Showing posts with label #kotravai #கொற்றவை #சாதி #வசுமித்ர #ரங்கநாயகம்மா #caste. Show all posts
Showing posts with label #kotravai #கொற்றவை #சாதி #வசுமித்ர #ரங்கநாயகம்மா #caste. Show all posts

Aug 16, 2020

அன்பும் நன்றியும்

பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொன்ன ஒவ்வொருவருக்கும் நன்றியும் அன்பும்! இந்த வருடம் தான் இத்தகைய “அட்டகாசம்” நடந்திருக்கிறது!

 

முகநூலில் புகைப்படம் போடுவது தொடங்கி, பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் வரை பொதுச் சமூகத்திலிருந்து நம்மை மட்டும் விலக்கி கேள்விக் கணைகளும் தொடுக்கப்படும்! “நீங்களே இப்படிச் செய்யலாமா”? என்று! நாங்கள் தான் செய்ய வேண்டும்! செய்யவும் முடியும்! அரசியல் பழகியவருக்கு எல்லாமே அரசியல் தான் 😊

 

வழக்கமாக, பெண் உடலைப் பார்க்கும் ஆண் நுகர்வு மனதை உடைத்தெறிந்து ஒரு பெண்ணை அவளது அறிவுக்காகவும், அரசியல் செயல்பாட்டிற்காகவும், புகைப்படத்தின் வாயிலாக அவள் கட்டுடைக்கும் அதிகாரங்கள், தடைசெய்யப்பட்ட பேச்சுக்கள் யாவை என்பதை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் ஆண் (பெண்) பிரிவினரின் பார்வை எப்படி முதிர்ச்சி மிக்கதாக இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் அரசியல் அது. மேலும், இந்த ஆணாதிக்க வக்கிர சமூகத்திற்கு எதிராகவும்... பற்றுறுதியுடன் மார்க்சியத்தை முன்வைத்து விமர்சனபூர்வமாகவும் பேசுவதால் சில அடையாள அரசியல்வாதிகளின் வன்மத்திற்கும், தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகும் ஒரு பெண்ணின் இருப்பும், சக “தோழர்களுடனான” போராட்டமும் எத்தகையது என்று உரக்கச் சொல்லும் செயல்பாடே அது!

 

பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்! வழக்கம் போல அன்றைக்கும் அதே அறை, அதே கணினி அதே எழுத்தும் பேச்சும் தான்! ஆனால் வேறுபாடும், மகிழ்ச்சியும் என்னவெனில் முட்டாளாக, ஆணின் பெண்ணாக, ஆணாதிக்க வக்கிர அவமானப் பேச்சுகளுக்கு உள்ளாகி, இருக்கும் இடம் தெரியாமல் போயிருக்க வேண்டிய ஒரு பெண் அறிவின் துணைக் கொண்டு எப்படிப்பட்ட “மரியாதையையும், அன்பையும்” இச்சமூகத்தில் பெற்றிருக்கிறாள் என்பதற்கான ஒரு சான்று. அவ்வளவே!

 

வாழ்த்தும் அன்பும் பகிரும் நண்பர்கள் (தோழர்கள்) ஒரு பெண்ணின் அழகிற்காகவோ, உடலுக்காகவோ சேரும் கூட்டமல்ல, மாறாக சமூக மாற்றத்திற்கான தேடலில் ஒத்த சிந்தனையுள்ளவர்களாக சேரும் கூட்டத்தினர்.. இப்படிப்பட்ட கூட்டத்தில் ஒருத்தியாக இருப்பதன் மூலம் இவள் உணர்த்த விரும்புவது என்ன?

 

பெண்களே! படியுங்கள்! அரசியல் பயிலுங்கள்! பகுத்தறிவுப் பாதையில் பயணியுங்கள்! உங்கள் விடுதலைக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழும் சித்தாந்தங்களைப் படித்து உங்களை மேம்படுத்திக் கொண்டு.. உங்கள் மீதான ஒடுக்குமுறைகளை தகர்த்தெறிந்து சமூகத்தையும் விடுவிப்பதற்கான பங்களிப்பை செய்திட தயாரானால்… பெண்மைச் சிமிழுக்குள் உங்களை யாரும் அடைக்க இயலாது! ஆணினம் “ஆண்” மனதோடு உங்களை நெருங்கவும் இயலாது!

 

எழுத்தென்பது விதை! பெண்ணுக்கு அது ஆயுதமும் கூட!

 

Much Love to all of you 🤗

 


Oct 7, 2016

ஆண்மை ஒழிப்போம்!


சமீப மாதங்களில் காதலின் பெயரால் பெண்கள் கொடூரமாகக் கொலை செய்யப்படும் செய்திகள், காணொளிக் காட்சிகள் நம் அனைவரையும் உரையச் செய்துள்ளது. ஒருதலைக் காதலை மறுத்ததால் கொலை, காதலித்து பின் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் விலகினால் ஆசிட் வீச்சு அல்லது கொலை, பின் தொடர்ந்து தொந்தரவு கொடுப்பது பொறுக்க முடியாமல் காவல்நிலையம் சென்று புகார் அளித்ததால் கொலை என்று அந்தக் கொடூரமான கொலைகளுக்குப் பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.

பெரும்பாலும், பெண்கள் மீதான இத்தகைய வன்முறைகளை, குறிப்பாக காதல் சார்ந்து நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை - தீவிரக் காதல், புனிதக் காதல், வெறித்தனமானக் காதல் – அதனால் ஒருவர் தன்னிலை இழந்து கொலை செய்வதாக மட்டுமே இந்த சமூகம் அணுகுகிறது. திரைப்படங்களும் அப்படித்தான் கட்டமைக்கின்றன. இணைகளாக அன்பும், மரியாதையும், சம உரிமையும் இருக்கும் ஓர் உறவே காதல். இந்த மூன்றில் ஒன்று இல்லாது போனாலும் அது காதலாகவோ, கணவன் மனைவி உறவாகவோ இருக்க முடியாது. இரண்டு பேரில் ஒருவரின் ஆதிக்கம் நிறைந்த உறவாக – எஜமானர், அடிமை உறவாக அது மாறிவிடும். இது ஆணாதிக்க சமூகமாக இருப்பதால் (அதாவது ஆண் தலைமையிலான குடும்ப அமைப்பு மற்றும் ஆணுக்கு உயர்ந்த இடம் கொடுத்திருக்கும் சமூக அமைப்பு) பெரும்பாலும் அவ்வுறவில் ஆணின் ஆதிக்கமே தலைதூக்கி இருக்கும்.

