Aug 21, 2014

மதுரை சம்பவம்


மே 11,2013 – அன்று புனைவு நடத்திய இலக்கியக் கூட்டத்திற்காக நான், வசுமித்ர மற்றும் ஆதிரன் ஆகியோர் மதுரை சென்றிருந்தோம். பல அறியப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் நிறைந்த அரங்காய் இருந்தது அது. ஸ்வாதி சா. முகிலும் இருந்தார். கூட்டம் நிறைவடைந்த உடன் சக்தி ஜோதியிடம் விடை பெற்று, நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர் செந்தியிடமும் விடைபெற்று, அங்கு வந்திருந்த நண்பர்களிடமும் பேசி மகிழ்ந்து புத்தகங்கள் வாங்கிவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்தோம். அப்போது சுவாதியும் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார். சரி இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோமே மதுரையில் காண வேண்டிய ஏதாவது ஒரு இடத்துக்கு சென்று விட்டுப் போகலாமே என்று யோசனை சொன்னேன். வசுமித்ர கள்ளழகர் கோவிலை பார்த்ததில்லை என்ற காரணத்தாலும் அது செல்லும் வழி என்பதாலும் அங்கு செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்து சுவாதியையும் அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

போகும் வழியில் நிறைய பேச்சு, பாட்டு என்று மகிழ்வானதொரு பயணம். கோவில் இருக்கும் அந்த மலைப் பிரதேசம் மனம் கவர்வதாகவே இருந்தது. நடை சாத்தியிருந்தது. ஆனால் மண்டபத்தில் இருந்த சிலைகளைப் பற்றி பேசிவிட்டு, அங்கிருந்த படிகளில் அமர்ந்து சுக்கு காப்பி குடித்துவிட்டு கிளம்பினோம் கோவில் வாசலுக்கு வந்தோம். கள்ளழகர் திருவிழாக் காலமாக இருந்ததால் நிறைய கடைகள், மக்கள் கூட்டம் மற்றும் காவலர்கள் இருந்தனர். வாசலுக்கு வரும்போது ஆதிரனும் வசுவும் முன்னே சென்று விட்டனர். நானும் சுவாதியும் மாங்காய், நெல்லிக்காய் விற்கும் கடையை நோக்கிச் சென்றோம். மாங்காய் பத்தைகளை வாங்கியபடி இடப்புறம் திரும்பினேன், அப்போது ஒரு பைக்கில் பின்னால் அமர்ந்திருந்த நபர் மிகுந்த திமிரோடும், பெருமிதத்தோடும் என்னைக் கைகாட்டி அழைத்தவாரு “ஹலோ ரொம்ப சூப்பரா இருக்க” என்றான். சுவாதி மாங்காய் கடையைல் மற்ற தின்பண்டங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கோபமும் எரிச்சலும் பொங்க “என் புருஷன் முன்னாடிதான் போறான், தைரியமிருந்தா அவரைக் கூப்பிட்டு சொல்லேன்” என்றேன். “ம் கூப்பிடு கூப்பிடு” என்றவாரு பைக்கில் சென்று கொண்டே இருந்தான். 

ஒரு நிமிடம் கடுப்பில் நின்ற நான் அவனது அந்த ஆணாதிக்கத் திமிரை சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் வெறி பிடித்தது போல் “டேய் நில்றா” என்று கத்தியபடி அந்த பைக்கைத் துறத்திக் கொண்டு ஓடத் தொடங்கினேன். நான் துறத்துவதை கண்ணாடி வழியாக பார்த்த ‘பைக் ஓட்டுனர்’ வண்டியை வேகமாக முடக்க, எனக்கு வந்த ஆத்திரத்தில் என் கைப்பியை, கையிலிருந்த பர்சை என சரமாரியாக எரிந்தேன். அவர்கள் போய்க்கொண்டே இருந்தனர். நான் துரத்த மக்கள் கூட்டம் ஒன்றும் புரியாமல் பார்க்க.. சூழல் மாறியது. வேகமாக ஓட்டிய அவன் ஒரு காவலர் மீது மோதுவது போல் சென்று சரிந்து நிறுத்த, காவலர் அவனைத் திட்டிவிட்டு “ஒழுங்கா போங்கடா” என்று சொல்ல, அவர்கள் வண்டியை எடுத்து கிளம்பும் வேளை “சார் அவங்களைப் புடிங்க அவங்களைப் புடிங்க” என்று நான் கத்தினேன்.

பதறிய காவலர் வேகமாக ஒட்ட, மற்ற காவலர்களும் உஷாராகி அந்த பைக்கை மடக்கி நிறுத்தினர். கிட்டத்தட்ட 300, 400 காவலர்கள் அங்கு கூடியிருந்தனர். 50 பேர் அவர்களைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். சரமாரியாக அடி கொடுத்தனர். நான் ஓடிச் சென்றேன். பின்னால் எதுவும் புரியாமல் சுவாதி வந்து நின்றார். “என்னம்மா செயினை அத்துக்கிட்டு ஓடுனானா” என்றார் ஒரு காவலர். இல்லை சார் “கிண்டல் பண்ணிட்டு ஓடுறான்” என்றேன். காவலர்கள் மீண்டும் அடித்தனர். வண்டி ஓட்டியவனையும் அடிக்க, எனக்குப் பரிதாபமாகி விட்டது “சார் அவர் எந்த தப்பும் பண்ணல, இதோ இவந்தான் சூப்பரா இருக்கன்னு சொல்லி கிண்டல் பண்ணான்” என்று மற்றொருவனைக் அடையாளம் காட்டினேன். மீண்டும் நல்ல அடி விழுந்தது. அவன் கெஞ்சத் தொடங்கினான்.

உயர் அதிகாரி ஓடி வந்தார். என்ன நடந்தது என்று விசாரித்தார். தன் மேல் மோதுவது போல் வந்தது உட்பட நான் துறத்தி வந்தது, அவன் கிண்டல் செய்தது என எல்லாவற்றையும் சொன்னோம். உயர் அதிகாரியும் அவனை அடித்தார்.

“போதும் சார் விட்றுங்க” என்றேன். “ஏண்டா கோவிலுக்கு சாமி கும்பிட வர்றீங்களா, இல்ல இப்படி அயோக்கியத்தனம் பண்ண வர்றீங்களா” என்றார். “மன்னிச்சுடுங்க சார், தெரியாம” என்றான் அவன். “ஏங்க பொண்ணுங்கள இப்படித்தான் கிண்டல் பண்ணுவீங்களா” என்றேன். அவன் மருகினான். குடித்திருந்தான் என்பது தெரிந்தது. “குடிச்சிருந்தா கிண்டல் பண்ணுவீங்களோ” என்றேன். காவலர்களும் திட்டினர், எச்சரித்தனர். “சரி விட்றுங்க சார் போய்த் தொலையட்டும்” என்று சொல்லி விட்டு நானும் சுவாதியும் நகர்ந்தோம். மக்கள் கூட்டம் சூழ்ந்திருந்தது. அப்போதுதான் ஏதோ நடக்கிறதே என்று வசுவும் ஆதிரனும் நெருங்கி வந்து விசாரித்தனர். நடந்ததை சொல்லவும் வசுமித்ரவுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. காவலர்கள் பிடித்து எச்சரித்து அனுப்பிவிட்டார்கள் போதும் விட்டு விடுவோம் என்று சொல்லி நகர்ந்தபோது ஒரு பெண்மணி எனது டெபிட் கார்டுகளை அள்ளிக் கொண்டு ஓடி வந்தார்.

“என்னம்மா இப்படி துறத்திக்கிட்டு போன” என்க, நடந்ததை சொன்னேன். அப்போது அப்பெண்மனி, கீழ 1500 ரூபா கிட்ட கிடந்தது, ஒரு பொம்பள எடுத்துக்கிட்டு வந்துச்சு கொடுக்கலையாம்மா” என்றார். இல்லை என்றேன். “அந்தக் கடைல மத்த கார்டுகள எடுத்து வச்சாங்க பார்த்து வாங்கிக்கம்மா” என்று சொல்லி விட்டு சென்றார் அப்பெண்மனி. அவரால், என் டெபிட் கார்டு கிடைத்தது, இளநீர் கடைக்காரரால் மற்றொரு டெபிட் கார்டு கிடைத்தது. ஆனால் எனது பான் கார்ட் மற்றும் 1500 ரூபாய் பணம் தொலைந்து போனது.

சுவாதி நம்பமுடியாமல் திகைப்பில் இருந்தார். அன்று பார்த்து அந்த களேபரம் நடந்த நேரம் மணர் காற்று விசி, சூழலே ஒருவித வேகத்தோடும், பதட்டத்தோடும் இருந்தது.

எல்லாம் முடிந்து மதுரையை விட்டுக் கிளம்பினோம். பேசிக்கொண்டும் பாடல்கள் கேட்டுக் கொண்டும் தேனி வந்து சேர்ந்தோம்.


இன்று நினைத்தாலும் அந்த சம்பவம் எனக்கு ஒரு கனவு போலவே இருக்கிறது. ஆனால் அது இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தின் ஆண் மன யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலித்த ஒரு நிஜ நிகழ்வு.


Aug 11, 2014

சுதந்திர இந்தியாவில் பெண்களின் சுதந்திரம் - உயிரோசை


சுதந்திரம் என்றால் என்ன?

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்று 67 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்து 68ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இருக்கிறோம். சுதந்திரம் என்றால் என்னவென்று இப்போது நான் ஒரு கேள்வியை முன்வைப்பது வேடிக்கையாக இருக்கலாம்.  ஆனால் ஏற்றத்தாழ்வு நிறைந்த ஒரு சமூகத்தில் இக்கேள்வி எக்காலத்திற்கும் பொருந்தும். சுதந்திரம் என்பது வெறும் கோஷமாக ஆளும் வர்க்கத்தினரின் கோஷமாக சொல்லப்போனால் அதிகாரம் படைத்தவர்களின் தனிச்சொத்தாக மட்டுமே இருக்கிறது. ஏகாதிபத்திய-காலனிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து நம் நாடு விடுதலை பெற்றுவிட்ட போதிலும் சாதி, மதம், இனம், பாலினம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலும், உடல் ரீதியான மாறுபாட்டின் அடிப்படையிலும் பாகுபாடுகள் நிலவுவதையும், கொடூரமான ஒடுக்குமுறைகள் நிலவுவதையும் எவரும் மறுத்துவிட முடியாது.

