Sep 28, 2018

பரியனும் ஜோவும்



மனிதத்தை கொன்று புதைக்கக் கூடிய வல்லமையை மனிதர்கள் (இந்தியர்கள்) கடவுளுக்கும் சாதிக்கும் கொடுத்திருக்கிறார்கள்

பரியேறும் பெருமாள் ஒன்றும் புதிய கதையல்லஇந்தப் பேச்சு வராமலிருக்கப் போவதில்லை. சாதியும் புதிதல்ல. அது பல்லாயிர வருட சீக்கு. அந்த மன நோய் இருக்கும் வரை அதுபற்றிய பேச்சு அவசியமே. அது பேசப்படும் விதம்தான் ஒன்று, நம்மை அசைத்துப் பார்க்கும் அல்லது கடந்து போக செய்யும்.

பரியேறும் பெருமாள் வழியாக மாரி செல்வராஜ் முன்வைக்கும் சாதிய சமூக அவலங்களை அவ்வளவு எளிதில் கடந்து சென்றுவிட முடியாது. கருப்பியை பரிகொடுப்பது தொடங்கி தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் பிறக்கும் ஒருவரின் உடமைக்கும் உடலுக்கும் காதலுக்கும் நேர்வதென்னவென்று பாருங்கள் என்கிறார்.

நான் யார் என்னும் கேள்வியை பரியேறும் பெருமாள் முன் வைப்பதாக விளம்பரங்கள் கண்டோம். உண்மையில்நீங்கள் யார்என்று தெரிகிறதா என்னும் கேள்வியைத் தான் பரியன் எழுப்புகிறான்.

செய்திகளாக படித்து கடந்து செல்லும் சாதிய அவலங்களை, கொலைகளை, துன்புறுத்தல்களை ஒரு கதையாக சொல்லும் போது அது செய்தி என்பதைக் காட்டிலும் உரையாடலாகி நம் மனசாட்சியை தட்டியெழுப்புகிறது. காட்சி ஊடகத்திற்கு அத்தகைய வல்லமை உண்டு. ஆனால் இந்த ஊடகமானது ஆளும் வர்க்கத்தினரின் சதுரங்க வேட்டைக் களமாகிப் போனது.

சகதிக்குள் வீழ்ந்த அந்த தேரினை இழுத்து சரியான பாதையில் கொண்டு செல்ல அவ்வப்போது சில தேரோட்டிகள் நமக்கு கிடைத்திருக்கிறார்கள், அத்தகைய தேரோட்டிகளின் எண்ணிக்கை தற்போது கூடி வருகிறதென்பது முன்னெப்போதையும் விட மகிழ்ச்சியளிக்கிறதுஇதுவரை ஆளும் வர்க்கத்தின் கைகளில் இருந்த சினிமா இப்போது மெல்ல மெல்ல இடது சிந்தனையாளார்களின், அதிலும் குறிப்பாக இரட்டை ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகி சமூக மாற்றத்திற்காக கலையை ஊடகமாக பயன்படுத்த விழையும் உண்மையான கலைஞர்களின் (பட்டியல் நீளமானது) ஆடுகளமாக மாறி வருகிறது.

தமிழ் திரையுலகில், இதற்கு முன்பு ஆங்காங்கே நல்ல படம் என்று தனி நபர் முயற்சியாக இருந்த ஒன்று தற்போது தோழர் பா. இரஞ்சித்தின் வரவால் ஓர் இயக்கமாக மாறி வருகிறது.



ஒடுக்குமுறையை ஆளும் வர்க்க கருனையாளர் ஒருவர் பேசுவதற்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பேசுவதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. முந்தையது கதை, பிந்தையது அரசியல். கதையை கடந்து செல்லலாம், அரசியல் உங்களை உள்ளிழுக்கும்

பரியேறும் பெருமாளும் அவ்வாறே. கண்டும் காணாமலும் போகும் ஒடுக்குமுறைகளை முன்வைத்து நம்முன் உரையாடுகிறார் மாரி. அந்த உரையாடல் தொனி எதிர் தரப்பில் இருப்போரையும் ஒரு நிமிடம் அசைத்துப் பார்க்கும்.

