்திரமான, ஜனநாயகமான அமைப்பாக இருக்க முடியும்? மேலும், முதலாளித்துவத்தின் இலக்கே இலாபமாக – மூலதனக் குவிப்பாக – தனியுடைமையாக – செல்வக் குவிப்பாக இருக்கையில், அதன் பாதுகாவலரான அரசானது, சமத்துவப் பங்கீட்டை எவ்வகையில் உறுதி செய்ய முடியும், அதை முதலாளித்துவம் எப்படி சகித்துக்கொள்ளும், எப்படி அனுமதிக்கும்?


எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முதலாளித்துவத்தின் கீழ் (நிலப்பிரப்புத்துவத்திலும்)  உழைப்புப் பிரிவினை என்பது அராஜகவாதமாகவும், அதன் இயங்குமுறையானது சர்வாதிகாரமாகவும் இருக்கையில், அதன் பாதுகாவலரான அரசும் அதே ‘சட்டத்தின் ஆட்சியை’த் தானே கொண்டிருக்கும், ஜனநாயகத்திற்கும், ஜனநாயக பொறுப்புடைமைக்கும் எங்கே அங்கு இடமிருக்கிறது?

அதனினும் கொடுமையானது, “சாதி அமைப்பே உழைப்புப் பிரிவினைக்கு வழிவகுத்தது” எனும் ராஜனின் வாதம், இது முற்றிலும் வரலாற்றுக்குப் புறம்பானது, (சாதியின் தோற்றம் குறித்து இதுதான் காரணம் என இன்னும் முழுமையாக நிரூபிக்கப்படவில்லை, ஆனால் உற்பத்தி முறை, உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில் ஒரு உற்பத்தி நிகழ்முறை எவ்வகையான சட்டங்களையும், விதிமுறைகளையும் உருவாக்கும் என மார்க்ஸ் கூறுகிறார், சாதியையும் அவர் அதன்படியே விளக்குகிறார்).

வரலாற்றுக்குப் புறம்பான அனுகுமுறை, தர்மத்தில் நம்பிக்கை, தனியுடைமைக்கு வக்காலத்து – ஒருவேளை ராஜன் எதிர்காலத்தில் பிரதம மந்திரி வேட்பாளராகப் போட்டியிட பயிற்ச்சி எடுத்து வருகிறாரோ?

அன்புக்குரிய ரகுராம் ராஜன் அவர்களே, நீங்கள் அணிந்த (அரதப்பழசான) அந்த ‘தொப்பி’ துர்நாற்றம் வீசுகிறது….

 உரை: http://scroll.in/article/708502/Full-Text:-When-Raghuram-Rajan-took-off-his-hat-as-RBI-governor-and-tore-into-'strong-governments',-invoking-Hitler,-Emergency-et-al

Feb 3, 2015

மதம் பிடித்த பேச்சு






வரலாற்றில் இதுவரை கண்டிராத வகையில் இந்திய அரசியல் வெளியில் இப்போது உச்சபட்ச நகைச்சுவை பேச்சுகளை கேட்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் உலக அரங்கில் இந்திய அறிவின்மானம் கப்பலேறிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் அப்பேச்சுக்களை உதிர்ப்பவர்கள் இந்து மதம் என்னும் மதம் பிடித்த தன்மையில் அவற்றை மிகவும் பொறுப்புள்ள பேச்சாக கருதுவதே.

இந்து-இந்திய தேசிய உணர்வை வலுப்படுத்துவதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட அப்பேச்சுகள் கலாச்சார காவல், சமஸ்கிருதமயமாக்கல், கல்விகளில் இந்துத்துவத்தை உட்புகுத்துதல் எனத்  தொடங்கி, விஞ்ஞானத்திற்குள் புகுந்து இப்போது ஒரு பெண்ணின் கருவறைக்கு ஆணை பிறப்பிப்பதில் வந்து நின்றிருக்கிறது.