ஒவ்வொரு சமூகமும் பல்வேறு மாற்றங்களின் வழி பரிணமித்துள்ளது.  உற்பத்தி முறைகளின் அடிப்படையில் இம்மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. இதன் விளைவாக புராதனப் பழங்குடி கூட்டுச் சமூக உற்பத்தி முறை மற்றும் சமத்துவ அல்லது சுதந்திர வாழ்க்கை முறை சிதையத் தொடங்கியது. இயற்கை வளங்கள், உற்பத்திச் சாதனங்கள் பொதுவாக இருந்த காலகட்டங்களில் உற்பத்தி சக்தியின் அடிப்படையில் பெண்களுக்கு தனி அந்தஸ்து நிலவியதை வரலாற்று ஆய்வுகளின் வழி நாம் அறியலாம். பெண்கள் தலைமை வகித்த அச்சமூகம் தாய்வழிச் சமூகம் எனப்படுகிறது. பின்னர் இயற்கை வளங்களும், உற்பத்திச் சாதனங்களும் படிப்படியாகத் தனியுடமை ஆக்கப்பட்டபோது தாய்வழிச் சமூகமானது சிதைந்து தந்தைவழிச் சமூகமானது. தற்போது நாம் மாறிவிட்ட இந்தச் சமூகக் கட்டமைப்பின் கீழ் வாழ்ந்து வருகிறோம்.

தனியுடமையானது, உழைப்புப் பிரிவினையின் அடிப்படையில் உழைப்புச் சக்தியைக் கைப்பற்றி லாபம் குவிக்கும் நோக்கத்தோடு பல்வேறு அடிமை முறைகளை உருவாக்கியது. அது தன்னளவில் ஆண் தலைமையைக் கொண்டிருந்த காரணத்தால் பெண்கள் பாலின ரீதியாகவும் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டனர்.  இது இன்றளவிலும் தொடர்கிறது. இந்தச் சமூக கட்டுமானத் தளத்திலிருந்தே சுதந்திரம் என்றால் என்ன எனும் கேள்வியை நாம் எழுப்ப வேண்டும்.

காலம் காலமாக அடிமை முறைகள் நிலவி வருகின்றன. விவசாயத் தொழில், வீட்டுப் பராமரிப்பு, சுரங்கத் தொழில், இயந்திரத் தொழில், அதிகாரச் சேவகம் என்று சமூகத்தின் அன்றாட இயங்குமுறைக்குத் தேவையானப் பணிகளில், பொருள் உற்பத்தியில் அடிமைகள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர், ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர். அடிமை வேலைக்கு ஈடாக ஒருவருக்கு பணம் அல்லது பொருள் கொடுக்கப்படும். இங்கு உழைப்புச் சக்தி சுரண்டப்பட்டு கூலி என்கிற பெயரில் சொற்பமாக ஈடு செய்யப்படும். இவ்வகையில் நாம் அனைவரும் பொருளாதார அடிமைகளாக இருக்கிறோம் என்பதே உண்மை. உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில் சமூக கட்டுமானம் மாறும்போது மட்டுமே இந்த அடிமைத்தனத்தைக் களைய முடியும். அதுவே உண்மையான விடுதலை.

இச்சூழலில்,  பெண் என்பவள் பாலின ரீதியாக கூடுதலாக அடிமைப்படுத்தப்படுகிறாள். பாலியல் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மாறுபாடு நிலவுகிறது, உயிரியல் ரீதியான அந்த மாறுபாட்டை எவரும் மறுக்கவில்லை. ஆனால் இந்தப் பால் அடையாளத்தைக் கொண்டு பெண்களுக்கென்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ள சமூகப் பாத்திரத்தை – அதை நிறைவேற்ற ஒரு பெண் கடைபிடிக்க வேண்டிய ஒழுங்குகள், கடமைகள் இன்னபிற விதிகளை தர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்யும் போது, சுதந்திர நாட்டில் வாழ்ந்தாலுமே பெண்கள்  இன்னும் சுதந்திரம் பெறவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

ஆண் பெண் பால் விகிதம் தொடங்கி, ஆண் பெண் கல்வியறிவு விகதம், பெண் வளர்ப்பு முறை, பெண் குழந்தைகள் ஊட்டச் சத்து விகிதம், பெண்களுக்கான சுகாதார ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றோடு குடும்ப அமைப்பில் பெண்களுக்கான கடமைகள், பெண்களுக்கான வேலை வாய்ப்பு, பொது வெளியில் பெண்களுக்கான இடம், அரசியலில் பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு, அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில் தலைமைப் பதவிகளில் காணக்கூடிய பால் விகிதம் என ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப்  பார்க்கும்போது ஆணாதிக்கச் சமூக அமைப்பானது பெண்களுக்கு இழைக்கும் அநீதி கண்கூடாகத் தெரிகிறது.

பெண்கள் மீது அன்றாடம் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறைகள் ஆணாதிக்க சமூகத்தின் வெறியாட்டத்திற்கு ஓர் இரத்த சாட்சி. கழிப்பறை வசதியற்றப் பகுதிகளில் வாழும் பெண் குழந்தைகள் ‘சுதந்திரமாக’ இயற்கை உபாதையைக் கூட கழிக்க முடியாத ஓர் அவலம் இங்கு நிலவுகிறது. வல்லுறவுக்குள்ளாவது மட்டுமின்றி கொடுமையான வகையில் கொல்லவும்படுகின்றனர். பெண்களுக்குப் பாலின ரீதியான பாதுகாப்பு முற்றிலுமாக இல்லாமல் போய்விட்டது. 1971ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2012 ஆம் ஆண்டிற்குள் பாலியல் வல்லுறவு குற்றமானது 902% உயர்ந்திருக்கிறது என்பதை உங்களால் கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடிகிறதா? இது தவிர பிச்சையெடுப்பதற்காக, பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்காக  பெண்கள் கடத்தப்படுகின்றனர். இக்குற்றங்களில் ஈடுபடுவதற்கு அவர்கள் மிகவும் மோசமான வகையில் கொடுமைப்படுத்தப்படுகின்றனர். ’குடிமக்கள்’ செய்யும் பாலியல் கொடுமைகளையும் விஞ்சியது இராணுவத்தினரின் அட்டூழியங்கள். அவர்கள், சராசரிப் பெண்களையும் விடுவதில்லை, தன் சக உழியரையும் விட்டு வைப்பதில்லை. 

இது ஒருபுறமிருக்க, கலாச்சாரக் காவல் எனும் பெயரில் மத அடிப்படைவாதக் கும்பல்களின் அராஜகத்தினால் பெண்களுக்குப் பொது வெளி என்பதே அச்சத்துக்குறியதாய் மாறி வருகிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியிருக்கும் அடிப்படை உரிமைகள்கூட பறிக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ஒரு பெண் தனக்கு விருப்பமானத் (ஆண்) துணையை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமைகூட மறுக்கப்படுகிறது. ஒடுக்குமுறையின் வடிவங்களான சாதி, மதம் ஆகியவை இந்த விதியை கட்டிக் காக்க மிகவும் வெளிப்படையாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதிகரித்து வரும் கௌரவக் கொலைகளின் எண்ணிக்கை இதை உறுதி செய்யும்.

பொது வெளியில் பெண்களின் நிலை இவ்வாறு அச்சுறுத்தும் வகையில் இருக்க, மிகவும் ‘பாதுகாப்பானது’, இந்தியப் பண்பாட்டின் சின்னம் என்று சொல்லப்படும் ‘குடும்ப’ அமைப்பும் எவ்வகையிலும் மாறுபட்டதில்லை. வரதட்சனைக் கொடுமை, குடும்ப வன்முறை ஆகியவை இன்றளவிலும் ஒழிக்கப்படவில்லை. உண்மையில் ஆணாதிக்கத்தை அப்படியே கட்டிக்காப்பதற்கு ஓர் வலுவான துணையாக விளங்குவது குடும்ப அமைப்பே. குழந்தைகள் குறிப்பாகப் பெண் குழந்தைகள், குடும்ப உறவுகளால் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாவது நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது.

இவற்றுக்கப்பால் கீழ் மத்தியத்தர வர்க்கப் பெண்கள் மற்றும் அடித்தட்டு வர்க்கப் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் துன்பங்கள் இன்னும் கூடுதலானது. இரட்டை உழைப்பு, குடிகாரக் கணவனின் வன்முறை, பொருளாதாரச் சுமை என்று  அப்பெண்கள் கடும் துயர்களுக்குள்ளாகின்றனர். சாதிய அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்களின் நிலை அதனினும் மோசமானதாக இருக்கிறது. சாதியின் காரணமாகவே ஒடுக்கப்பட்டச் சமூகப் பெண்கள் மிகவும் இழிவாக நடத்தப்படுகின்றனர். ‘சுத்தம்’ செய்யும் தொழில்கள் பெரும்பாலும் இப்பெண்களுக்கே (ஆண்களுக்கும்) ஒதுக்கப்படுகிறது. ஆணாதிக்கச் சாதியப் பொருளாதார அமைப்பினால் விளையும் மிகப்பெரிய தீங்கு இதுவே. இதுதவிர, ஆதிக்கச் சாதியினராலும், அரசு அதிகாரத்தைச் சார்ந்தவர்களாலும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிப் பெண்கள் கற்பனை செய்ய முடியாத பாலில் கொடுமைகளுக்குள்ளாகின்றனர்.  தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைப் பொருளாதார ரீதியாக ஒடுக்கி அவர்களை நிரந்தர அடிமைக் கூலிகளாக வைத்திருக்க நினைக்கும் அத்தகையோரின் முதல் இலக்குப் அச் சாதியைச் சேர்ந்தப் பெண்களாகவே இருக்கின்றனர்.  பல வேளைகளில், அரசு இயந்திரமும் இந்த பாலியல் ரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு பல்வேறு வகைகளில் உதவி செய்கிறது.