இத்தகைய ஆணாதிக்க சமூகம் உருவானதற்கு வரலாற்றுக் காரணங்கள் உள்ளன. மெல்ல மெல்ல பெண்களின் அதிகாரம் குறைக்கப்பட்டு அவர்கள் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். நிலவுடைமை சமூகத்தில் முழுமுற்றிலுமாகப் பெண்கள் ஆணின் உடைமைகளாக மாறிப்போயினர். தனிச்சொத்து (குடும்பச் சொத்து) சேர்க்கைக்காக கொடூரமான அட்டூழியங்கள், கொலைகள், ஒடுக்குமுறைகள் நிகழ்த்தப்பட்ட, இன்றைக்கும்கூட தொடர்கின்ற ஓர் அமைப்பே நிலவுடைமையாகும். பெண் ஒடுக்குமுறை என்பது தனிச்சொத்தை பாதுகாப்பதோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது.

பெண்ணும் நிலமும் ஒன்று அதை அடுத்தவன் வந்து ஆண்டுடாம பார்த்துக்க, பெண்ணைப் பாதுகாப்பதென்பது சொத்தைப் பாதுகாப்பது போல் என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவதென்பது உண்மையில் பெண்கள் மீதான அக்கறையினால் அல்ல, மாறாக பெண் மூலமாக குடும்பச் சொத்து மாற்றானுக்குப் (அதாவது வேறு சாதி-குடும்பத்திற்கு) போய்விடக் கூடாது என்பதால்தான். 

இத்தகையதொரு ஆணாதிக்க சமூகத்தில் வளரும் ஆண்களின் மனமானது எப்போதும் பெண்களைத் தங்கள் உடைமையாகவே கருதும் வகையிலேயே உருவாகிறது. சிறுவயது முதலே குழந்தைகள், ஆண்கள் உயர்ந்தவர்கள், பலசாலிகள், என்று சொல்லியே வளர்க்கப்படுகின்றனர். ஆண் / தந்தை அடித்தாலும், மிதித்தாலும் தாயானவள் தந்தைக்குக் கட்டுப்பட்டவளாக இருக்க வேண்டும் எனும் விதியானது - ஆண்களின் மனதில் பெண்களை அப்படி வன்முறை மூலம் ஒடுக்கலாம் எனும் - முழுக்க முழுக்க ஓர் உடைமை அதிகாரத்தைக் கட்டமைக்கிறது. இந்த ஆணாதிக்க குடும்ப அமைப்பில் எப்படி ஒரு பெண் கணவனின் உடைமையாகக் கருதப்படுகிறாளோ அதேபோல் காதலிக்கப்படும் பருவத்தில் காதலி எனும் பெண் ஆணின் உடைமையாகக் கருதப்படுகிறாள். அதேபோல் இந்த அமைப்பில் எப்படி, பெண்கள் தங்களுக்கான துணையைத் தேடிக்கொள்ளும் உரிமை மறுக்கப்படுகிறதோ அதேபோல் தனக்கு விருப்பமில்லை என்றாலும் காதலை மறுக்கும் உரிமையும் மறுக்கப்படுகிறது. 

ஆக மொத்தம் குடும்பத்தில் பெண் தந்தைக்கு அடிமை, பொதுவெளியில் பெண் பொதுவான ஓர் ஆணின் அடிமை. காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டால் குடும்பத்தார் வெட்டுவார்கள். காதலை ஏற்க மறுத்தால் பொதுவான ஓர் ஆண் (காதலன்) வெட்டுவான். ஆக, பெண் இனத்திற்கு குடும்பத்திலும் பாதுகாப்பில்லை, சமூகத்திலும் பாதுகாப்பில்லை. இதுதான் இந்த தனியுடைமை ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பின் ‘ஆண்மை-நண்மை’! 

பெண் பற்றிய ‘பெண்மை’க் கருத்தியலை தூக்கிப் பிடிப்பதிலும், பெண்கள் மீதான வன்முறையை காதலின் பெயரால் நியாயப்படுத்துவதிலும் திரைப்படங்கள் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஒரு பெண்ணைப் பார்த்ததும் அவளைப் பின் தொடர்ந்து செல்வது, பாட்டு பாடி வம்பிழுப்பது, காதல்-துறத்தல் என்கிற பெயரில் வரும் பாடல்களில் பெண்ணின் அனுமதியின்றியே அவளை தொட்டுத் துன்புறுத்துவது என்பதெல்லாம் காலம் காலமாக திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்டு வருகின்றன. விருப்பமில்லாத பெண்ணையும் துரத்தி துரத்தி, கட்டாயப்படுத்தியாவது காதலிக்கச் செய்வதே ‘ஆண்மை’ என்று இதுபோன்ற திரைப்படங்கள் கற்றுத்தருகின்றன. அதேபோல் காதலுக்காக (இன்னபிற காரணங்களுக்காகவும்) வெட்டுவதும், குத்துவதும்தான் ஆண்மை, வீரம் என்று வன்முறையையே போதிக்கின்றன. 

ஆணாதிக்க சமூகத்தின் ஆண்மை கருத்தியலானது ஆண்களுக்கு அளவுக்கதிகமான அதிகாரத்தை வழங்கியுள்ளது. அந்த ஆண்மை ஏற்றப்பட்ட ஆண் மனமானது எந்த வகையிலும் நிராகரிப்பை, மறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதில்லை. அப்படி ஒரு பெண் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டால், தான் ஆண் மகனே இல்லை என்பதாக ஆண் மனம் உடைகிறது. ஆண்மை இழந்தவனாக அது அவனை ஓர் தாழ்வு மனப்பான்மைக்குள் தள்ளுகிறது. ஆணைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் அப்படித்தான்  அவனை ஏளனம் செய்வார்கள். 