திரைப்படங்களில் எத்தனையோ விதமான காதல்கள் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் ஜோ-பரியனின் அன்பு மாறுபட்டது, அலாதியானது. அந்த அன்பிற்காக பரியன் கொடுக்க விழைவது பேரன்பு. ஆனால் இந்த சமூகத்திற்கு எல்லாமே கருப்பு வெள்ளை தானே. 



அடுத்தவரின் அன்பை கண்காணிப்பதும், அதன் மீது அதிகாரம் செலுத்துவதும், அதை வீழ்த்த நினைப்பதும் எத்தனை பெரிய வன்முறை. ஒடுக்கப்பட்டோர் என்ன செய்து பிழைக்க வேண்டும் என்று தொடங்கிய ஆளும் வர்க்க சாதிய அதிகாரமானது, அவர்கள் எம்மொழியில் கல்வி கற்க வேண்டும், யார் யாரோடு பழக வேண்டும், எங்கு புழங்க வேண்டும், எந்த குவளையில் பருக வேண்டும் என்று அவர்கள் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அசைவின் மீதும் எப்படி அதிகாரம் செலுத்துகிறது என்பதை தெரிந்துகொள்ள வகை செய்கிறார் மாரி செல்வராஜ்.

இவ்வளவு வலிகளை அனுபவிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்வில் தான் எத்தனை கொண்டாட்டங்கள் நிலவுகின்றன. நாம் அறியாத வாழ்வியல், முற்றிலும் புதிதான கதாப்பாத்திரங்கள், திருப்பங்கள், மனிதர்கள் என பல புதுமைகளை பரியேறும் பெருமாளில் காண முடியும். அத்தனை நெகிழ்ச்சி. அத்தனை நம்பிக்கை.

பொழுது போக்கின் பெயரால் மலினங்களை ரசனையாக ஊட்டி வளர்ப்பதோ, பொய்மையான ஒரு மகிழ்ச்சியை திரையில் நிகழ்த்திக் காட்டுவதோ அல்ல கலை. சமூக நீதியற்ற சமூகத்தில் அறியாமையில் மூழ்கியிருப்போரிடையெ அறிவொளி ஏற்றி நிஜ வாழ்வில் அம்மகிழ்ச்சியை அனைவருக்கும் உறுதி செய்ய உரையாடல் நிகழ்த்துவதே கலை.

இடதுசாரி சிந்தனையாளர்களின் பெருக்கத்தால் தற்போது தமிழ் சினிமாவும் மலினங்களிலிருந்து விடுபட்டு நல் திசையில் பயணிக்கும் என்கிற நம்பிக்கை துளிர் விடுகிறது. ஆனால் இது நீடித்திருக்கவும், பொருளாதார ரீதியாக வெற்றிபெறவும் ஒரு கூட்டியக்கமாக மாற வேண்டும். Pa. Ranjith & Neelam Productions போல் இன்னும் பல தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் தோன்ற வேண்டும். பொருளாதார ரீதியாக தாக்குப்பிடிக்கக் கூடிய உத்திகளை வகுத்து ஒருவருக்கொருவர் தோள் கொடுத்து சமூக நீதி பேசும் கலைஞர்கள் உய்த்திருக்கவும், வெற்றி பெறவும் வழிவகை செய்ய வேண்டும்.

மக்களின் ரசனையை வளர்த்தெடுத்துவிட்டால் பின்னர் உலக அரங்கில் தமிழ் சினிமா ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாக திகழும். இது சாத்தியமே.  

அதேவேளை, வணிகச் சந்தையில் ஆங்காங்கே சில திரைக் கலைஞர்கள் இத்தகைய துணிவான முயற்சிகளை மேற்கொள்கையில் எந்த வித முன் முடிவுகளுமின்றி திரைக்கு சென்று பார்த்து ஊக்குவிப்பது மக்களின் கடமை. ஏனென்றால் அவர்கள் நமக்காக பேசுகிறார்கள்.