இப்படி சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பின்மையும், அச்சுறுத்தலும், ஏற்றத்தாழ்வும் நிலவுகையில் சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டம் என்பது உண்மையில் போலித்தனமானது. ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகித பெண்கள் பொருளாதார ரீதியில் முன்னேறிவிட்டனர் என்பதை வைத்து பெண்கள் எங்கே அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கின்றனர் என்று கேள்வி எழுப்புபவர்கள் மூடர்களாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

பெண் விடுதலை இல்லாத ஒரு சமூகம் உண்மையில் பிற்போக்குத்தனமானது, அப்படிப்பட்டச் சமூகமானது சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டதாகச் சொல்லிக் கொள்ளுத் தகுதியற்றது.  அப்படியென்றால் சுதந்திரம் என்றால் என்ன? சுதந்திரம் என்பது சமத்துவம்.  என்றைக்கு இந்தச் சமூகத்தில் சமத்துவம் நிலைநாட்டப்படுகிறதோ அன்றைக்குத்தான் நாம் சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். நாடு என்கிற அளவில், நம் நாடு அடைந்துவிட்ட சுதந்திரமானது எல்லைகளின் அடிப்படையில் நிலைநிறுத்திக்கொண்ட ஆட்சி அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது. ஆனால் நாம் இங்கு பேசுவது மக்களுக்கான சுதந்திரம் அதாவது மானுட விடுதலை, அதில் எந்த ஏற்றத்தாழ்வுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் இடமில்லை.  அதுவே உண்மையான சுதந்திரம். 

(நன்றி உயிரோசை மாத இதழ்)

Jul 21, 2014

இலக்கிய நிகழ்வு – 2


நான் தேனிக்கு இடம் பெயர்ந்த பின்னர் பங்கேற்ற இரண்டாவது இலக்கிய நிகழ்வு சக்தி ஜோதியின் கவிதை உலகம் பற்றிய திறனாய்வுக் கூட்டம். தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் கலை இலக்கிய மேடை ஏற்பாடு செய்திருந்தது.

வேலை காரணமாக சற்றுத் தாமதமாகவே செல்ல முடிந்தது. தோழர் ஜாஸ்லின் பேசிக் கொண்டிருந்த போது நுழைந்தோம். அரங்கு நிறைந்த கூட்டம். வெகு நாட்கள் கழித்து பல தோழர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அறியப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் மற்றும் தோழர்கள் தங்களது திறனாய்வுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஓர் ஆரோக்கியமான நிகழ்வாக அது இருந்தது. 

நானும் வசுமித்ரவும் பங்கேற்பாளர்களாக மட்டுமே சென்றிருந்தோம், ஆனால் பேச வேண்டிய ஒரு சூழல் வந்தது. எனது கருத்துக்களைப் பதிவு செய்தேன்.

பேச வந்த தோழர் ஒருவர் “சக்தி ஜோதியின் கவிதைகள் சக்தி ஜோதி போல் அல்லாது கூடுதலாக அழகானது” (வார்த்தைகள் மாறி இருக்கலாம் ஆனால் அந்தப் பொருளில்தான் பேசினார்) என்று பேச்சைத் தொடங்கினார். ஒரு நிமிடம் நான் துணுக்குற்றேன். என்ன இது ஒரு கவிதையை விமர்சிக்க எதற்காக ஒரு படைப்பாளரின் தோற்றத்தோடு ஒப்பிட்டு பேசுகிறார் என்று தோன்றியது (அதுவும் அங்கு ஜெயமோகனும் இல்லையே!). சக்தி ஜோதி அருகில்தான் அமர்ந்திருந்தார். வசுமித்ர, ஆதிரன், ஸ்ரீசங்கர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

“என்ன சக்தி இவரு இப்படி பேசுறாரு” என்றேன். அவர் வேறு ஒருவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அதைக் காதில் வாங்கவில்லை. “என்ன” என்றனர் மூவரும். “இப்படிப் பேசுகிறாரே” என்றேன். சக்தி “அப்படியா” என்றார் “இல்லை இதற்கு பதில் சொல்லியாக வேண்டும்.. அதெப்படி உங்களின் தோற்றத்தை வைத்து ஒருவர் பேசலாம் அதிலும் அதைவிட இது கூடுதல் அழகு என்றால் என்ன அர்த்தம்… என்ன அபத்தம் இது” என்று சொல்லி ஏற்பாட்டாளர் விசாகனிடம் எனது கோபத்தைப் பதிவு செய்தேன். “பேசுறீங்களா” என்றார். நான் தயார் என்றேன் “ஆனால் இன்னொரு தடவை அவர் என்ன சொன்னாருன்னு உறுதி படுத்திக்குவோம்” என்றேன். அந்த தோழர் பேசி முடித்ததும் என்னை அழைத்தார்கள்.

அதற்கு முன்னர் சக்தி ஜோதியின் பறவை தினங்களை பரிசளிப்பவள் எனும் கவிதை நூலை ஆதிரன் வெளியிட என்னைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு சொல்லி இருந்தார்கள். வெளியீட்டின் போது கவிஞர் கொற்றவை என்று அழைத்தார்கள்.

ஆகவே அதற்கும் சேர்த்து ஒரு விளக்கத்தை கொடுக்க எண்ணி மேடை ஏறினேன்.

“எல்லோருக்கும் வணக்கம். என் பெயர் கொற்றவை, ஆனால் நான் கவிஞர் இல்லை.  நான் எழுதுகிறேன், மொழி பெயர்க்கிறேன். (கவிதை எழுதும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்ல நினைத்தேன் சொன்னேனா என்பது நினைவில்லை) மற்றபடி என்னை கவிஞர் என்று அறிமுகம் செய்தது தவறு. அதுவும் இது ஒரு கவிஞரின் படைப்புகளுக்கான அரங்கு, சக்தி ஜோதி போன்ற ஒரு கவிஞர் இருக்கையில் என்னை கவிஞர் என்று அறிமுகம் செய்வது பொருந்தாது. அதுமட்டுமல்லாமல் எப்போதும் தோழர் கொற்றவை என்று அழைக்கப்படுவதையே நான் விரும்புகிறேன்” என்றேன்.

விசாகன் தலையாட்டினார்.

“நான் இங்கு மேடை ஏறியது ஒரு விஷயத்தைச் சுட்டிக் காட்ட. எனக்கு முன்னால் பேசிய தோழர் தனது திறனாய்வைத் தொடங்கும் முன் ஒரு சிறு குறிப்பைக் பகிர்ந்து கொண்டார், தோழர் அதை மறுபடியும் பகிருமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்”

//சில நேரங்கள்ல இப்படித்தான் ஏதாவது ஒண்ணு சொல்லி மாட்டிக்குவோம். அதுவும் வசுபாரிதி அங்க இருந்து எட்டி எட்டி பார்க்கும்போதே ஏதோ பிரச்சினைன்னு நினைச்சேன் என்பதாகத் தொடங்கி “சக்தி ஜோதியின் கவிதைகள் சக்தி ஜோதி போல் அல்லாது கூடுதலாக அழகானது ன்னு சொன்னேன்” // என்றார்

“நன்றி” என்று மைக்கை வாங்கினேன். இந்த ஒப்பீடு எனக்கு அதிர்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கிறது. எதற்காக ஒருவரின் அழகோடு ஒப்பிட்டு அவரின் கவிதையைப் பேச வேண்டும். இது அவர் பெண் என்பதாலேயே செய்யப்பட்ட ஒப்பீடு… அழகு என்றால் என்ன எனும் கேள்வியைக் கேட்கத் தோன்றுகிறது. வெள்ளைத் தோலும், ஜொலி ஜொலிப்பும்தான் அழகா. எதுவாக இருந்தாலும் எதற்காக அவரை விட அவர் கவிதை கூடுதலாக அழகானது என்று சொல்ல வேண்டும்.  ஒருவேளை சக்தி ஜோதிக்கு அது மகிழ்ச்சியை அளிக்கும் என்றுகூட அப்படி அவர் சொல்லி இருக்கலாம் (உபயம் ஸ்ரீசங்கர்) ஆனால் அது சரியான பேச்சா. ஒரு பெண் என்பதாலேயே அவள் சார்ந்த விஷயத்தை இப்படி அழகிலிருந்து தொடங்கும் இந்த போக்கு எனக்கு வருத்தத்தைத் தருகிறது.  அதுவும் நிறைய வாசிப்பவர்களாக, நிறைய உரையாடுபவர்களாக இருக்கும் ஒரு அரங்கில் இப்படி ஒரு ஒப்பீடு வருவது எனக்கு சற்று அதிர்ச்சியாகவே இருக்கிறது. தயவு செய்து இதுபோன்ற ஒப்பீடுகளை தோழர்கள் கைவிட வேண்டும், தவிர்க்க வேண்டும். இதைச் சுட்டிக்காட்டவே நான் இந்த மேடை ஏறினேன்.

என்று சொல்லி முடித்தேன். அந்த தோழர் விளக்கம் கொடுத்தார். அதாவது, தான் அப்படி அழகுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஆளில்லை என்றும் எனது புரிதலில்தான் சிக்கல் உள்ளது! என்றும் இருப்பினும் அது  ‘தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும் பட்சத்தில் அச்சொற்களைத் திரும்பப் பெறுவதில் தனக்குப் பெருமை’! என்றும் சொல்லி முடித்தார்.

அதற்கும் என்னிடம் பதில் இருந்தது. ஆனால் கூட்டத்தின் நிகழ்ச்சி நிரல் பாதிக்கப்படும் என்று அமைதியாக எனது இடத்தில் வந்து அமர்ந்தேன். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை இங்கு பதிவு செய்வது அவசியமாகிறது வசுபாரதியை (வசுமித்ர) வைத்து என்னை மதிப்பிடுவது எனக்கு சற்று எரிச்சலூட்டுவதாக இருக்கிறது, எனக்கும் சுயபுத்தி உள்ளது. மேலும் ஒரு கருத்துக்கு எதிர் கருத்து தெரிவிப்பதாலேயே ஒருவரை ‘வம்பு’ செய்பவர் என்று எப்போதும் முத்திரை குத்துவது முதிர்ச்சியின்மை. (வசுவுக்கு தேனியில் அப்படி ஒரு ‘இமேஜ்’ – தேனியில் மட்டுமா!!!)