உடைமை மனநிலையும், தாழ்வு மனப்பான்மையும் அதிகமாகி கொலை வெறியனாக ஆண் மாறிவிடுகிறான். பாதிக்கபப்டும் பெண்ணோ, குடும்பமோ காவல் நிலையத்திற்கு சென்றுவிட்டால் அதையும் தன் ஆண்மைக்கும், வீரத்திற்கும் இழுக்கானதாகவே ஆண் கருதுகிறான். ஆகவே, கொலை செய்தேனும் தன் ‘வீரத்தை’ பறைசாற்ற எண்ணும் மனநிலை உருவாகிறது; அதுமட்டுமின்றி தனக்குக் கிடைக்காதப் பெண் வேறு யாருக்கும் கிடைக்கக் கூடாது எனும் தனியுடைமை மனநிலையும் அதில் மேலோங்கி நிற்கிறது. 

இந்த சமூகமும், பெற்றோர்களும் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், பெண்களை ஒடுக்கி ஒடுக்கி ஆண்களுக்கு எல்லையற்ற அதிகாரத்தை கொடுத்தாயிற்று;. பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலையையும் ஏற்படுத்தியாயிற்று. அதனால் மீண்டும் பெண்ணை வீட்டுக்குள் ஒடுக்கி வைப்பதோ, ஆண்களுடன் பழகுவதைத் தடுப்பதோ, காதலை எதிர்ப்பதோ இதற்கு தீர்வாகிவிடாது. முதலில் குடும்ப அளவில் ஆண்கள் தங்கள் வீட்டுப் பெண்களை சுயமரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும். பெண்கள் மீது அதிகாரத்தையும், வன்முறையையும் செலுத்துவதைக் கைவிட வேண்டும். பெண்ணைத் தாழ்த்தியும், ஆணை உயர்த்தியும் பேசுவதை, வளர்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தம் பெண் மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த பெண் இனமும் இந்த வன்முறையிலிருந்து விடுதலைப் பெருவதற்காக சமூகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட வேண்டும். 

அரசாங்கமானது சட்டங்களையும், தண்டனைகளையும் மட்டும் கணக்குக் காட்டிக் கொண்டிருப்பதை விடுத்து பெண்களின் நிலையை எல்லா மட்டங்களிலும் மாற்றியமைப்பதற்கான முற்போக்கான செயல்திட்டங்களை வகுத்து, நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். பெண்-பெண்மை, ஆண்-ஆண்மை பற்றிய கருத்தியல்களை அடிப்படைக்கூறு சார்ந்தே மாற்றியமைத்திடுவதற்கான சமத்துவக் கல்வியை, அதானது பாலினக் கல்வி (பாலியல் கல்வி மட்டுமல்ல) சிறுவயது முதலே ஒரு பாடமாக வழங்க வேண்டும். பெண்களுக்குக் கல்வி, பொருளாதாரம், திருமண உரிமை உள்ளிட்ட அனைத்து அடிப்படை உரிமைகளையும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

குற்றங்களுக்கு சமூக அமைப்புக் காரணம் என்று சொல்வதால் குற்றவாளிகளைக் கருணையோடு அனுக வேண்டும் என்பதல்ல. சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டு ஆதாரபூர்வமாக ஒருவர் குற்றவாளி எனும் பட்சத்தில் கொடூரக் கொலைகள் மற்றும் வன்முறைக்கான தண்டனைகள் கடுமையாக வழங்கப்பட வேண்டும். அதேவேளை எதிர்காலத்தில் குற்றங்கள் நடைபெறா வண்ணம் அரசு அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் சமூக மனநிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் எடுக்க வேண்டும். 


பெண்களைப் புனிதப்படுத்துவது, காதலைப் புனிதப்படுத்துவது, சாதித் தூய்மை பேசுவது, பெண்மையை வலியுறுத்துவது, ஆண்மை, வீரம் போன்ற வன்முறைக்குரிய வடிவங்களை, அதிகாரங்களைத் தூக்கிப் பிடிப்பது இது எல்லாமே பெண்களுக்கு எதிரான கருத்தியலே. குடும்பம், அரசு, திரைப்படங்கள் ஆகிய மூன்று சமூக நிறுவனங்களுக்கும் இதை மாற்றியமைப்பதில் பங்கு இருக்கிறது.


செப்டம்பர் மாத இனிய உதயம் இதழில் வெளிவந்த எனது கருத்துரையை உள்ளடக்கிய விரிவான கட்டுரை





Sep 23, 2016

விமர்சன அரசியலின் உண்மை முகம் - 1

ரங்கநாயகம்மா சாதியப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு சொல்லவில்லை; மார்க்சியத்தை போதுமான அளவில் விளக்கவில்லை; அது மார்க்சியமே இல்லை என்றெல்லாம் கொச்சைப் பொருள்முதல்வாதியான ஈஸ்வரன் விளக்குவதில் உள்ள அபத்தத்தை நாம் இப்போது பார்ப்போம்:

இவரைப் பொறுத்தவரை, சாதி உலர்ந்து உதிர்ந்துவிடும் என்பதுதான் சாதியப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு சொல்லும் வகையில் எழுதுவதாகும். இந்த சமூக அமைப்பு எத்தகையது, உழைப்புச் சுரண்டல் என்றால் என்ன? உழைப்புச் சுரண்டலை புரிந்து கொள்ளவேண்டும், உழைப்புச் சுரண்டலை எதிர்க்க வேண்டும், தனி உடமையின் அடிபடையிலான உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமையை மாற்றி அமைக்க வேண்டும், அதன் அடிப்படையிலான உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்று பாட்டாளி வர்க்க உணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில் விளக்குவது மார்க்சியமில்லை. மேலும், இதையெல்லாம் அடையும் விதமாக வர்க்கப் போராட்டம் தொடுப்பது, வர்க்கப் போராட்டப் பாதையில் மற்றப் போராட்டங்களை நடத்துவது, இதற்கான செயல் திட்டத்தோடு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் போராடுவது, அமைப்பு கட்டுவது அவசியம் என்று ரங்கநாயகம்மா விளக்குவதெல்லாம் சாதியப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வல்ல.
உள்முரண்பாடுகளின் காரணமாக வர்க்கப் போராட்டம் வெடிக்கும், அப்போது சாதி உலர்ந்து உதிர்ந்து விடும் என்று மார்க்சின் முடிவுரையை அப்படியே சாதி என்ற சொல்லை மட்டும் வைத்து எழுதுவதுதான் சாதியப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு.