மக்களே, உங்களுக்கான பொழுதுபோக்கு எது என்று யாரோ தீர்மானிக்க இனியும் அனுமதிக்காதீர்கள். பொழுதை போக்குமளவுக்கு உழைப்புச் சுரண்டலில் வாழும் முதலாளித்துவ மேட்டுக்குடி வர்க்கத்திற்கு மட்டுமே நேரமும், தினவும் இருக்கிறது.  உழைக்கும் வர்க்கமாகிய நமக்கோ அடிமைத் தளைகளில் இருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வதற்கான கடமை காத்திருக்கிறது. அதற்கு நாம் நம்மைச் சுற்றி நடப்பது என்ன, நம்மைப் போன்ற சக மனிதர்களின் வாழ்வு எப்படி இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளும் அவசியமும் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரின் வாழ்நிலை துயருக்கும் பொறுப்பேற்று, துயர் துடைப்தற்கு கை கோர்ப்போம் வாருங்கள். அப்போது தான் நாம் மனிதர்கள்.

பரியேறும் பெருமாள் உங்களுக்குள் இருக்கும் மனிதத்தை அன்போடு உங்களுக்கு திறந்து காட்டுவான்.. திரை சென்று கண்டுஅன்போடு புன்னகையுங்கள் சக மனிதனைக் கண்டு…. வா… ரயில் விடப் போகலாம் என்று தானே அழைக்கிறார்கள்!