அடுத்து தோழர் பொன்முடி பேசினார். என்னுடைய கருத்டோடு சற்று உடன்படுவதாகச் சொல்லி அவர் சில கருத்துக்களைப் பதிவு செய்தார். பின்னர் கூட்டம் திறனாய்வுக் கூட்டமாகத் தொடர்ந்தது. மிகவும் ஆர்வமூட்டும்… சில இடங்களில் சலிப்பு தட்டும் விமர்சனங்கள் என்றிருந்தாலும் அவர்கள் பேசியதை கட்டுரையாக வாங்கி விசாகன் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

பேசியவர்களில் பெரும்பாலும் பெண் மனம், ஆண் மனம் எனும் ஒரு ஒப்பீட்டை வைத்தார்கள். ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு அப்பேச்சுக்கள் சலிப்பூடியது.  பெண் மனம், ஆண் மனம் என்று ஒன்று இயல்பிலேயே இருக்கிறதா? அதிலும் இவ்வளவு தீவிரமாகத் தொடர்ந்து வாசிப்பவர்கள், எழுதுபவர்கள்கூட ஏன் இந்த சலிப்பூட்டும் பகுப்பாய்வை முன் வைக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது. மனம் என்பதே புறச் சூழலின் மூலமாக பெறும் அனுபவங்களின் தொகுப்புத்தானே. அதிலும் மனம் என்பது மூளைதான். மூளையில் தேங்கும் அனுபவங்கள் அதன் விளைவாக நமக்குள் நிகழும் உரையாடல்கள், எழும் கேள்விகள், ஒடுக்கப்படும் உணர்வுகள் (suppressed emotions), எதிர்பார்ப்புகள், ஏக்கங்கள், லட்சியம், வேட்கை என எல்லாம் விளைவுகள். அந்த விளைவுகளை பகிர நினைக்கும் போது நமக்கு பயன்படும் கருவி மொழி. அம்மொழி பல வடிவங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கிறது. சொற்கள், மௌனம், உடல் வெளிப்பாடு என்பதாக… சொற்கள் எனும் வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டோமேயானால் அதில் - உரைநடை, கவிதை, நாடகம், சிறுகதை, நாவல், அபுனைவு (கட்டுரை) என்று துணை வடிவங்கள் இருக்கிறது (உருவனது). சமூகத்தோடு உரையாட விரும்பும் நபர் ஒருவர் அவருக்கு விருப்பமான அல்லது அவருக்கு கைவரக்கூடிய ஒரு வடிவத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்.

தனக்கு ஏற்படும் அனுபவங்கள், தான் பார்க்கும்-வாழும் உலகம், சமூகப் பிரச்சினைகள், இன்னபிற உணர்வுகளை ஒருவர் பதிவு செய்கிறார். எல்லாம் அனுபவத்திலிருந்தும் அவதானிப்பிலுருந்தும் எழுபவை. இது இப்படி இருக்க ஏன் ஒரு படைப்பில் ஆண் மனம் பெண் மனம் என்று எழுதுபவரின் பால் சார்ந்து இங்கு திறனாய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன? ஆணும் அக உணர்வை எழுதுகிறார், பெண்ணும் அக உணர்வை எழுதுகிறார். ஆண் அரசியலையும் எழுதுகிறார், எழுதாமலும் இருக்கிறார். அதுபோலவே பெண்களில் சிலர் அரசியலை கருப்பொருளாகக் கொண்டு எழுதுகின்றனர், சிலர் எழுதுவதில்லை. ஆனால் பெண் எழுதுவதே ஒரு அரசியல் செயல்பாடு என்பதே எனது கருத்தும்.  அதிலும் கௌரவக் கொலைகளும் கலாச்சார காவல் அராஜகங்களும் அதிகரித்து வரும் இக்காலகட்டத்தில் (எக்காலத்திலும் இது இப்படியாகத்தான் இருந்திருக்கிறது என்பது வேறு விஷயம்) ஒரு பெண் தன் அக உணர்வை, காதலை, தன் எதிர்பார்ப்புகளைப் பதிவு செய்வதே ஒரு துணிவு மிக்கச் செயலே. ஆனால் அதை மட்டுமே பெண்கள் எழுதிக் கொண்டிருந்தால் போதுமா எனும் கேள்வி அவசியம் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியதே; அதில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் அது எழுதுபவரின் தேர்வு. அதற்கும் அப்பால், அவரின் வரம்புகள் சார்ந்தது. அதேபோல் இக்கேள்வி ஆண்களை நோக்கியும் வைக்க வேண்டும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட கருப்பொருளை ஒருவர் எழுதாமல் இருக்க ஆயிரம் காரணம் இருக்கலாம். திறனாய்வு என்று வரும்போது பாடுபொருள் சார்ந்தும் ஆய்வை முன் வைப்பது ஒரு பாடதிட்டம் போன்றதே, அதை கவனத்தில் கொள்வதில் தவறில்லை. ஆனால் அதை அவதானிப்பாக வைப்பதே சரியாக இருக்கும். நீங்கள் ஏன் இதை எழுதவில்லை என்று கேள்வி கேட்பது சரியாக இருக்காது என்பது என் கருத்து. (இதையொட்டிய கருத்துக்கள் நிகழ்ச்சியிலேயே பகிரப்பட்டது.)

அடுத்ததாக, பெண் கவிதை பற்றிய திறனாய்வில் (நேற்றைய கூட்டத்திலும்)  பென் – இயற்கையின் பிரதி, இயற்கையை சார்ந்திருப்பவள், அவள் இயற்கையோடு ஒன்றி இருப்பவள், அவள் அன்பு மிக்கவள், அன்பே உருவானவள், அவளுள் அன்பு ஊற்றெடுப்பவள்…. இயற்கை…. இயற்கை… - கொஞ்சம் சலிப்பு தட்டி விட்டது.

எல்லாமே இயற்கைதானப்பா ஏன் இப்படி உயிரை வாங்குறீங்க என்று கத்தத் தோன்றியது.  ஆணும் இயற்கைதான் பெண்ணும் இயற்கைதான் இதில் என்ன பிரச்சினை. ஆண் வன்முறையாளனாகிவிட்டான், அவன் குடித்து விட்டு வருகிறான், பெண் காத்திருப்பவளாக இருக்கிறாள், காத்திருத்தலும், சகித்துக்கொள்வதுமே அவள் பிழைப்பு. ஆண் இயற்கையை விட்டு வெகு தூரம் சென்று விட்டான், பெண் இயற்கைக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறாள்… இயற்கை போல் பெண்ணும் உயிரை உற்பத்தி செய்கிறாள்… (குழந்தை பெற இயலாத ஒரு பெண்ணிடம் அன்பு இருக்காதா – விரிவாகப் பேச வேண்டும்)… பெண் அன்பானவள்… இயற்கை இயற்கை….இயற்கை

ஆண் பெண் எதிர்நிலைகள், கணவன் மனைவி முரண்பாடுகள், ஒடுக்கப்படும் காமம்…. அக மனம்…. முத்தம் முத்தம் முத்தம்….  ஆண் ஒடுக்குபவனாக இருக்கிறான்… பெண் ஒடுக்கப்படுகிறாள்… அவள் மனம் அன்புக்காக ஏங்குகிறது… இயற்கை இயற்கை இயற்கை…

எல்லாம் சரிதான் இதிலிருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொள்ள என்ன இருக்கிறது என்பதே என்னை உறுத்திக் கொண்டிருந்த கேள்வி. ஆண் பெண் எதிரிடைகள்தானே – ஆமாம்! அவர்கள் எப்போதும் சண்டை போடுபவர்கள்தானே – ஆமாம்! யார் இல்லை என்று சொன்னது?

பெண்ணை அதீதமாக இயற்கை இயற்கை என்று சொல்வதில் மீண்டும் அவள் அழகுக்குள்ளும், ஆண்களுக்கான ரசனைப் பொருளாகவும் அடைக்கப்படுகிறாள் என்பதே எனது கோபம். மேலும் அன்பானவள் என்ற ஒரு பொது புத்தி சார்ந்த பேச்சானது மீண்டும் பெண்ணை ‘பெண்மைக்குள்’ சுருக்கும் ஒரு விஷயமாக இருக்கிறது என்பதே எனது கவலை. மேலும் ஆண் பெண் எனும் எதிரிடைகளில் அவர்களின் சிந்தனைகளுக்கு ஆனாதிக்கச் சமூகக் கட்டமைப்பே பெரும் காரணியாக இருக்கிறது. இதை நம் தோழர்களும் நன்றாகவே அறிவார்கள். இருப்பினும் அந்த எதிரிடைகளின் ‘சண்டைகளை’ சுவாரசியம் கருதி நையாண்டி செய்வதாலோ அல்லது பெண்ணின் பாடுகளைப் புரிய வைக்கும் முயற்சியினாலோ அவர்களின் பேச்சு நூலிழையில் பிசகி விடுகிறது.

இங்கு பிரச்சினை என்ன ஆணாய் இருப்பதும் பெண்ணாய் இருப்பதுமா? 
ஏன்? எப்படி? ஒரு நபர் ஆணாகவும்(ஆண்மையோடும்) பெண்ணாகவும் (பெண்மையோடும்) இருக்கிறார் என்பதுதானே?

சமூகமயமாக்கலின் விளைவாக ஆண் மனம், பெண் மனம் எப்படி உருவாக்கப்படுகிறது. அந்தக் கட்டமைப்புக்குள்ளான மனம் படைப்புகளில் எப்படி பிரதிபலிக்கிறது? அதே போல் அந்தக் கட்டமைப்பை தகர்த்து ஒரு தேடலை மேற்கொண்ட மனம் எப்படி பயணிக்கிறது. ஆண் - பென் எனும் பால் அடையாளங்கள் ஒரு சமூகப்பாத்திரமாக எப்படி வார்ப்பு செய்யப்படுகிறது? போன்ற சமூகக் காரணிகளை சிறு குறிப்பாகவேனும் குறிப்பிட்டு பேசாமல் ஆண் பெண் என்று எதிர்நிலைகளை ஒப்பிட்டு பேசுவது சரியாக இருக்க முடியுமா? எழுத்தாளர்களாக இருந்துக்கொண்டு அதை கவனத்தில் கொள்ளாமல் பேசுவது ஆபத்தானதும் கூட. ஏனென்றால் பொது புத்தியில் ஏற்கனவே ஊறிப் போயிருக்கும் ‘ஆண்’ ‘பெண்’ பற்றிய ஒரு அங்கலாய்ப்பை அப்படியே நாம் வழிமொழிவதாகி விடுகுறது. சக்தி ஜோதியின் கவிதைகளை வெறும் ஒரு படைப்பாக மட்டுமே முன் வைத்து பேசி இருந்தால் நான் இந்த அவதானிப்பை இங்கு பதிவு செய்திருக்க மாட்டேன்.