அந்த இயக்கப் போக்கை விரிவாக விளக்காததாலும், நடைமுறையோடு அதனை ஒப்பிட்டு விளக்காததாலும் ஈஸ்வரன் நமக்கு ஒரு பொருளாதார நிர்ணயவாதியாக மட்டுமே கடைசியில் எஞ்சுகிறார். அந்த நிர்ணயவாதத்தில் எந்த வகையிலும் நாம் பாடாளி வர்க்க உணர்வைக் காணமுடியாது. அது குட்டி பூர்ஷுவா அறிவுஜீவித்தனமாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது. ஒருவகையில் நிலவுடைமை ஆதிக்க மனநிலையை கொண்டதாகவும் இருக்கிறது. தத்துவத்தின் full stop, comaவை மட்டும் சரி பார்க்கும் ஒரு ஆசிரியர் தன்மை விமர்சனங்களும், கொட்டேஷன் தொகுப்பு நூல்க்ளும் எந்த வகையிலும் பாட்டாளிவர்க்கத்தையோ-தலித் மக்களையோ (வர்க்க) அரசியல் மயப்படுத்த உதவாது. மேலும், பாட்டாகளிடையே, தலித்திகளிடையே அறச்சீற்றத்தையோ, போராட்டக் குணத்தையோ ஏற்படுத்தவும் உதவாது. அதனினும் பிரச்சினையாக மார்க்சியம் குறித்த ஒரு தப்பெண்ணத்தையும், நம்பிக்கையின்மையையுமே ஏற்படுத்த அது உதவும். அ.கா.ஈஸ்வரனின் நூலைப் படித்ததைக் கொண்டு நடைமுறையில் மார்க்சியத்தை எப்படி பொருத்திப் பார்த்து விளக்குவது என்பதற்கு எனக்கு எந்த வகையிலும் உதவியதில்லை. தம் சொந்த விளக்க முறையில் எழுதப்பட்ட அரசியல் பொருளாதாரம் உள்ளிட்ட மார்க்சிய நூல்களில் எனக்கு அந்த சிரமம் இருக்கவில்லை.

இவ்வாறாக வெறுமென்று மேற்கோள்களை வைத்து மட்டுமே மார்க்சியத்தை அறிமுகம் செய்வதால் ஈஸ்வரனிடம் அறமும் இல்லை, அறச்சீற்றமும் இல்லை, பாட்டாளி வர்க்க உணவும் இல்லை எனும் முடிவுக்கு நாம் வரவேண்டியதாகிறது. மேலும் அவரின் நூல்களைக் கொண்டு மார்க்சியத்தை நடைமுறையோடு இணைத்துப் பார்த்துப் புரிந்து கொள்வதாற்கான அறிவும் நமக்கு கிடைப்பதில்லை. எல்லாவற்றிலும் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. ஆனால் கொச்சைப் பொருள்முதல்வாதியும், பொருளாதார நிர்ணவாதியுமான அவருக்கு- தான் ஒரு மார்க்சிய எழுத்தாளர், ஆத்தண்டிக் மார்க்சிய நீதிபதி என்கிற இறுமாப்புகள் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. அதன் மூலம் தனது நூல்களுக்கான சந்தையையும் அவர் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்.

இன்னும் மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடவேண்டுமென்றால், மார்க்சிய மூல ஆசிரியர்களின் தத்துவங்களை எத்தனையோ ஆசிரியர்கள் விளக்கி நடைமுறைக்கு உதவும்படி விளக்கம் சொல்லி, விவாதித்து வந்திருக்கின்றனர். ஆனால் கொச்சைப் பொருள்முதல்வாதியான ஈஸ்வரனோ மேற்கோள்களோடு மட்டும் மார்க்சியத்தை முன்வைக்கிறார். இதிலிருந்து மார்க்சிய அறிவுஜீவி என்ற அடையாளம் அவருக்கு ஒளிவீசும் பட்டமாகத் தெரிகிறது. தான் படித்ததை சமூகத்தில் நிலவும் பிரச்சினைகளோடு தொடர்புப்படுத்தி தம் சொந்த சொற்களில் விளக்கக் கூடத் தெரியாத அவர் மார்க்சிய மூல நூல்களைச் சுரண்டி தன்னை எழுத்தாளராக முன்வைக்கிறார்.

இது ஒருவகையில் மார்க்சியம் நடைமுறைக்கு உதவாத ஏட்டுச் சுரைக்காய் என்று மக்கள் கருதிக்கொள்வதற்கு மட்டுமே வகை செய்கிறது என்பதே என்வரையிலான கருத்து.

Sep 22, 2016

ஜெய் மார்க்ஸ்!!!!!