Jun 17, 2018

கலை ஒரு வாணிபப் பொருளாதல்



“அறிவார்ந்த உழைப்பின் சில பிரிவுகளுக்கு, உதாரணமாக கவிதை, ஓவியம் ஆகியவற்றுக்கு முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை எதிரானதாக உள்ளது’ (மார்க்ஸ்-உபரி மதிப்புக் கோட்பாடுகள் 1.285). அறிவியல் ஒரு உற்பத்திச் சாதனமாக ஆன பின்னால், கலையும் ஒரு வாணிபப் பொருளாகிறது. கலையும் நுகர்வுப் பொருளாக மாறுகிறது. ஆனால் ஏணைய வாணிப்ப் பொருள்களிலிருந்து சில விஷயங்களில் வேறுபடுகிறது. நாகரீக உலகின் மாற்றங்கள், கலைத் துறையில் ஈடுபடும் முனைவர்கள். கலைப்பொருள் சேகரிப்பவர்கள் ஆகியோரின் பொருளாதார நிலைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் ஆகியவை போன்று தற்செயலான அம்சங்களினால் கலையின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இந்த விதத்தில் தான், கலை ஏணைய வாணிபப் பொருள்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது.
நிலமானியச் சமூகத்தில், கைவிவினைஞர்களுக்கு கிடைத்த சமூகத் தகுதி கலைஞனுக்கும் கிடைத்தது. அக்கலைஞனுக்கு சமுதாய வாழ்க்கையில் பணிவான ஆனால் பாதுகாப்பான இடம் கிடைத்தது. அவன் தன் நிலப்பிரபுவுக்கு கட்டுண்டவன். ஆனால் அவர்களுக்கிடையில் தனிப்பட்ட, நேருக்கு நேர்முகமான உறவு முறையே காணப்பட்டது. அது வணிகமயமானதல்ல; வாணிப்ப் பொருளின் உற்பத்திப் பெருக்கம் வளர வளர, இத்தகைய ‘எளிய’, ‘மகிழ்ச்சியான’ உறவு முறைகள், ‘பணத்தோடு தொடர்பு கொண்ட’ உறவு முறைகளாக மாறிவிடுகின்றன. இத்தகைய மாற்றத்தை சென்ற பகுதியில் குறிப்பிட்ட மாபெரும் வியன்னா இசைக்கலைஞர்களின் வாழ்க்கையில் காணலாம். பீத்தோவன் காலத்தில், இசை நிகழ்ச்சிக்குரிய அரங்கமானது சிலர் மட்டுமே கண்டு களிக்கக் கூடிய தனி அறையிலிருந்து பொதுவான இசையரங்கிற்கு மாறி விடுகிறது. இசைநிகழ்ச்சி, கலைப்புரவலனை விட அரங்க நிர்வாகியை நம்ப வேண்டியுள்ளது. பீத்தோவன் இம்மாற்றத்தை விரும்புகிறார். ஆயினும் சந்தைக்குரிய பொருள் தயாரிப்பினைப் போன்று இழிந்து போன தன் பரிதாப நிலையையும் உணர்ந்து கொண்டுள்ளார்.
"உலகத்தில் மாபெரும் கலை அரங்கம் ஒன்று இருந்திருக்க வேண்டும். அங்கே கலைஞர்கள் தம் கலைப் படைப்புகளை வெளியிட்டு, செழுமைப்படுத்தியிருக்கலாம். கலைப் படைப்புகளை வெளியிட்டு தம் தேவைக்கானவற்றைப் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் தற்போதைய காலத்தில் கலைஞன் என்பவன் பாதி வாணிகனாக இருக்க வேண்டியுள்ளது – இதை எப்படி சகித்துக்கொள்வது? (கடிதங்கள்-ஆண்டர்சன் தொகுப்பு, 1. 47)
"முதலாளித்துவ சமுதாயத்தில் கலைஞனின் சுதந்திரம் என்பது சந்தையின் சுதந்திரம் ஆகும்" (லெனின் தொகுப்பு நூல்கள் 10.48)
ஏகபோக மூலதனக் காலகட்டத்தில், இத்தகைய சுதந்திரம் கூட தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. வசதி படைத்த சிலருக்கான பொழுதுபோக்குக்குரிய அம்சமாகவே தான் ஏகபோக முதலாளிகள் கலையைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இலாபம் ஈட்டும் ஆதாரமாகவும் ஒழுக்கக் கேட்டையும் நசிவுக் கருத்துகளையும் பரப்பும் வாயிலாகவும் வெகுசனத் தொடர்புச் சாதனமான கலை சுரண்டப்பட்டு வருகிறது.
இத்தகைய கொடுமையின் விளைவுகள் எங்கேனும் காணப்பட்டு வருகின்றது. ஆனால் ஏகாதிபத்தியத்தின் செல்வாக்கு மண்டலத்தில் இன்றளவும் இயங்குகின்ற நாடுகளில், பொது மக்களுடைய பழமையான மரபு ரீதியான பண்பாட்டு வடிவங்கள் படிப்படியாக சிதைக்கப்பட்டு வருவதை நாம் காணலாம்.