பெண் பெண் பெண், பெண் மனம், பெண் மனம்…என்று ஏதோ புரோகிதர்கள் மந்திரம் ஓதுவது போல் ஒரே இரைச்சல். சக்தி ஜோதி ஒரு பெண் தான் அதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவர் பெண்ணாக இருப்பதால் மட்டுமே அந்தக் கவிதைகளை அப்பொருளில் எழுதியுள்ளாரா அல்லது அவருக்கு வாய்க்கப் பெற்ற உலகத்திலிருந்து அவற்றை எழுதியுள்ளாரா? அவரின் உலகத்திற்கும், புறச் சூழலுக்கும் ஏதாவது தொடர்பிருக்கிறதா? இது போன்ற அக உணர்வை, காமத்தை, முத்தத்தை… இன்ன பிற ‘அந்தரங்க உணர்வை’ ஒரு ஆண் கவிஞன் எப்படி பதிவு செய்துள்ளான், அதை சக்தி ஜோதி எவ்வாறு பதிவு செய்துள்ளார் அதில் ஏதும் மாறுபாடுகள் இருக்கிறதா? ஒரு ‘ஆண்’  ‘பெண்ணின்’ ’குரலில்’ அத்தகைய ‘அக’ உணர்வை பதிவு செய்துள்ளாரா…. இவ்வாறான ஒப்பீடுகள் செய்யப்பட்டிருக்குமாயின் அவர்களின் ஆண் x பெண் ‘திறனாய்வு’ கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்கி இருக்கும். 

அதுமட்டுமல்லாது ஒரு எழுத்தாளருக்கென்று அறிவூட்டும் சமூகக் கடமை என்று ஒன்றிருப்பதாக நான் கருதுகிறேன். குறிப்பாக பாலின ‘மூட நம்பிக்கைகளை’ துடைத்தெறிவதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்வதற்கு அருமையான வாய்ப்பாக இது போன்ற நிகழ்வுகளை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.  அதற்காக கோட்பாடுகளை வந்திருப்பவர்களின் முகத்தில் வீச வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஒரு எளிய அறிமுகம்… ஒரு சிறிய முயற்சி… எதை எதையோ தொட்டுப் பேசி எங்கெங்கோ தாவிச் சென்று… சங்க இலக்கியம்… வெள்ளி வீதியார் என்றெல்லாம் பேசி சினிமாப் பாடல் வரை மேற்கோள் காட்டி பேச முடியும்போது ஏன் சமூகத்திற்கு இன்று அவசியமாகத் தேவைப்படும் ஓர் அறிவூட்டும் அல்லது அதை உரையாடலுக்கு உட்படுத்தும் ஓர் முயற்சியை ‘எழுத்தாளர்கள்’ மேற்கொள்ளக்கூடாது என்பதே என் கேள்வி. அதிலும் கவிதை பற்றிய திறனாய்வில் அதற்கு கூடுதல் வாய்ப்புள்ளதாக நான் கருதுகிறேன்.
இந்தக் குறை ஒருபுறமிருந்தாலும் தோழர்களின் பேச்சில் கற்றுக் கொள்ளவும் சங்கதிகள் இருக்கத்தான் செய்தது. பெண்களுக்காகப் பேசுகிறோம் எனும் ஓர் அதீத அக்கறையில் சில நேரங்களில் முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட  நம் தோழர்கள் இப்படி carry over ஆகிவிடுகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேல், பால் அடையாளம் என்பதும் வெளிப்பாடுகளும் பிரச்சினை அல்ல, பால் அடையாளம் சார்ந்த சமூகமயமாக்கலே பிரச்சினை. அப்படி இருக்கும் போது இரண்டு ஆணாக இருந்தாலும் சண்டைகள் நிகழத்தான் செய்கிறது, இரண்டு பெண்ணாக இருந்தாலும் சண்டைகள் நிகழத்தான் செய்கிறது, தன் பால் உறவு கொள்பவர்கள், பல பால் உறவு கொள்பவர்கள் என அனைவருக்குள்ளும் சண்டைகள் இருக்கிறது முரண்பாடுகள் இருக்கிறது.  இரண்டு பேர் என்றால் இரண்டு மூளைகள், இரண்டு அனுபவங்கள், இரண்டு சிந்தனைகள், இரண்டு எதிர்பார்ப்புகள், சில வேளைகளில் இணக்கம் பல வேளைகளில் முரண்பாடு – இது வெகு இயல்பானது.

ஆனால் ஒரு ஆண் ஏன் ஆணாக சிந்திக்கிறான், ஒரு பெண் ஏன் பெண்ணாக சிந்திக்கிறாள், சில பெண்களும் ஏன் ஆணாக சிந்திக்கிறார்கள் என்பதை உள்ளடக்கிய திறனாய்வும், பேச்சும் அவசியமாகிறது. சமூக மாற்றத்திற்கும், அறிவுத் தேடலுக்கும் தூவப்படும் விதையாக அது அமையும்.

இறுதியாக,

சக்தி ஜோதி ஏற்புரை வழங்கினார். சக்தி ஜோதி எனும் நபரை அவர் எழுத வந்த பின்னணியை, அவரது வாசிப்பின் தீவரத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பாக அமைந்தது.  கூட்டத்தின் நடுவே சக்தி ஜோதியின் கவிதைகள் சிலவற்றை வாசித்துப் பார்த்தேன். இத்தனை நாள் இதை வாசிக்காமல் போனோமே எனும் ஓர் உணர்வை அது ஏற்படுத்தியது. சக்தி ஜோதியிடம் ஓர் வளமான சொல்லாட்சி இருக்கிறது. வித்தியாசமான படிமங்களை அவர் காட்சிக்கு வைக்கிறார். வியக்கக்கூடிய, சில நேரம் காதல் கொள்ளக்கூடிய படிமங்களாகவும் அவை இருக்கின்றன. (உ.ம் – தானியக் காளி, சொல் எனும் தானியம்).  மொழியும் கவிதை படைக்கும் திறனும் அவருக்கு வெகு அனாயசமாகக் கைகூடி இருக்கிறது என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. எந்த செயற்கையான முனைப்புகளும், செப்படு வித்தைகளும், சுய திணிப்புமின்றி கவிதை தானாக நிகழ்வது போலவே இருக்கிறது. கவிதை கவிதையாக இருக்கிறது. தலைப்புகளிலேயே அது வெளிப்படுகிறது.

வாழ்த்துக்கள் சக்தி ஜோதி. மீதமுள்ள கவிதைகளையும் விரைவில் படிக்கும் ஆர்வத்தை அவரின் பேச்சும் கவிதையும் ஏற்படுத்தி உள்ளது.

கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்த தோழர் விசாகனுக்கும் வாழ்த்துக்கள். 

தேனி எனது வாழ்வை மேலும் உற்சாகப்படுத்துகிறது.....



Jun 20, 2014

பெண் வெறுப்பு என்றொரு நீண்ட படலம் - அம்பை



தமிழில் தற்போது எழுதிவரும் ஆண் எழுத்தாளர்களுக்கு இணையாகப் பொருட்படுத்தக்கூடிய அளவில் பெண் எழுத்தாளர்கள் அதிகம் இல்லை என்று சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனது இணையதளத்தில் எழுதியிருந்தார். அத்துடன், “பெண்களில் பலர் சொல்லும்படி எதுவுமே எழுதாமல் பல வகை உத்திகள் மூலம் ஊடக பிம்பங்களாக ஆனவர்கள். இன்று ஆண்கள் எழுதித்தான் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. பெண்களுக்குப் பெண்களாகத் தங்களை முன்வைத்தாலே இடம் கிடைத்துவிடுகிறது” என்றும் கூறியது தமிழ் இலக்கிய உலகில் பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கியிருக்கிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில் பெண் எழுத்தாளர்கள் சந்திக்கும் விமர்சனங்களை வரலாற்றுப்பூர்வமாக எழுத்தாளர் அம்பை இக்கட்டுரையில் வெளிப்படுத்துகிறார்.
வெகு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஓர் எழுத்தாளர் (ஆண் எழுத்தாளர்தான்!) ஒரு மூத்த ஆண் எழுத்தாளருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் என் கதைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தார். ‘அம்பையின் கதைகளைப் படிக்கும்போது அவர் உடல் ரீதியாகத் திருப்தியுறாதவர் என்று தெளி வாகத் தெரிகிறது’ என்ற தொனியில் அமைந் திருந்தது அவர் விமர்சனம். கருணை உள்ளம் கொண்ட அந்த மூத்த எழுத்தாளர், அந்தக் கடிதத்தை எனக்கு அனுப்பியிருந்தார் தன் கருத்தொன்றையும் கூறாமல். உடனே அந்தக் கடிதம் எழுதியவர் எழுதியிருந்த கதைத் தொகுப்பு ஒன்றைப் படித்தேன். தாங்க முடியவில்லை. ‘திருப்தியுற்றவர்கள் கதைகளின் தரம் இதுதான் என்றால், நல்லவேளை நான் திருப்தியுறவில்லை’ என்று தோன்றியது.

பெண் எழுத்து குறித்தும், பொதுவாகப் பெண்களைக் குறித்தும் இருக்கும் இந்த நோலாமை தமிழ் இலக்கிய விமர்சன மரபிலும், தமிழ் இலக்கிய உலகிலும் ஒரு தொடர் கண்ணியாக இருந்துவருகிறது. கல்வியை, உரிமைகளை, வெளிப்பாட்டுக் கான நியாயமான இடத்தைக் கோரும் பெண்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் குறையுள்ளவர்கள், அந்தக் குறை பாடுதான் அவர்களை எல்லா வகையிலும் செயல்படத் தூண்டுகிறது என்ற எண்ணம் பல காலமாக இருந்துவருவதுதான்.