அதிகாரத்திற்காக பிறப்பிலேயே பேதங்களைக் கற்பித்து, அதை சட்டமுமாக்கி பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மனித சமூகத்தையே சாதி என்னும் கொடிய நஞ்சினுள் மூழ்கடித்து வைத்திருக்கும் இந்துத்துவவாதிகள் எல்லாவற்றிலும் தாங்களே முதலானவர்கள், மேன்மையானவர்கள் என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருப்பது ஒன்றும் நமக்குப் புதிதல்ல. தங்களின் மதம் பிடித்த பேச்சுகளால் இவர்கள் ஆழமாக விதைத்திருக்கும் வெறுப்புணர்வு என்பது சீர் செய்யவே முடியாத அளவுக்கு சமூகத்தில் புரையோடிப்போய் உள்ளது. குறிப்பாக இந்து - முஸ்லிம் என்னும் எதிர் எதிர் கட்டமைப்பு, இந்துக்களே இந்தியர்கள், இஸ்லாமியர்கள் வந்தேறிகள் என்பதே அதன் அடிப்படை. அவ்வெறுப்பை மூலதனமாக்கி இவர்கள் செய்யும் அரசியல் மனித சமூகம் சகித்துக்கொள்ள முடியாதளவுக்கு கொடூரமானதாக இருக்கிறது.

சங் பரிவார்கள் இன்னும் இதர சமாஜ்கள், சேனைகள் மூலம் ஆண்டாண்டு காலமாக ஊட்டி வளர்த்து வந்த இந்துத்துவ வெறியானது இப்போது நேரடியாக ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கும்பொழுது எந்த எல்லைக்குச் செல்லும் என்பதை சொல்லவும் வேண்டியதில்லை. சமீபத்தில் கேரளாவில் நடந்த கலாச்சார காவல் தாக்குதல், காதலனுடன் சென்ற ஒரு பெண்ணை பஞ்சாயத்தில் அனைவரின் முன்னால் முலைப்பால் கொடுக்கச் சொன்ன பஞ்சாயத்து தீர்ப்புகள், மீண்டும் ராமர் கோவில் கட்டுவோம் என்னும் முழக்கங்கள் என மத-கலாச்சார அளவில் அரங்கேரும் அராஜகங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, இப்போது அரசு இயந்திர பிரதிநிதிகளும் சர்வ சாதாரணமாக இந்து மதம் பிடித்த பேச்சுகளை உதிர்க்கும் நிலைவந்தாகி விட்டது. பிரச்சினை என்னவென்றால், அவை சர்வதேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்களில், தளங்களில்கூட எவ்வித குற்ற உணர்வுமின்றி பேசப்படுகின்றன. எல்லாவற்றிலும் இந்து இந்திய அடையாளமிருக்க வேண்டும் என்னும் ஒரு வெறி இவர்களை சிந்திக்க விடாமல் செய்கிறது.

சமஸ்கிருத வாரம் என்பதைக் கட்டாயமாக்கும் ஒரு சுற்றரிக்கை விட்டார்கள், பின்னர் கிறிஸ்துமஸ் தினத்தை நல்லாட்சி தினமாக அறிவித்து, பலமான எதிர்ப்புகள் விமர்சனங்கள் கிளம்பியபோது சால்ஜாப்புகள் சொல்லி சமாளித்தார்கள். மஹாபாரதம் கதையல்ல நிஜம் என்று சொன்ன இந்திய வரலாற்று கவுன்சிலின் தலைவர் சுதர்ஷன் ராவ், கூடுதலாக 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியாவில் ஸ்டெம் செல் ஆராய்ச்சி, காஸ்மிக் ஆயுதங்கள் இருந்திருக்கும் என்று புராணங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு இவைகள் இந்திய வரலாற்று உண்மைகள் என்கிறார். இந்து தேசியராக பிரச்சினைக்குரிய விதத்தில் அறியப்பட்ட தினநாத் பாத்ரா என்பவர் பள்ளிக்கூட பாட புத்தகங்களை எழுதுவதற்கான அலோசகராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.