இத்தகைய நேரத்தில், ஒரு கலைஞன் தன் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவன் தன்னை வாணிகப் பொருள் படைப்பாளியாக மாற்றி, வணிக ரீதியிலான வெற்றிக்காக அலையும் நிலையை தேர்ந்தெடுக்கலாம். ஆனால் அவன் அவ்வாறு செய்வதன் மூலமாக ஒரு கலைஞனுக்கேயுரித்தான நேர்மையுணர்ச்சியை அடகு வைத்து விடுகிறான், அல்லது வாணிக இலாபங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, கலை தன்னைத் தானே தன்னிச்சையாக வெளிப்படுத்துகிறது எனும் கொள்கையிலே அதாவது கலை கலைக்காகவே எனும் கொள்கையிலே போய் ஒரு கலைஞன் ஒதுங்கி விடலாம். இக்கலைஞர்கள் முன்னிறுத்தும் கலை கலைக்காகவே எனும் கோட்பாடு, வாணிப்ப் பொருள் உற்பத்தியிலே இயல்பாக உறைந்து காணப்படும் தன்நலஞ்சார்ந்த தனி மனித வாத்ததின் வெளிப்பாடாகவே உள்ளது. எனவே இக்கலைஞர்களும் கலையின் வாணிப மதிப்பிலிருந்து தம்மைத் தாமே தப்புவித்துக் கொள்ளவில்லை எனலாம்.
ஒரு கலைஞன் தன் சமுதாயப் பொறுப்புணர்ச்சியிலிருந்து தன்னை உதறிவிட்ட பின்னால், கலையாக்க எழுச்சி அவனை விட்டுப் பிரிந்து விடுகிறது. அவன் மீண்டும் கலையாக்க எழுச்சியைப் பெற வேண்டுமென்றால், அந்த எழுச்சியை அவன் மக்களிடமிருந்து தான் பெற்றாக வேண்டும். ஒரு கலைஞன் தன்னை மக்களோடு இணைத்துக் கொள்ளும்போது மட்டுமே, அவனுடைய கலையின் மதிப்பு, அதனுடைய சந்தை விலையைப் பொறுத்து அல்லது அது மக்களுக்கு அளிக்கும் மகிழ்ச்சியைப் பொறுத்தே நிர்ணயிக்கப்படும் எனலாம்.
வாணிகப் பொருள் உற்பத்தியோடும் வர்க்கச் சுரண்டல் முறையோடும் தொடர்புடைய கருத்துகள் நம் மனங்களில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. நீண்ட தொடர்ச்சியான அரசியல் போராட்டத்தின் மூலமாகத்தான், நாம் அவை எந்த அளவு வேரூன்றியுள்ளது என்பதை உணர முடியும். ஆகவேதான், சோசலிசப் புரட்சிக்கால காட்டத்தின்போதும், அது முடிந்த பின்னரும் அனைத்து வர்க்கங்களுக்கும் தத்தம் தத்துவங்களை புத்துருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. இத்தகைய தத்துவார்த்தப் புத்துருவாக்கம் வேண்டிய அவசியம் பழைய சுரண்டும் வர்க்கத்தினருக்கு மட்டுமல்ல, அறிவுஜீவிகள் உள்ளிட்ட புரட்சிக்கு ஆதரவளித்த அனைத்து வர்க்கத்தினருக்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்தினருக்கும் இந்த அவசியம் உள்ளது.
“வர்க்கப் போராட்டம், இயற்கையை எதிர்த்த போராட்டம் ஆகியவற்றின் மூலமாக தொழிலாளி வர்க்கம், சமூக முழுவதையும் மாற்றி புதியதாக உருவாக்குகிறது; அதே நேரத்தில் அது தன்னையும் செழுமைப்படுத்திக் கொள்கிறது” (மாசேதுங் – நான்கு தத்துவக் கட்டுரைகள், 105).
பாட்டாளி வர்க்கத்தினருக்கு கட்சி தலைமையேற்கிறது. இந்த வர்க்கம் அறிவுஜீவிகளுக்குத் தலைமையேற்பதன் மூலம், அறிவுஜீவிகள் தங்களை முற்றிலும் மாற்றி அமைத்துக் கொண்டால் தான் புதிய சமுதாயத்துக்கு முழு அளவிலான சேவை செய்ய இயலும் என்ற கருத்தை அவர்கள் உணரச் செய்ய வேண்டும்.