இந்தக் குறைகள்தான் என்ன? அழகின்மை, தோற்றப் பொலிவின்மை, ஓர் ஆணின் துணையின்மை, பெண்களுக்கு இருக்கக்கூடாத அதீத காம இச்சைகள் இவைதான் பெண்களை இயக்கும் அடிப்படையான குறைகள்/காரணங்கள் என்ற கருத்து தொடர்ந்து நிலவிவருகிறது. அத்தனையும் பெண் உடல் மேல் கட்டப்பட்டவை. இவை மட்டும் இல்லாதிருந்தால் பெண்ணின் செயல்பாடும் வெளிப்பாடும் வேறு மாதிரி இருந்திருக்கும் என்ற நோக்கு. பெண் மட்டும் ஆண்கள் உவகையுறும் “பெண் தன்மை” கொண்ட வளாக இருந்திருந்தால் சரித்திரத்திலும் இலக்கியத்திலும் அவள் பங்கு வேறு வகைப்பட்டிருக்கும் என்ற கணிப்பு.

பாரதி எழுதிய விமர்சனம்

இந்த இலக்கிய நோக்கர்களைப் பொறுத்தவரை பெண்ணின் எழுத்தும் செயல்பாடும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள். இத்தகைய சிந்தனை சமீபத்தில் ஏற்பட்டதல்ல. சக்ரவர்த்தினி பத்திரிகையில் பாரதியார் 1906-ல் பெண்கள் அரசியல் உரிமை கோருவதைப் பற்றி எழுதும்போது, இத்தகைய உரிமைகளைக் கோரும் பெண்கள் அழகற்றவர்கள், திருமணமாகாதவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். ஒரு முறை தி. ஜானகிராமனின் கதை ஒன்றைக் குறித்து குகப்ரியை விமர்சித்தபோது, “குகப்ரியை மாமி மடியாக எழுதுபவர்” என்று தி. ஜானகிராமன் பதிலளித்தார் என்று குகப்ரியை என்னிடம் குறிப்பிட்டதுண்டு. ஒரு பத்து ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஆபாசமான முறைகளில் எழுத்திலும் செயலிலும் என்னைக் கேவலப்படுத்திய பெரும் கவிஞர் கூறியதெல்லாம், இவள் சுதந்திரமானவள் அதனால் நடத்தை கெட்டவள் (நடத்தை கெட்டவள் எனக் குறிப்பிடும் பெண்கள் இத்தகையவர்கள் கணிப்பில் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்ற விளக்கங்களை ஆராய்ச்சி செய்யப் பல பக்கங்களும் அசாத்தியப் பொறுமையும் வேண்டும்) என்பதுதான். சமீபகாலத்தில், திருமணம் செய்துகொள்ளாத அல்லது தனிப் பெண்ணாக வாழும் பெண் எழுத்தாளர்களை “உய்விக்க” வரும் சில ஆண் எழுத்தாளர்கள் வைக்கும் முதல் கட்டுப்பாடு இலக்கியக் கூட்டங்களுக்குப் போகக் கூடாது, கவிதைகள் எழுதக் கூடாது என்பதுதான். ஓர் ஆணின் மேலான துணை கிடைத்த பின் ஒரு பெண்ணுக்கு இவை எல்லாம் தேவையா என்ன? இப்படி உய்விக்கப்பட ஆதரவு தராத பெண்களுக்கு ஊடகங்களிலோ வேறு எங்காவதோ வேலை கிடைத்துவிட்டால் தொலைபேசியில் இரவு கூப்பிட்டு “யாருடன் உறவு கொண்டதால் (அவர்கள் இதற்கு உபயோகிக்கும் விரசமான மொழி வேறு) இந்த வேலை கிடைத்தது?” என்று கேட்கும் ஆண் எழுத் தாளர்களையும், தொடர்ந்து இரவில் தொலைபேசியில் கூப்பிட்டு, விரசமாகப் பல ஆண் எழுத்தாளர்கள் பேசுவதால் இரவு வேளைகளில் தொலைபேசித் தொடர்பையே துண்டித்துவிடும், அஞ்சலட்டைகளில் அருவருக்கத்தக்க படங்களை சிலர் வரைந்து அனுப்பித் தொடர்ந்து செய்யும் இம்சைகளால் வீட்டையே மாற்றிய பெண் எழுத்தாளர்களையும் எனக்குத் தெரியும். இவற்றை எல்லாம் பார்க்கும்போதும், இது குறித்து எங்களுக்குள் நாங்கள் பேசிக் கொள்ளும்போதும், சமீபத்தில் பெண் எழுத்து மற்றும் செயல்பாடுகள் குறித்த விமர்சனங்களை நோக்கும்போதும், பெண் வெறுப்பு என்பது எவ்வளவு தீவிரமான, இன்னும் பெயரிடப்படாத மனநோய் என்பது தெரிகிறது.

இலக்கிய உலகில் பெண்ணுக்கு அளிக்கப்படும் இடம் எந்த வகையிலும் ஆணின் இடத்தைக் குலைக்கக் கூடாது, அது இரண்டாம் நிலையிலேயே இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் தொடர்ந்து இருக்கும் ஒன்றுதான். ராஜம் கிருஷ்ணனின் மலர்கள் நாவலுக்கும், ஜெகச்சிற்பியனின் திருச்சிற்றம்பலம் நாவலுக்கும் முதல் பரிசு ஆனந்த விகடனில் பகிர்ந்து அளிக்கப் பட்டபோது, அவை தொடர்களாக ஆனந்த விகடனில் வெளிவரத் தொடங்கின. தாயற்று, தான் வளரும் உறவுக்காரர்களின் குடும்பத்தில் சிறுமைபடுத்தப்படுவதால் தாழ்வு மனப்பான்மையால் வாடும் ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கதையாகப் பல பக்கங்கள் கொண்ட நாவல் மலர்கள். திருச்சிற்றம்பலம் நாவலைவிட மிகப் பெரியது. மலர்கள் நாவலில் பாதிகூட முடிந்திராதபோது ராஜம் கிருஷ்ணனுக்குக் கடிதம் போயிற்று, ஜெகச்சிற்பியனின் நாவல் தொடர் இன்னும் ஓர் அத்தியாயத்துடன் முடிவதால் மலர்கள் நாவலையும் அடுத்த ஓர் அத்தியாயத்துடன் முடிக்கும்படி. ஒரே பரிசு பெற்ற ஓர் ஆண் எழுத்தாளரின் நாவல் முடியும்போது பெண் எழுத்தாளரின் நாவல் தொடர்ந்து வருவது அவரை அவமானப் படுத்துவதாகும் என்ற நோக்கில் எழுதப் பட்ட கடிதம். சென்னைக்கு வெளியே இருந்த ராஜம் கிருஷ்ணன் விரைந்து வந்து நாவலைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களில் ஒருவரான, கலைமகள் ஆசிரியர் கி.வா. ஜகந்நாதனை அணுகி, தனக்கு நியாயம் கிடைக்கும்படிச் செய்யக் கோரினார். கி.வா.ஜ. எடுத்துக் கூறிய பின்தான் மலர்கள் தொடர்ந்து தொடராக வந்தது.

பெண்களின் பொறுப்பு?

நாற்பதுகளில் குமுதினி திவான் மகள் நாவலை எழுதியபோது அதை வெளியிடப் பத்திரிகைகள் முன்வரவில்லை. காரணம் அதில் கலப்புத் திருமணம் இருந்தது. பிறகு அது தொடராக மணிக்கொடியில் வெளிவந்தது. ஒரு பிரபல பதிப்பாளர் ஒரு முறை ஜவஹர் லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் நான் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் பேராசிரியரைச் சந்திக்க வந்தார். அப்போது நானும் அங்கே இருந்ததால் என்னைப் பேராசிரியர் அறிமுகப்படுத்தியபோது, சம்பிரதாயத்துக்கு என்னையும் எழுதும்படிக் கூறி, என் எழுத்துக்களை வெளியிட ஆர்வமிருப்பதாகக் கூறினார். கூறிய உடனேயே நம் பண்பாட்டைக் குலைக்காமல் எழுதும் எதையும் தான் வெளியிடத் தயார் என்று சேர்த்துக்கொண்டார். என் எழுத்து பண்பாட்டைக் குலைப்பது என்ற முடிவுக்கு அவர் முதலிலேயே வந்திருந்தார் என்பது தவிர, பண்பாட்டை நிலைநிறுத்துவது பெண்களின் பொறுப்பு என்ற கருத்தும், பண் பாட்டுக்கான விளக்கம் ஒன்றும் அவரிடம் இருந்தது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் வெளியிடக்கூடிய புத்தகங்களை நான் எழுதவில்லை என்பது வேறு விஷயம்.