கீழேயுள்ள ஈஸ்வரயிய கொச்சைப் பொருள்முதல்வாத அனுமானவாதத்தின்படி, வளர்ச்சியடைந்த நகர்புறங்களில் சாதி என்பது வெறும் கருத்தியல் மட்டத்தில் மட்டுமே செயல்படுகிறது, அது உற்பத்தி உறவுகளின் ஒரு பகுதியாக தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ளவில்லை. இது எத்தனை அபத்தமான, மார்க்சின் உருவாக்கத்தை (formulation) அப்படியே கொச்சையாக (literal explanation) பொருள் கூறுவதாகிறது என்று இப்போது பார்ப்போம்.
இந்தியாவில் சாதியமைப்பு என்பது உழைப்புச் சக்திகளை படிநிலை அமைப்பாக வகைப்படுத்தும் மதரீதியான (இந்துத்துவம்) சட்ட வடிவமாக உள்ளது. உழைப்புப் பிரிவினைக்கு அது ஒரு கோட்பாட்டை, சட்ட வடிவத்தை வழங்கியுள்ளது. அதன்படி, துப்புறவுப் பணிகள் / கீழ்நிலை உடல் உழைப்புப் பணிகள் தலித் சாதிகளுக்கு (கீழ்நிலை சாதிகள்) மட்டுமே ஒதுக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவில் முதலாளித்துவம் தோன்றி வெற்றிகரமாக வளர்ந்துகொண்டு வரும் இந்நாளைய நிலையில் கூட இந்த உழைப்புப் பிரிவினையை நாம் காண முடியும். அதாவது முதலாளித்துவ தன்மைகள் தோன்றிவிட்ட காலத்திலும் கூட சாதி என்பது உற்பத்தி நடைமுறையில்-(உற்பத்தி சக்திகளுக்கிடையில்) பகுதி அளவில் பிணைந்திருப்பதைக் காண முடிகிறது. உபரியை அதிகரிக்க, மூலதனத் திரட்டலை பெருக்க முதலாளித்துவத்திற்கு (தனியுடைமை அடிப்படையிலான எந்த ஒரு உற்பத்தி முறைக்கும்) மலிவான உழைப்புச் சக்தி தேவை. அதற்கு சாதியமைப்பு ஏற்றதொரு ஒடுக்குமுறை மற்றும் சுரண்டலுக்கு ஏதுவான சட்டதிட்டங்களைக் கொண்டிருக்கிறது.
ஆகவே, பகுதி அளவில் ஜனநாயகமாகவும், பகுதியளவில் அதனை தன் உற்பத்தி நடைமுறையோடும் இணைத்தே முதலாளித்துவ உற்பத்தியமைப்பும், வளர்ச்சியும் செயல்படுகிறது (இன்றைய நிலையில்). உதாரணமாக, உற்பத்தியில் – பொருள் தயாரிப்பு (product-manufacturing) மற்றும் விநியோகம் என்று வரும்போது, தொழிலின் அடிப்படையில், அது அனைத்து சாதியினருக்கும் தனது பொருளை சந்தைப்படுத்தும் விதமாக சாதியை மறுத்தும் / நெகிழ்த்தியும் செயல்படுகிறது.
அதாவது சர்க்கரை உற்பத்தித் தொழில் என்று எடுத்துக்கொள்வோம் – அந்த சர்க்கரையை தயாரிக்கத் தேவையான கச்சாப் பொருளைப் பெறுவதிலும், சர்க்கரையை விநியோகிப்பதிலும் முதலாளித்துவமானது சாதியைக் கடந்து அனைவரிடமும் தனது பரிவர்த்தனைகளை மேற்கொள்கிறது. ஆனால் உழைப்புச் சக்தியை அமர்த்துவதில் அது குறிப்பிட்ட சாதியினருக்கு மட்டுமே மேல்நிலைப் பணிகளை வழங்குகிறது, ஆலையில் துப்புறவுப் பணிகள் அல்லது கீழ்நிலைப் பணிகளில் பெரும்பாலும் தலித்துகளே இருக்கிறார்கள்.
பின்தங்கிய முதலாளித்துவ நாடுகளில், நிலவுடமை உற்பத்தி முறையின் கூறுகள் இன்னமும் ஒடுக்குமுறை வடிவங்களாக இருக்கும் ஒரு நாட்டில், உற்பத்திக் கருவிகளின் (உற்பத்தி சாதனங்களின்) வளர்ச்சி மிகவும் மெதுவாகவே நடக்கும். சாதியமைப்பின் வேறூன்றிய நடைமுறையானது (வெறும் கருத்தியல் நிலையில் மட்டுமல்லாது) முடிந்தவரை உற்பத்தி சக்திகள் மற்றும் உற்பத்தி சாதனங்களுக்கிடையிலான உள் முரண்பாட்டிலிருந்து ஏற்படக்கூடிய உற்பத்திச் சாதனங்களின் வளர்ச்சியைத் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே வரும்.
துப்புரவுப் பணிகளில் இன்னமும் இயந்திரங்களைக் கொண்டுவராதிருப்பது, இதற்கொரு சிறந்த உதாரணம். இந்த தாமதத்திற்கு ஒரு வகையில் வேலைவாய்ப்பின்மையால் அந்த சாதியினர் மத்தியில் ஏற்படக்கூடிய பாதுகாப்பின்மை உணர்வின் காரணமாகவும், மாற்று பொருளாதார திட்டங்கள் இல்லாதது எந்தளவுக்குக் காரணமோ அதையும்விட சாதி அடிப்படையிலான உழைப்புப் பிரிவினையானது முதலாளித்துவச் சுரண்டலுக்கு மிக மிக ஏதுவாக இருப்பதும் ஒரு காரணம்.
இதையெல்லாம் வரலாற்று பொருள்முதல்வாதப் பார்வை இல்லாமல், இந்திய சமூகத்தின் உள்முரண்பாடுகள் அமுங்கி இருப்பதற்கான காரணங்களைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் வெறுமனே இயந்திரத்தனமாக கோணார் உரை எழுதுவது போல் “வளர்ச்சியடைந்த நகர்புறங்களில் முதலாளித்துவத் தன்மைகள் தோன்றிய இடங்களில் சாதியப் போராட்டம், ஒரு கருத்தியல் போராட்டமாக, அதாவது பொருளாயத (material)உள்ளடக்கத்திலிருந்து விடுபட்டும் சிந்தனையில் சாதியம் செயற்படும் போது இங்குச் சித்தாந்தப் போராட்டமாக நடத்தப்பட வேண்டும்.” என்று சொல்வது எத்தனை அபத்தமானது; நடைமுறையிலிருந்து விலகி வெறும் ஏட்டுச் சுரைக்காய் வியாக்கியானமாக, கருத்துநிலை ‘ஆசீர்வாதமாக’ மட்டுமே எஞ்சுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
முதலாளித்துவம் முழுவதுமாக வளர்ச்சி பெரும் வகையில் முன்னேறும் கட்டத்தில் மட்டுமே உற்பத்திச் சாதனங்களின் வளர்ச்சி தீவிரமாக ஏற்படும். இந்திய நிலைமையில் சாதியமைப்பு அதுவரை பகுதியளவில் (பகுதியளவில் என்பதற்கு அழுத்தம் அதிகம்) அடிக்கட்டுமானத்தில் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும். ஆகவே முதலாளித்துவ தன்மைகள் தோன்றிய இடங்களில் சாதி பொருளாயத அடித்தளமாகவும் (பகுதியளவில்) இருக்கும் என்பதை நாம் காணமுடிகிறது.
அதேபோல் “முதலாளித்துவம் அனைத்துத் துறைகளில் வளர்ச்சியடையும் போது சாதியம் உள்ளடக்கத்திற்கான வடிவமாகக் காணப்படாமல், மீதமிச்சமாக உதிர வேண்டிய நிலையாக மாறிவிடும். அந்நிலையில் கருத்தியல் போராட்டமாக நடத்தப்பட்டுச் சாதியம் உலர்ந்து மறையும்.” என்று ஈஸ்வரன் மொட்டையாகச் சொல்லும்போது, அதை உற்பத்தி நடைமுறையின் உதாரணங்கள் எதையும் முன்வைத்து விரிவாக விளக்காமல் போவதால், அவருடைய ஏட்டுச் சுரைக்காய் சிறுகுறிப்புகள் ஏற்படுத்தும் புரிதல் என்னவெனில்: முதலாளித்துவம் வந்துவிட்டால் சாதி மறைந்துவிடும், உலர்ந்து உதிர்ந்து விடும்; அதுவரை நீங்கள் கைக்கட்டி வாய்ப்பொத்தி வேடிக்கை பாருங்கள். மேடை போட்டுக்கொண்டு சாதி வெறும் கருத்தியல், கருத்தியல், கருத்தியல் என்று சொல்லிக் கொண்டு மார்க்ஸின் மேற்கோள்களைச் சுட்டிக் காட்டி ‘கருத்தியலுக்கு எதிரான’ அறச்சீற்றமற்ற வகையில், மென்மையாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துங்கள்.