“நம் கலை இலக்கியவாதிகள் இந்தக் கடமையை நிறைவேற்ற; அவர்கள்தம் நிலைப்பாட்டை மாற்ற வேண்டும். அவர்கள், நடைமுறைப் போராட்டங்களில் அக்கறை எடுத்துக் கொள்வதன் மூலமாகவும் தீவிரமாகப் பங்கேற்றுக்கொள்வதன் மூலமாகவும் மார்க்சீயத்தையும் சமூகத்தையும் கற்றுணர்ந்து கொள்வதன் மூலமாகவும் படிப்படியாக தங்கள் நிலைப்பாட்டை தொழிலாளர், விவசாயிகள், இராணுவ வீர்ர்கள் பக்கமும், பாட்டாளி வர்க்கத்தினர் பக்கமும் மாற்றிக்கொள்வர். (மாசே துங் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நூல்கள் 3.78) அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் முன்னேற்றம் தென்படுகிறது. ஆனால் அது மனநிறைவு கொள்ளத்தக்கது அல்ல. அவர்கள் தொடர்ந்து தம்மை புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அவர்கள் தம்மிட்த்தில் உள்ள முதலாளித்துவ உலகக் கண்ணோட்ட்த்தை படிப்படியாக கைவிட்டு, பாட்டாளிவர்க்க-பொதுவுடைமை உலகக் கண்ணோட்டத்தை மேற்கொள்ளவேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் புதிய சமுதாயத்தின் தேவைகளுக்குத் தம்மை முழு அளவில் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்; அப்போது தான், பாட்டாளிகள் விவசாயிகள் ஆகிய பகுதியினரோடு இணைய முடியும். உலக்க் கண்ணோட்டத்தில் மாற்றம் பெறுவது என்பது மிகவும் அடிப்படையான விஷயமாகும்; இது நாள்வரை, நம் அறிவுஜீவிகளில் பெரும்பாலானவர்கள் இத்தகைய உலகக் கண்ணோட்டத்தைப் பெற்றிருப்பார்கள் எனக் கூற இயலாது. அவர்கள் இன்னும் முன்னேற்றம் பெறுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை நமக்குண்டு; மேலும் நடைமுறைப் பணி, தத்துவப்படிப்பு ஆகிய பயிற்சிகளின் மூலமாக, அவர்கள் பொதுவுடைமை உலக்க் கண்ணோட்ட்த்தைப் படிப்படியாகப் பெற்று, மார்க்சீய-லெனினியக் கருத்துகளைச் சரியாகக் கிரகித்துக் கொண்டு தொழிலாளர்களுடனும் விவசாயிகளுடனும் சரியாக இணைய முடியும் என்ற நம்பிக்கை நமக்குண்டு.” (மாசேதுங் – நான்கு தத்துவக் கட்டுரைகள். 108)
இத்தகைய இயக்கப் போக்கு, பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமையில் தான் நடத்த வேண்டும். ஆனால் அறிவுஜீவிகளின் சுதந்திரமான இசைவையும் முழு அளவிலான உடன்பாட்டையும் பெற்று, இதை நடத்தினால்தான் இது வெற்றி பெற முடியும் எனலாம்:
“தலைமையிடமிருந்து ஒரு சுதந்திர உணர்வையும் மத்தியத்துவ வழி காட்டுதலின் கீழ் ஜனநாயகத்தையும் நாம் வற்புறுத்துகிறோம். இவ்வாறு வற்புறுத்திக் கூறுவதனால், தத்துவார்த்தப் பிரச்சினைகளையோ, ஒரு விஷயம் குறித்து மக்களிடையே எழும் கருத்து மாறுபாடுகளையோ தீர்ப்பதற்கு அதிகாரத்தையும் வன்முறைகளையும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று பொருளாகாது, தத்துவார்த்தப் பிரச்சினைகளையும் தீர்ப்பதற்கு நிர்வாக ஆணைகளையும் அதிகார நடவடிக்கைகளையும் பயன்படுத்தும் எந்த முயற்சியும் தோல்வியில் முடிவடைவதோடு மட்டுமின்றி, அது துன்பம் பயக்கக் கூடியதாகும். அதிகாரவர்க்க ஆணைகள் இடுவதன் மூலமாக சமயத்தை ஒழிக்க இயலாது; அல்லது சமய நம்பிக்கை கூடாது என்று மக்களை அச்சுறுத்துவதன் மூலமும் ஒழிக்க இயலாது; மார்க்சீயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்கச் சொல்லியும் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது: தத்துவார்த்தப் பிரச்சினைகளையும் மக்களிடையே உள்ள கருத்து வேறுபாட்டுக்குரிய பிரச்சினைகளையும் தீர்ப்பதற்குரிய ஒரே வழி, ஜனநாயக முறையைக் கையாள வேண்டியதாகும்: விவாதம், விமர்சனம், இணங்கச் செய்தல், கல்வி போன்ற ஜனநாயக முறைகளையன்றி, அதிகாரப்பயன்பாடு, அடக்கு முறை போன்ற வழிகளில் பிரச்சினைகளை தீர்க்க இயலாது (மாசேதுங்நான்கு தத்துவக் கட்டுரைகள் 86.)