கல்வித்துறையில், வரலாற்று துறையில் மதத்தின் தாக்கம் இப்படியிருக்க, காவல்துறையில் இந்து கலாச்சார தாக்கம் என்ன செய்திருக்கிறது தெரியுமா? சுதந்திர தினத்தன்று போர்பந்தரில் பெண்களே பொதுவெளியில் நாகரீகமான உடையணிந்து வாரீர்என்று சுவரொட்டிகளை காவல்துறையே அடித்து ஒட்டயுள்ளது. சொல்லப்பட்ட காரணம் பெண் விடுதலை!
இப்படிப்பட்ட வேடிக்கைகளுக்கு மகுடம் சூட்டும் விதமாக, வேத காலத்திலேயே பறக்கும் விமானங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தன என்னும் காப்டன் ஆனந்த் போடாசின் முத்தாய்ப்பானபேச்சு. இது நடந்தது இந்திய தேசிய அறிவியல் காங்கிரசில்! சமஸ்கிருதம் மூலம் பண்டைய அறிவியல் என்பதே அக்கருத்தரங்கின் ஆய்வுப்பொருள். சர்வதேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, அதுவும் அறிவியல் துறையில் இப்படிப்பட்ட மத-மொழிச்சார்புடைய ஒரு தலைப்பு இந்திய வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக பா..கவின் ஆட்சியில்தான் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பிறப்பின் அடிப்படியிலேயே ஒருவன் தாழ்ந்தவனாகின்றான், தீண்டத்தகாதவனாகின்றான் என்று சொல்லிவந்த இந்த இந்துதுவ மடங்கள் தற்போது கர் வாப்சிவிழாக்களை நடத்திக்கொண்டு இந்தியாவில் பிறக்கும் எவரும் இந்துக்களே என்று அரவணைக்கும்முழக்கங்களை வைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இந்திய தேசியத்தின் பெயரால் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு என்னும் போர்வையில் இஸ்லாமியர்கள் என்றாலே தீவிரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தி வந்தவர்கள் பதின்பருவ வயது பெண்களுக்குக்கூட இந்துத்துவ வெறியேற்றி ஆயுதப் பயிற்சி கொடுத்து வருகின்றன.  இதற்கு ஆதாரமாக வீடியோ காட்சிகள் தற்போது வெளியாகியுள்ளன.

இப்படி பல்வேறு மட்டங்களில் இந்துத்துவ பிரச்சாரத்தை செய்துவந்த இவ்வரசானது தற்போது தனது  ‘சாத்வீகப்பார்வையை பெண்களின் கருவறை மீது செலுத்தியுள்ளது. இந்துக்கள் பெரும்பான்மையை நிறுவும் விதமாக இந்து மதத்தைக் காக்க வேண்டி, இந்து பெண்கள் 4 குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்என்று பா..க எம்.பி சாக்ஷி மஹாராஜ் பேசியுள்ளார். ‘சாதியத் தூய்மையைக் காக்க வேண்டுமா பெண்ணின் கருவறைக்குப் பூட்டு போடு, மதப் பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டுமா பெண்ணின் கருவறைக்கு ஆணையிடுஇதுவே மதவாதிகளின் சூத்திரம்.

மக்களே, இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற நாடாக இருந்தாலும் மதம் என்னும் நிறுவனம் நம் ஒவ்வொருவரின் மீதும் செலுத்தும் அதிகாரத்தை, நிகழ்த்தும் அட்டூழியத்தை இனியும் சகித்துக்கொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா? மதவாத அரசியலுக்கு, அது எம்மதமானாலும் சரி, அதை பின்பற்றுவது பாவம் என்று உங்கள் இறை நம்பிக்கை உங்களை வழிநடத்தவில்லையா?