வர்க்கப் போராட்டம் என்றால் என்ன, சுரண்டல் என்றால் என்ன, சுரண்டலை எப்படி உழைக்கும் வர்க்கத்திற்குப் புரியும் வகையில் விளங்க வைப்பது, அந்த மக்களின் வாழ்க்கை நடைமுறையிலிருந்து, குறிப்பாக அவர்களின் நிலைக்கு பிரதான ஒடுக்குமுறை வடிவமாக இருக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையை எப்படிப் புரியவைப்பது? உழைக்கும் வர்க்கத்தை ஒருங்கமைக்கத் தடையாக இருக்கும் அடையாள அரசியலை, மார்க்சியம் குறித்த தவறான (அம்மக்களின்) தலைவர்களின் வழிகாட்டுதல்களை எப்படி தவறென்று புரியவைப்பது இதையெல்லாம் அவரிடம் கேட்டுவிடாதீர்கள். மேற்கோள்களுக்கு அப்பாற்பட்டு நடைமுறையிலிருந்து விளக்கி எழுத மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ் நூல்கள் இப்போது இல்லையே. தெரிந்தால் சொல்லிவிட மாட்டாரா!
“முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் சாதிய அடிப்படையிலானதல்ல” – சமூக வளர்ச்சியானது புராதனப் பழங்குடிகள் காலத்திலிருந்து வளர்ச்சியடைந்து முதலாளித்துவ காலத்திற்கு வரும்வரையில் உற்பத்தி நடைமுறையின் போக்கில், உற்பத்தி உறவுகள் பரிணாமம் பெற்று வளர்கிறது, மாறுகிறது. அந்த வகையில் குறிப்பிட்ட உழைப்புப் பிரிவினை (இந்தியாவில் சாதியமைப்பின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்ட) உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையாக இருக்காதெனினும், முழுமையான முதலாளித்துவ வளர்ச்சி ஏற்படும் வரை பகுதியளவில் அது அடிக்கட்டுமானத்திலும் செல்வாக்கு செலுத்தி அடிக்கட்டுமானத்தில் அரை நிலவுடைமையாகவும், அரைக் காலனியமாகவும் இருக்கிறது. இன்றைய நிலையில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளில் சாதியமைப்பு எப்படி செயல்படுகிறது என்று மேலே பார்த்தோம்
கருத்தியல்கள் மேற்கட்டுமானம் என்றாலும், உற்பத்தி நடைமுறையில், சுழற்சியில் ஒரு கட்டம் வரை அடிக்கட்டுமானத்தில் செல்வாக்கு செலுத்தும். சாதியமைப்பு என்பது உழைப்புப் பிரிவினையை சட்டவடிவமாக்கியதால், இந்தியாவில் அதன் செல்வாக்கு மிக அதிகமாகவே இருக்கிறது (பொருளாயத அடிப்படையில்தான்) அதனால் மார்க்சின் உலர்ந்து உதிர்ந்து மறையும் என்பதை நாம் உங்கு இயந்திரத்தனமாகக் பொருள்கொடுக்கும் வகையில் எழுதுவதென்பது எத்தனை ஆபத்தானது, குழப்பம் ஏற்படுத்தக் கூடியது.
நடைமுறையோடு அதனை தெளிவாக விளக்காமல், ஆசீர்வாதம் செய்வது போல் “சாதி மறைந்து போகும்” என்று தப்பும் தவறுமாக உரை எழுதுவது யாருக்குப் பயன் தரும்.
மார்க்சின் சொற்களிலேயே சொல்வதானால், வியாக்கியானங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன, பிரச்சினை என்னவென்றால் அதை மாற்றியமைப்பதுதான். முதலில் அதற்கு மார்க்சியத்தை சுரண்டல்வாத அமைப்பின் அனைத்து வகையினங்களையும் (categories) – உற்பத்தி உறவுகள், உழைப்புசார் உறவுகள், சொத்துறவுகள், பரிவர்த்தனை உறவுகள் என்று ஏற்றத் தாழ்வுக்கான அனைத்து வகையினங்களையும் - புரியும்படி சொல்லவேண்டும். சொல்லப்போனால் அறச்சீற்றத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் சொல்ல வேண்டும்.
இந்தப் போக்கில் உற்பத்தி உறவுகள் எனும் சொல்லையே தவிர்த்து ஒருவர் மார்க்சியத்தை விளக்கினாலோ அல்லது உற்பத்திச் சாதனங்களின் வளர்ச்சியினால் ஏற்படும் உள்முரண்பாடுகள் ஏதுமிருக்காது, பாட்டாளி வர்க்கம் உணர்வு பெற்றுவிட்டால் புரட்சி வெடித்துவிடும் என்று சொன்னாலோ அது தவறு என்று சொல்லலாம். ரங்கநாயகம்மா அப்படி எங்கேயும் சொல்லவில்லை, வர்க்கப் போராட்டம் என்பதை வெறுமென்று உழைப்புச் சுரண்டலை மட்டும் ஒழிப்பது என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளவுமில்லை, தனியுடைமை அடிப்படையிலான உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமையையும் மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்றே கூறுகிறார்.
ஆனால் முழுமையாக ஒருவரின் எழுத்தைப் படித்து தொகுத்துப் பார்த்து அது தரும் விளக்கத்தை அறிவகந்தையும், அடையாள இருப்பு சார்ந்த உள்நோக்கமும் இன்றி படித்தோமானால் இதுபோன்ற திரிபு வேலைகளை செய்யாமல் தவிர்க்கலாம். முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சியை அந்தந்த நாட்டின் உள்முரண்பாடு மற்றும் ஒடுக்குமுறை வடிவங்களை வைத்து நடைமுறையில் தொடர்புப்படுத்தி, ஆய்வுபூர்வமாக விளக்காமல், மார்க்சின் சொற்களை மட்டுமே எடுத்துப்போட்டு, கொச்சையான பொருள்முதல்வாத வியாக்கியானங்களை மட்டுமே ஏட்டறிவில் செய்யும் ஈஸ்வர நாமேதேய வகையறாக்களினால்தான் மார்க்சியம் என்பது வெறுமனே பொருளாதார நிர்ணயவாதம் என்று பலராலும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது.
தோழர்களே, நமக்கெல்லாம் ஈஸ்வர ஆசீர்வாதம் கிடைத்துவிட்டது, நாள்தோறும் மார்க்சின் மேற்கோள்களை ஜெபிக்கலாம். முதலாளித்துவம் வளர்ந்துவிட்டால் சாதி மறைந்துவிடும். அதன் பின்னர் நாம் வர்க்கப் போராட்டத்தைத் தொடுப்போம்.
ஜெய் மார்க்ஸ்!!!!!!!
மார்க்ஸே நமஹ!!! எங்கல்ஸ் அய்யாவுக்குத் தோத்திரம்!!! லெனின் இன்ஷா அல்லாஹ்!!!!
பாதி புத்த அட்ட தீவ் பாவ்!
மார்க்ஸே சரணம் கச்சாமி!!!