சீனப் பொதுவுடைமைக் கட்சியினர், பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கும் அறிவுஜீவிகளுக்கும் இடையே எழுந்த பகைமையற்ற முரண்பாடுகளை இவ்விதம் அணுகி, வெற்றிகரமாகத் தீர்த்துக்கொண்டனர் என்பதை அவர்களது கடந்த கால நூற்றாண்டு அனுபவம் நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகிறது.
- ஜார்ஜ் தாம்சன், மனித சமூக சாரம் : கலை அறிவியலின் மூலாதாரங்கள், பக். 194-200.
இந்நூலுடன் கலையும் இலக்கியமும், மா சே துங்கின் நூலையும் படிப்பது பயன் தரும்.

Related link: http://www.padippakam.com/document/M_Books/m000580.pdf 

May 24, 2018

அசிய சினிமாவின் முதல் பெண் ஒளிப்பதிவாளர்



அபியும் அனுவும் என்றொரு படத்தின் பாடலை நேற்று தற்செயலாக கண்டேன். அதுபற்றிய விபரங்களை கூகிளில் தேடியபோது பெரும் மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய செய்தி எனக்கு காத்திருக்கிறது என்பதை அறியாமல் போனேன். அப்படத்தை இயக்கி இருப்பவர் #B_R_Vijayalakshmi. திரைத்துறையில் என்னுடைய ஆசிரியை இவர். BRV என்று எல்லோராலும் செல்லமாக அழைக்கப்படும் இவர் இந்திய சினிமாவின் முதல் பெண் ஒளிப்பதிவாளர் என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?


பாட்டுப் பாடவா என்றொரு படத்தை இயக்கி (ஒளிப்பதிவும் அவரே) 22 வருடங்கள் கழித்து தற்போது ஒரு படத்தை இயக்கி இருக்கிறார் என்பதைக் கண்ட போது என் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. ‘மேடம்’ – 1995இல் விஸ்.காம் படிக்கையில் அவருடன் Internshipகாகப் போய் சேர்ந்ததே ஒரு விபத்து! அப்போது அவர் இராவணன் என்றொரு படத்திற்கு ஒளிப்பதிவு செய்துகொண்டிருந்தார். அதில் நான் கடைநிலை உதவியாளராக சேர்ந்தேன். உதிவியாளர்களை அவ்வளவு அன்பாக, சரிசமமாக நடத்திய ஒரு ‘Boss’ நான் அதுவரை கண்டதில்லை. அப்படத்தில் ஏறத்தாழ அவர் மகள் போலவே அவரை சுற்றி சுற்றி வருவேன். ஒளிப்பதிவு குறித்த அடிப்படைகளை கற்று வந்தேன்.

எங்கு போனாலும் யாருடனாவது சண்டை போட்டுவிட்டு வேலையை விட்டுவிட்டு வருவது வாடிக்கையானதால் அப்படத்தில் வேலை செய்யாமல் பாதியிலேயே வந்துவிட்டேன். (பிரச்சினை வேறொருவருடன்). அதன் பிறகுபாட்டுப் பாடவா’ – நான் முழுமையாக வேலை பார்த்த ஒரு படம். இளையாராஜாவை சந்தித்தது, கவிஞர் வாலியுடன் உரையாடியது. SPB, மோகன் நடராஜன், ரஹ்மான், வடிவுக்கரசியம்மா, லாவண்யா, ராஜசேகர்.. (மற்றும் பலர்) ஆகியோருடன் பணி புரிந்தது எல்லாம் பசுமையான நினைவுகள். SPB என்னை சின்ன மேடம் என்று அழைத்தது இன்னமும் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மோகன் நடராஜன் அவ்வளவு கிண்டல் பிடித்தவர். இளையாராஜாவை முதன் முதலில் பார்த்தபோது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர். கனவா நனவா என்றே வாய் பிளந்து நின்றிருந்தேன். “உட்கார்என்றபோதுஇருக்கட்டும் பரவாயில்லைஎன்றேன். “உக்காருன்னு சொல்றேன்லஎன்றார் (அவருக்கு ஏன் இதெல்லாம் நினைவிருக்கப் போகிறது!), பயந்து உட்கார்ந்தேன். அந்த பதின் பருவத்தில், ஒவ்வொரு இரவும் HOW to Name it கேட்டு கேட்டு வலிய அழும் ஒரு Obsession எனக்கிருந்தது. இசைஞானியைக் காணும் வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியது BRV யால்.