Feb 2, 2015

கவிதைகள்

1.  மற்றொரு அறை

விழித்திருக்கும் அறையின்
இமைகள் ஒன்றுக்கொன்று
முத்தங்களைச் சொறிந்தது

பச்சை மச்சம் படர்ந்திருந்த பின்புறம்
அடர்பச்சையாக்கும்
மெல்லிய முடிகள்
வானை நோக்கி உயர்த்தியபடி
மிதிவண்டி ஓட்டும் தோரணையில்
முன்னும் பின்னும் ஆட்டி
கட்டளை இடும் கால்கள்
கால்களின் தாளத்திற்கிசைந்த
அழுகையொலி

வாரியெடுத்து
நெஞ்சுக்குழியில்
படுக்க வைத்து
நிறுத்தம் வந்தவுடன்
வேகத்தை குறைத்து ஓடும்
ரெயில் வண்டியின் அசைவையொத்த
ஆட்டம் கொடுத்து
காதை வருடி
நெற்கதிரென வளர்ந்திருக்கும் முடிகளின்
நடுவே விரல்களால் வருடிக் கொடுத்து
கருவறையை மெத்தையாக்கி
உறங்க வைத்திருந்தாள் அவள்

மற்றொரு
தனிமைத் துயர்கூடிய
அறை
இமைகள்
முத்தம் கொடுத்துக் கொள்வதே இல்லை

இப்போது

வயிற்றில்
எரியூட்டிய கடலொன்று
அனுமதியின்றி உட்புகுந்ததை
உணர்ந்தாள்

இரைச்சலற்ற பேரலை
பனிக்குடத்தை
பிடுங்கிச் சென்றது

நெஞ்சுக்குழியிலிருந்து நீண்டு விரியும்
விரல்கள்
அருகில் இருந்த அவளைத் தேடி
கரைகிறது செங்காகமென


2. எழுதுகிறாள் அவள்

பூமத்திய ரேகைகள்
அழிக்கப்படாமல் இருக்க
தன்
வெளியை
எழுதுகிறாள் பெண்

உறங்கவைத்து
தசைக்குள் நுழைந்த
லிங்க எழுதுகோல்கள்
இறுக இட்டுவைத்திருக்கும்
முடிச்சுகளை
கட்டவிழ்க்க

அவிழ்க்கப்பட்ட லிபிகள் வழி
ஓடித் திரியும் நாணமற்ற
பெண் நதிகளை
சிவப்பு கம்பளம்
பரவியணைக்கிறது
நாற்காலிகளற்ற வெளி

உன்மத்தம்  தீண்டாதிருக்க
பெயரற்ற சமாதியில்
தானற்ற உடலாய்
சேர்க்கப்படாமலிருக்க

கடவுளின் மொழிகளில்
அரித்த உப்பில்
ஊறித் துளைக்கும் இந்திரிய சொற்களின்
கூர்மையை மழுங்கடிக்க
புறப்பட்டிருக்கும்
செம்பறவை
எழுதுகிறாள்

 நன்றி: கொம்பு இதழ்

Jan 22, 2015

We were not born in America, but born in that soil….



We were born
in the past that is in your possession now
body transforms as manure to soil
We don’t fear death
neither do we celebrate birthdays
that announces the death of the past
nor do we have demands for the future

Stars on your stiff uniforms
are nothing but
Pupils of our native children
poked and soaked in their blood

Agents disguised as ministries
issue identity cards
to our bedrooms

You commissoned the Holy Spirit
to spy on our lands
the holy ghost raped our women
who would remind his holiness
those women are none other
than the daughters of the mother
who ate the first fruit of knowledge
when the cannons crush
the vocal chords of democracy
polished boots march and sing
we produce cannons
for world peace
Just for harmony
we fire shells

Tribe singing through the prison window
that looks fattened 
swallowing the flesh of
the nights darned by the cock feathers
demonstrates nudity

promises on change hit the sky
at the ring of a bell
presidents salute like corpses
distributing candies to them
who will tell them
that those candies were
cultivated on the butchered corpses
of the native land

one ought to tell them
we were born 
out of the big bang
one ought to tell them
we are born every day

land may be ignorant of race
land may be ignorant of crime
but
land is aware of treason

the flags that fly high
with the stripes hauled out of our red blood
shall be pulled down
by our young children
they have their weapon
they have their Red Feathers

dedicated to Leonard Peltier…..


(Translated from Tamil, that was published in Kombu magazine)
#Leonard #Peltier