Sep 20, 2016

உண்மையை நோக்கி நகர்தல்....

திறனாய்வுக் கூட்டத்தில் பலவிதமான விமர்சனங்களுக்குப் பதில் அளிக்கையில், தொடக்கத்தில் நானும் பெரியார், அம்பேத்கர் ஆகியோர் மீது மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனேயே இருந்தேன். மாசெஸ் அமைப்பு தொடங்கியபோது நான் வெளியிட்ட்ட 18 நிமிட காணொளியில் கூட அம்பேத்கரின் உரையைப் பயன்படுத்தியுள்ளேன்: “இந்தப் பக்கம் வரத் தயாராக இல்லாத அவர்கள் வருவார்கள். அவர்களை இந்தப்பக்கம் இழுக்க... அவர்களுக்கு அதை சாத்தியப்படுத்திக் கொடுப்போம்.” (2012இல் வெளியிட்டது, என்னுடைய அந்த காணொலியில் உள்ள தவறுகள் பற்றி இன்று எனக்கே பல விமர்சனங்கள் உண்டு! பகுதி 1: https://www.youtube.com/watch?v=tsJ... , பகுதி 2: https://www.youtube.com/watch?v=Xuy... - அம்பேத்கர், பெரியார் மேற்கோள் வரும் பகுதி.) ‘களப்பணி’ எல்லாம் முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டு, எனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்களின், வைக்கப்பட்ட ‘அவதூறுகளின்’ காரணமாகத்தான் நான் அதிலிருந்தெல்லாம் விலகி, முதலில் மார்க்சியத்தை சரியாகக் கற்று அதை மற்றவர்களிடத்து கொண்டு சேர்க்கும் வேலையைச் செய்வோம் என்று ஒதுங்கிவிட்டேன் என்று கூறினேன்.
வரலாற்று வளர்ச்சி எனும்போது அது எல்லாருக்கும் பொருந்தும், நானும் அப்படித்தான். மெல்ல மெல்ல மார்க்சியத்தைக் கற்று, இன்று அதன் அறிவியல்தன்மையை உணர்ந்ததால்தான் ஒரு கட்டத்தில் “நான் பெண்ணியவாதி அல்ல மார்க்சியவாதி” என்றேன். அதேபோல் பலதையும் ‘இணைத்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்ற ‘போலியான, சுயநலம் மிக்க பூர்ஷுவா அரவணைப்பு’ மனநிலையிலிருந்து மாறி ‘கராரான’, ‘நேர்மையான’ விமர்சனங்களை வைக்கிறேன் அல்லது அவற்றோடு உடன்படுகிறேன்.
ஆய்களோ, தீர்வுகளோ, விமர்சனங்களோ, சொல்லாடல்களோ எது எப்படி இருப்பினும், அது உண்மையை நோக்கி நகர்வதாக இருக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.
வசுமித்ர பேசுகையில் (நினைவில் இருப்பதிலிருந்து), எனக்கு அம்பேத்கரை ரொம்ப பிடிக்குங்க! அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையையோ, அனுபவித்த அவமானங்களையோ நானோ (நாமளோ) ஒரு துளி அனுபவிச்சிருந்தாக் கூட ஒண்ணு கொலைகாரனாகி இருக்கணும், இல்லன்னா தற்கொலை பண்ணிக்கணும்… ஆனால் அதையெல்லாம் விட்டுட்டு அந்த மனுஷன் இவ்வளவு உழைச்சு அந்த மக்களுக்காகவே கடைசி வரைக்கும் நின்னு போராடியிருக்காரு….. ஆனால் அவர் முன்வச்ச தீர்வு போதுமான்னா போதாது!
தோழர் முருகன் பதிலளிக்கையில், அம்பேத்கரை நீங்கதான் உங்களுக்கான தலைவரா மட்டும் பார்க்குறீங்க… நாங்க அவரை எல்லாருக்குமான தலைவராதான் பார்க்குறோம்…..
கூட்டத்தில் பேசும்போதே நான் சொல்லியிருந்தேன், சாதியப் பிரச்சினை மற்றும் மார்க்சியம் குறித்து நடந்துள்ள விவாதங்கள், அம்பேத்கரின் சிந்தனைகள் மீதான விமர்சனங்கள், இதுவரை இந்நூல் குறித்து வந்த எதிர்வினைகள் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து கூடிய விரைவில் ஒரு நூலைக் கொண்டுவரவிருக்கிறோம். தொகுப்புக்காக பல்வேறு ஆய்வுகளையும், நூல்களையும் படித்துவருகிறோம். அந்த வரிசையில், தன்னுடைய நூலுக்கு ரங்கநாயகம்மா அளித்தி சில பதில்களின் தொகுப்பாக ‘Caste and Class: A Marxist Viepoint’: A collection of Polemical Articles எனும் நூலை வாசிக்கத் தொடங்கியுள்ளேன்.
அதில், அம்பேத்கர் மற்றும் சாதியப் பிரச்சினை பற்றி இரண்டு கேள்விகளும், இரண்டு பதில்களும் எனும் தலைப்பில் ஒரு உரையாடல் உள்ளது. அது பின்வருமாறு.