எழுத்துக்கான மரியாதை

எழுத்தை அதன் இலக்கியத் தன்மை கொண்டு அளந்த நல்ல கணங்களும் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் இருந்திருக்கின்றன. கௌரி அம்மாள் எழுதிய கடிவாளம் நாவலுக்கு வ.ரா. முன்னுரை எழுதினார். மங்கை என்ற பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து நடத்த குகப்ரியைக்கு ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டது. குமுதினி, சாவித்திரி அம்மாள், சரஸ்வதி அம்மாள், ராஜம் கிருஷ்ணன், குகப்ரியை, அநுத்தமா, ஆர். சூடாமணி போன்ற எழுத்தாளர்களின் நாவல்களையும் கதைகளையும் மட்டுமல்ல, அவர்கள் ஆங்கிலத்திலிருந்து செய்த பல மொழிபெயர்ப்புகளையும் வெளியிட கலைமகள் போன்ற பத்திரிகைகள் முன் வந்தன. குமுதினி போன்ற எழுத்தாளர் களுக்கு ஆங்கில இலக்கியத்துடன் நல்ல பரிச்சயம் இருந்ததுடன் மொழிபெயர்ப்பின் அவசியத்தையும் நன்கு உணர்ந்தவர்களாக அவர்கள் இருந்தார்கள். ஆங்கில இலக்கியத் தின் பல நல்ல எழுத்துக்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் சூடாமணி. எந்த வித சமரசமும் செய்துகொள்ளாமல் எழுதியவர். அப்படி எழுத என்னைத் தூண்டியவர். பல ஆண் எழுத்தாளர்கள் தீபாவளிக் கதைகளை தீபாவளி மலர்களுக்கும், அரைப் பக்க ஒரு பக்கக் கதைகள், மோதிரக் கதைகள் என்று மற்ற பத்திரிகைகளுக்கும் எழுதிக் குவித்துக் கொண்டிருந்தபோது தனக்குப் பிடித்ததை மட்டும் எழுதியதுடன், என் கவனத்தைச் சிறப்பான இலக்கியத்தின்பால் திருப்பியவர்.
இலக்கிய விமர்சனம் என்பது ஒருவரின் ஜனநாயக உரிமை என்பதில் யாருக்கும் மறுப்பேதும் இல்லை. பெண்-ஆண் என்ற இரு பாலாரின் எழுத்துக்களும் கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஏதும் இல்லை. ஆனால் அவை பெண்ணின் தோற்றத்தையும், “அளவுக்கு மீறிய” என்று சிலர் கணிக்கும் இச்சைகளையும், அவள் உடல் மற்றும் வாழ்வு குறித்த கற்பிதங்களையும் ஆதாரமாகக் கொண்ட இலக்கிய அபத்தங்களாக இருக்கக் கூடாது. குன்றுபதேசம் செய்வது தமிழ் இலக்கிய மற்றும் பதிப்பு உலகில் காலம்காலமாக இருக்கும் வியாதி. அதற்கு இலக்காகப் பெண்கள் இருந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். யார் வேண்டுமானாலும் பேனாவை எடுத்து எழுதியோ, மேடையில் பேசியோ, வலைதளத்தில் எழுதியோ பெண்கள் உய்வுறப் படாத பாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எத்தனை கருணை உள்ளம் இவர்களுக்கு!

பெண்கள் என்றால் உருகும் குணம். இத்தகையவர்களுக்குச் சொல்லக்கூடியது ஒன்றே ஒன்றுதான். பெண்கள் தங்கள் வெளிப்பாட்டுக்கான வழிகளையும், தரங்களையும் நிர்ணயிக்க வல்லவர்கள். ஆசான்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் ஒதுக்கவும் தெரிந்தவர்கள். பெண்களுக்காக இத்தனை சொல்பவர்கள், அவரவர் சொந்த வெளிப்பாடு உய்யும் வழியைப் பார்த்துக்கொண்டால் இலக்கியச் சரித்திரத்தில் இருக்கும் மௌனங்களையும், ஒதுக்கல்களையும் களைய முடியும். அப்படிக் களைய வேண்டியதுதான் இப்போதைய தேவையும்கூட.

இந்த இலக்கிய நோக்கர்களைப் பொறுத்தவரை பெண்ணின் எழுத்தும் செயல்பாடும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள். இத்தகைய சிந்தனை சமீபத்தில் ஏற்பட்டதல்ல.

நன்றி: http://tamil.thehindu.com/general/literature/%E0%AE%AA%E0%AF%86%E0%AE%A3%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AF%86%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81-%E0%AE%8E%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%8A%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%A8%E0%AF%80%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F-%E0%AE%AA%E0%AE%9F%E0%AE%B2%E0%AE%AE%E0%AF%8D/article6136159.ece


மாதர் தம்மை இழிவுசெய்யும் மடமையை (தொடர்ந்து) கொளுத்துவோம்! - ராஜன் குறை கிருஷ்ணன்


சமூக முரண்பாடுகள் உண்மையில் நீறுபூத்த நெருப்பாக கனன்றுகொண்டு இருக்கின்றன. கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் உருவான சுதந்திரவாத, மக்களாட்சி இலட்சியங்கள் ஒவ்வொரு நிலையிலும் ஆதிக்க சக்திகளுக்கு உவப்பாக இல்லை. பெண்ணியம் என்பது கடைசியாக வீசிய மிகப்பெரிய பேரலை. பிரஞ்சுப் புரட்சிக்கு தூண்டுகோலாயிருந்த ரூஸோவின் “சமூக ஒப்பந்தம் (Social Contract) தலைப்பினை எடுத்து மேற்கத்திய அரசியல் தத்துவம் உண்மையில் “பாலியல் ஒப்பந்தம்” (The Sexual Contract) என்று வாசித்த கரோல் பாட்மெனின் நூல் மிகப்பெரிய அறிவார்த்த புரட்சி என்றால் மிகையாகாது. ஆனால் 1988-இல் கரோல் பாட்மென் மேற்கத்திய அரசியல் தத்துவ வரலாற்றை நிர்நிர்மாணம் (de-construct) செய்யும் இந்த நூலை எழுதுவதற்கு முன்பே நூறாண்டுகளாக அரசியலுக்கு வெளியிலும் சமூக கலாசார தளங்களில் பெண்களின் சமபங்கு குறித்து பெரியதொரு விழிப்புணர்வு உலகெங்கும் பரவியிருந்தது எனலாம். ஈரோட்டுப் பெரியாரும் எட்டையபுரம் சுப்பிரமணிய பாரதியும் அதன் மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள்.

பெண் என்ற சமூக அடையாளத்தின் பிரச்சினை என்னவென்றால் அந்த அடையாளத்தை எந்த பெண் கையிலெடுப்பதும் அந்த பெண்ணுடன் வசிக்கும் ஆணுக்கு தொல்லையாக மாறுவதுதான். மிக ஒடுக்கப்பட்ட சமூக குழுவிலும் பெண் ஆணால் ஒடுக்கப்பட்டவளாக அல்லது அவனுக்கு வசதியான விதத்தில் கட்டமைக்கப்படவளாக இருக்கிறாள். குறியியக்கம், மொழி ஆகிய வலைப்பின்னல்கள் மூலம் மனிதன் கட்டமைத்த ஒடுக்குமுறைகளில் மிக நுட்பமானதும், சிக்கல் மிக்கதுமான ஒடுக்குமுறை பெண் உடல்களை பெண் தன்னிலைகளாக உருவாக்கும் செயல்தான். கடந்த முப்பதாண்டுகளாக உலகின் சிறந்த பல்கலைகழகங்களில் படிக்கும் யாரும் இந்த நுண் ஒடுக்குமுறை குறித்த ஆழமான புரிதல்களை சந்திக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் சில ஆண் உடல் கோழைகள் அங்கும் அரற்றிக்கொண்டும், பிதற்றிக்கொண்டும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன (ஹார்வர்டு பல்கலை முன்னாள் தலைவர் உட்பட).

அதன்பிறகு இன்று ஏதோ பெண்ணிய அலை ஓய்ந்துவிட்டது என்ற ஒரு ஊடக மாய்மாலத்தை வலதுசாரி சக்திகள் செய்கின்றன. அது மிகப்பெரிய அபத்தம். அலை அலையாக பெண்ணிய சிந்தனை இன்று உலகின் ஒவ்வொரு சமூகப்பகுதியிலும் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் வெளிப்பாடுதான் ஏராளமான பெண்கள் எழுத முற்படுவதும்.

இங்கேதான் ஒரு பிரச்சினை வருகிறது. பெண்கள் எழுதினால் அதற்கு அதிக கவனம் கிடைக்கிறது. அது தரமாக இல்லாவிட்டாலும் முன்னிலைப் படுத்துப்படுகிறது என்று ஒரு பிரச்சினையை சில ஆண் உடல் கோழைகள் முன்வைக்கிறார்கள். மேலாக கேட்டவுடன் பெரிய நியாயம் போல இது தொனிப்பதால் பிற ஆண் உடல்களில் தங்கியுள்ள ஆணாதிக்க ஊற்றுகள் பீரிடுகின்றன. எவ்வளவு பெரிய அபத்தம் இது என்பதை சிறிது யோசித்தாலும் கூட யார் வேண்டுமானாலும் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். தோழர்களே! ஒரே ஒரு நிமிடம் யோசியுங்கள். இந்த ஆண் எழுத்தாளர்கள் தங்கள் சக ஆண் எழுத்தாளர்கள் மீது இதே குற்றச்சாட்டை வைத்ததில்லையா? தகுதியில்லாவர்கள் கவனம் பெற்றுவிட்டார்கள், தகுதியுள்ளவர்கள் கவனிக்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு காலம் காலமாக கலை, இலக்கிய, சிந்தனை வெளிகளில் நிலவுவதுதானே? இதில் ஆணெண்ண, பெண்ணெண்ண? பெண்களுக்கிடையிலும் தகுதியும், கிடைக்கும் கவனமும் சரியான விகிதத்தில் இல்லை என்று எத்தனையோ பிரச்சினைகள் உண்டு. சமூக இயக்கம் எப்பவுமே பழுதுகளுக்கு உட்பட்டதுதான்.  

ஆனால் பெண்கள் அவர்களாயிருப்பதாலேயே கவனம் பெற்றுவிடுகிறாரகள் என்ற ஜெயமோகனின் கூற்று ஊரே நன்கறிந்த அவருடைய அழுக்கு பாசிச மனதின் கூற்று. அவர் அடிப்படையில் அருவருக்கத்தக்க ஆணாதிக்கவாதி என்பதை அவர் புனைவெழுத்தும் சரி, புனையாத எழுத்தும் சரி ஒயாமல் நிருபித்து வந்துள்ளன, எனவே அவர் இன்றைக்கு பொதுக்களத்தில் கவனம் பெற இதை மீண்டும் எழுதியதில் எனக்கு எந்த வியப்பும் இல்லை. ஆனால் வியப்பெல்லாம் பிற ஆணுடல்களிடையே மெல்ல, மெல்ல அதற்கு பெருகி வரும் ஆதரவுதான்; என்ன நடக்கிறது இங்கே என்ற வியப்பை எனக்கு ஏற்படுத்துகிறது.