பாட்டுப் பாடவா திரைப்படப் பாடல்கள் இன்றும் ஒரு தனி ரகம். அவ்வளவு சிறப்பாக இசையமைத்திருந்தார் இளையராஜா.

இதற்கடுத்ததாக மேடமுடன் Vasantham Colony என்றொரு தொலைக்காட்சி தொடரில் வேலை செய்தேன். ஒரு ஷெட்யூல் முடிந்தபின் செல்லவில்லை. அதன் பின்னர் என் வாழ்க்கை திசை மாறிப் போனது. பெண் பற்றிய சமூகப் புரிதலாலும் என்னுடைய அறியாமையாலுமே நான் அத்துறையை விட்டு விலக நேர்ந்தது. வருத்தம் தான்என்ன செய்வதுஅதன் பின்னர் BRVயுடன் தொடர்பற்று போனது.

ஏறத்தாழ15 வருடங்கள் கழித்து SUN Kudumbam விருது விழாவில் அவரைக் கண்டபோது வசுவுடன் சென்று மேடம் என்று மகிழ்ச்சியில் அழைத்தபோதுநிம்மிஎன்று அதே அன்புடன் கட்டியணைத்தார். “ரொம்ப திறமைசாலிப் பொண்ணுஎன்று வசுவிடம் கூறினார். அதன் பிறகு ஓரிருமுறை சந்தித்துப் பேசினோம். பின் வழக்கம் போல் நான் ஒதுங்கிவிடுவேன். ஆனால் நேற்று அபியும் அனுவும் இயக்குனர் அவர் என்று கண்டபோது, ஏதோ என் தாய் எதையோ சாதிக்க கிளம்பியது போல் ஒரு உணர்வு. வாழ்த்து செய்தி அனுப்பினேன். பார்த்துவிட்டு உன் கருத்தைப் பகிர் என்று பதில் வந்தது. நன்றியோடு அவர் நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. இதுதான் BRV.

அக்காலத்தில் ஆண்கள் மட்டுமே கைகொண்ட ஒரு துறையை தேர்ந்தெடுத்து 10 வருடங்களில் 22 படங்களுக்கு ஒளிப்பதிவாளராக பணியாற்றியதோடு, கதாசிரியராக, இயக்குனராகவும் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட சாதனையாளர் அவர். எத்தனையோ ஆண் இயக்குனர்கள், திரைத்துறை தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் பற்றி தமிழில் பேசப்படுவதைக் கண்ட நான் இதுவரை பி.ஆர். விஜயலக்ஷ்மி குறித்து ஏதும் காணவில்லை. ஆனால் அந்தப் பெண் திரைத்துறையிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகி SAREGAMAவில் தயாரிப்பு நிர்வாகியாகி பல விஷயங்களை தொலைக்காட்சியில் சாதித்ததோடு தற்போது மீண்டும் சினிமாவுக்கு இயக்குனராக திரும்பியிருக்கிறார். வாழ்த்துக்கள் மேடம். Going to watch the film on Friday!

விரும்பியதை செய்ய வயது ஒரு தடை இல்லை என்று எனக்கு அவர் சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார்.. பாதியில் விட்ட துறையில் அவர் வழியில் மீண்டும் கால் பதிக்க…. ம்ம் பார்ப்போம்!

கூடுதலாக: https://en.wikipedia.org/wiki/B._R._Vijayalakshmi