தோழர்களே! தயவுசெய்து ஒரு விஷயத்தை கவனியுங்கள். ஒரு வேளை இதில் ஒரு நியாயமான பிரச்சினை இருக்கலாம் என எடுத்துக் கொள்வோம். ஆணாதிக்க சமூகத்திற்கு எப்படியும் பெண்களை காட்சிப்பொருளாக்க வேண்டும். குறிப்பாக ஊடகங்கள் பெண் பிம்பங்களை குறித்து ஏதாவது ஒரு காரணத்திற்காக பேசியே தீரவேண்டும். இதனால் கலை, இலக்கிய தளத்திலும் பெண்கள் சிறிது சாதித்தவுடனேயே அவர்கள் மேல் புகழ் வெளிச்சம் பாய்வதால் அவர்கள் மேலும் சிறப்பாக படைப்பாக்க செயல்பாட்டில் ஈடுபடாமல் தடைபட்டு போய்விடுகிறது என்ற ஒரு நிலை இருப்பதாகக் கொள்வோம். (இவ்வித நிலையை உருவாக்குவதும் ஆண் ஆதிக்க சமூகமும், ஊடகமும்தான் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.) இப்போது அக்கறையுள்ள ஒரு குரல் எப்படி ஒலிக்க வேண்டும்?

“பெண்களுக்கு சுலபத்தில் அங்கீகாரம் கிடைக்கும் நிலை அவர்களது படைப்பாற்றல் விகசிப்பதற்கு தடையாக மாறிவிடக்கூடாது. அவர்கள் தங்கள் மேல் விழும் புகழ் வெளிச்சத்தை கவனமாக புறந்தள்ளி அவர்களது படைப்பாற்றலை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.” இப்படி ஒருவர் சொன்னால் அது அக்கறை.
“பெண்கள் அவர்களாயிருப்பதாலேயே அவர்களுக்கு அங்கீகாரம் கிடைத்துவிடுகிறது. ஆண்களுக்கு கிடைப்பதில்லை” என்பது காழ்ப்பு. ஆணாதிக்கம்.

அப்படி பெண்களை அங்கீகரிப்பது யார் ஐயா? ஆண்கள்தானே? பெண்களா எல்லா ஊடகங்களையும் நடத்துகிறார்கள்? பெண்களா பட்டியல்கள் போட்டு யார் மனம் கவர்ந்த இளம் இலக்கியவாதி, முற்றிய இலக்கியவாதி என்று கூறுகிறார்கள்? இதுவரை எந்த பிரபல பத்திரிகையாவது பாமாவிடம் உங்களுக்குப் பிடித்த தமிழ் எழுத்தாளர்கள் யார் என்று கேட்டு பட்டியல் வெளியிட்டிருக்கிறதா? சு.தமிழ்செல்வியிடம் கேட்டிருக்கிறார்களா? அப்படியே கேட்டு வெளியிட்டாலும் அதை யாரும் பொருட்படுத்தப் போகிறார்களா? “Can the subaltern speak?” என்ற பெண்ணிய மேதை காயத்ரி ஸ்பிவாக்கின் கேள்வியின் பொருளே அதுதானே?

எந்த இளம் பெண் எழுத வந்தாலும் சந்திக்கும் முதல் சந்தர்ப்பத்திலேயே உங்கள் எழுத்தை நான் கவனித்துவருகிறேன்; பிரமாதம் என்று வழிந்து நிற்பது ஆண்களின் குற்றமா? அல்லது அந்த பெண்களின் குற்றமா? பின்னர் அந்த பெண் யாரோடு நெருக்கமாக இருக்கிறாள் என்று புறம்பேசி கதை வளர்த்து திரிவது ஆண் எழுத்தாளர்களா? பெண் எழுத்தாளர்களா? பெண்ணை எந்த நிலையிலும் பெண்ணாக மட்டுமே பார்க்கவேண்டும் என்று ஆணாதிக்க திமிர் பிடித்து அலையும் எழுத்தாளர்கள் மத்தியிலிருந்து ஒருவர் சொல்கிறார்: “பெண்கள் அவர்களாக இருப்பதாலேயே கவனம் கிடைத்துவிடுகிறது”. அந்தக் “கவனத்தை” “அவர்கள் அவர்களாக இருப்பதற்கு” நீங்கள் ஏன் சார் தருகிறீர்கள்? எந்த ஆண் எழுத்தாளராவது ஒரு பெண்ணை சந்தித்தவுடன் “உன் எழுத்து சரியில்லை; நிறைய படி; பயிற்சி செய்” என்று சொல்லியிருப்பார் என்று என்னால் நம்பக்கூட முடியவில்லை. ஏன் என்று கேட்டால் அப்போது சொல்வார்கள்: “அவர்கள் இப்போதுதான் எழுத வருகிறார்கள்” என்று. ஒரு புறம் வக்கிரத்துடன் ஆசீர்வாதம் (vulgar patronization); இன்னொருபுறம் தகுதியில்லாமல் கவனம் பெறுவதாக தார்மீக ஆவேசம் (punitive anger). ஆணாதிக்கத்தின் டபுள் ஆக்டு சூப்பர் இல்லையா?

கடைசியாக ஒன்று. இந்த “தரம்” என்ற கேடுகெட்ட வார்த்தை ஒன்று உண்டு. இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரானவர்கள் கையாளும் அதே தகுதி தரம்தான் இதுவும். முதலில் நாம் ஒன்றை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தரம் என்பதற்கு பிரபஞ்ச அளவுகோல் எதுவும் கிடையாது என்று அறிவுடையோர் சிலர் உணரத்தொடங்கி பல பத்தாண்டுகள் கடந்துவிட்டன என்று சொல்லலாம். தரம் என்பது சமூக இயக்கத்தில் முகிழ்வது. சினாய் மலைகளில் நெருப்புத்தூண்கள் உருவாக்கும் விதிகளின்படி உருவாவதல்ல. இலக்கிய விமர்சனம் என்பது தொடர்ந்து தரம் குறித்த விவாதத்தை நிகழ்த்துவது அவசியம். ஆனால் அதன் அடிப்படை விதி பெரியோரை வியந்தாலும் சிறியோரை இகழாததாகவே ஜனநாயகப் பொதுமன்றத்தில் இருக்க முடியும.

இந்த விவகாரத்தில் அடிபட்ட பெயர்களில் மிகுந்த வேதனை தரக்கூடிய ஒன்று மறைந்த ஆர்.சூடாமணி. இவரது இலக்கிய மேதமையை புரிந்துகொள்ளாத  பொறுப்பற்ற பேச்சுகள் இலக்கிய விமர்சனம் என்பதோ திறனாய்வு என்பதோ இன்னம் தமிழில் எவ்வளவு கேவலமான இடத்தில் இருக்கிறது என்பதையே சுட்டுகின்றன. வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால் என்று சில உரத்த குரல்கள் எவ்வளவு சுலபமாக அபத்தத்தை உண்மையாக அலங்கரித்து வைத்துவிடுகின்றன என்று பார்த்தால் இந்த மொழியில் எழுதுவதற்கே அச்சமாக இருக்கிறது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

ஒரு பொறுப்பான மனிதன் ஜனநாயகப் பொதுமன்றத்தில் பெண்கள் என்ற அடையாளத்தை ஒட்டுமொத்தமாக சீண்டிப்பார்பானேயானால் அதன் பொருள் அவன் சமூகத்தின் அறவுணர்வினை சீண்டிப்பார்க்கிறான் என்பதேயாகும், தகுதியில்லாத பெண் எழுத்தாளர்களுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது என்று ஒருவர் பொதுக்களத்தில் சொன்னவுடன், எத்தனை குரல்கள் வெடித்துக் கிளம்புகின்றன. எவ்வளவு கேவலமான கேலிகளும், கிண்டல்களும் உருவாகின்றன என்று பார்த்தால் நீறுபூத்த நெருப்பாக பரவி நிற்கும் ஆணாதிக்க வெறி தெரியும்.

அதற்குத்தான் அன்றே சொன்னான் மகாகவி: “மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமையை கொளுத்துவோம்” என்று. தொடர்ந்து கொளுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். சென்னை வீடுகளில் தினமும் கொசுக்கொல்லிகளை கொளுத்துவது போல. நிறுத்திவிடக் கூடாது.

நன்றி - ராஜன் குறை கிருஷ்ணன்
மூலம் - http://tinyurl.com/nex2ukp


ஆவலித்தபடி புரளும் நாக்குகள்



நண்பர்களே, எங்களது கூட்டறிக்கையானது ஒரு ஆணாதிக்கப் பதிவிற்கான எதிர்வினை, அவ்வளவே. பெண்கள் எழுதிய அனைத்தும் ஆகச்சிறந்த படைப்புகள் என்றோ, விமர்சனத்திற்கும், தரவரிசைகளுக்கும் அப்பார்பட்டவை என்றோ எங்களில் எவரும் ஒரு இடத்திலும் சொல்லவில்லை.

விமர்சனம் / கருத்துறை என்ற பெயரில் ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பது ஒரு பதிவல்ல மாறாக அவர் உமிழ்ந்திருப்பது ஆணாதிக்க எச்சில் என்கிறேன் (என்கிறோம்). தனிப்பட்ட வன்மங்களின் காரணமாக சாருநிவேதிதா, மனுஷ்யபுத்திரன் ஆகியோர் அவ்வெச்சில் பாத்திரத்தில் தங்களது நாவையும் ஆவலித்தபடிப் புரட்டுகின்றனர்.

நகைச்சுவை என்கிற பெயரில் சில ‘ஆண்கள்’ அந்த எச்சில் பாத்திரத்திற்கு முலாம் பூசுகின்றனர்.

எவரிடமும் எங்களை நிரூபித்து நற்சான்றிதழ் பெறவேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கில்லை. சொல்லப்போனால் இந்தத் ‘தூய’ மற்றும் ‘சிறந்த’ ‘இலக்கிய’ஆன்மாக்கள் எங்களதுப் படைப்புகளை அங்கீகரித்தாலோ அல்லது பாராட்டினாலோ சம்பந்தப்பட்ட அந்தப் படைப்பின் மீது எனக்கு சந்தேகமே ஏற்படும்.

இவர்களின் இந்த இகழ்ச்சியும், வன்மமும், கர்வம் நிறைந்த பேச்சுக்களும் எவ்வகையிலும் எங்களை முடக்கப்போவதில்லை.


சிறு குறிப்பு:

ஜெயமோகனின் தளம் வழியாக இங்கு வந்து எங்கள் கூட்டறிக்கையை படித்து கருத்து தெரிவித்திருக்கும் அவரது வாசகர்கள் மற்றும் ஆதராவளர்களுக்கும் இதுவே பதில்.