கேள்வி-1: அம்பேத்கரை முன்வைத்து நீங்கள் எழுதிய புத்தகத்தைப் படித்து நான் எவ்வளவு வருந்தினேன் என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. உங்களுடைய மற்ற நூல்களையும் நான் படித்துள்ளேன். ஆனால் அம்பேத்கர் பற்றிய புத்தகம் என்னை மிகவும் காயப்படுத்திவிட்டது. அவரைப் படிக்காமலேயே நீங்கள் எழுதியுள்ளீர்கள்.
பதில்: அம்பேத்கரின் எழுத்துகளை படிக்காமல் நான் எப்படி அவ்வளவு மேற்கோள்களைக் கொடுக்க முடியும்? அவருடைய நூல்களில் எதெல்லாம் விமர்சிக்கத்தக்கதோ அதை நான் விமர்சித்துள்ளேன். அம்பேத்கரின் நூல் மூலமாகத்தான் நான் காந்தியின் சதியைப் பற்றி கற்றரிந்தேன். அம்பேத்கர் உங்களுக்கு மட்டும்தான் சொந்தம் என்று நீங்கள் எண்ணுகிறீர்களா? அப்படியே சொந்தம் கொண்டாடினாலும், எங்களுடைய தலையீட்டைக் கோரும் சில விஷயங்களையும் பரிசீலித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஸ்டாலின் மற்றும் மாவோவைக் கூட விமர்சித்து நான் நிறைய எழுதியுள்ளேன். அதற்கும், அவர்களைப் பிடிக்காததுதான் காரணமா? இல்லை, பாராட்டுக்குரிய சில விஷயங்களில் எனக்கு அவர்களைப் பிடிக்கும். விமர்சனம் தேவைப்படும் விஷயங்களில் நான் அவர்களை விமர்சிக்கிறேன்.
சாதியம், வறுமை மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மை ஆகியவற்றால் துன்பப்படும் மக்களுக்காக எழுதிய அம்பேத்கர் - சொத்துறவு, சுரண்டல் மிக்க உழைப்புசார் உறவுகள் பற்றியெல்லாம் புறக்கணித்துவிட்டு, பூர்ஷுவா அரசமைப்பில் நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்தாரே, அது உங்களுக்குப் பரவாயில்லையா?
மார்க்சியத்தை ‘பன்றிகளின் தத்துவம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களின் விடுதலைக்காக ஏதேனும் கோட்பாட்டை அவரால் முன்வைக்க முடிந்ததா? அஷ்டாங்க மார்க்கத்தைப் (புத்தரின் தர்மம் எனும் பாதை) பின்பற்றுவதால் ஏழைகளுக்கு விடுதலைக் கிடைத்துவிடுமா? நீங்கள் வருத்தப்பட்டீர்கள் என்பதை அறிந்து நானும் வருத்தபப்டுகிறேன்; ஆனால், அதை நீங்கள் சற்று பொறுத்துக்கொண்டு, சரியான பாதை எது என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும். நம் தலைவர்கள் சொல்லாதவற்றையும் நாம் கற்றரிய வேண்டும். அம்பேத்கர் ‘பயன்படமாட்டார்’ என்று நான் சொல்லவில்லை; அவர் ‘போதாது’ என்றுதான் நான் சொல்கிறேன். மக்களின் விடுதலைக்காக அவர் முன்வைத்த திட்டங்கள் போதுமானது என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்களா? சரி, குறைந்தது, ’பௌத்த அஷ்டாங்க மார்க்கம்’ போதுமானதா? இதுபோன்ற கேள்விகளை எழுப்பாமல் நாம் எப்படி கூட்டிலிருந்து வெளியே வருவது?
எனக்கும் அம்பேத்கரைப் பிடிக்கும்! ஆனால், அம்பேத்கரைக் காட்டிலும் உண்மையை அதிகம் பிடிக்கும்!




Aug 23, 2016

கருத்து சுதந்திரம் வாழ்க!

தத்துவார்த்த அடிப்படையில் ரங்கநாயகம்மா முன்வைத்திருக்கும் விமர்சனத்தின் அவசியம் கருதியே அவரின் நூல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. அதற்கான அரசியல் காரணங்கள் நிலவுகின்ற அரசியல் போக்குகளிலிருந்தே எழுகின்றன.
பல்வேறு ‘பாதைகளை’ முன்வைத்து மார்க்சிய எதிர்ப்பு நிகழ்கிறது. அவை பெரும்பாலும் கட்சிகளின் போக்குகள் குறித்தே விவாதங்களை நடத்துகின்றன. இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்களிடையிலான பிளவின் காரணங்கள், மார்க்சியம் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகள் சார்ந்த ஏளனங்கள், முதலாளித்துவ சிந்தனைக்கு ஒத்த கருத்தியல்கள் முற்போக்கு கருத்துகளின் பெயரால் பரப்பப்படுவது, பின்நவீனத்துவவாதம், பாராளுமன்ற அரசியல் ஜனநாயகப் பாதை, தேர்தல் அரசியல், சாதியவாதத்தை உள்ளடக்கிய அடையாள அரசியல், மார்க்சியத்திற்கு எதிராக ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆதரவு எனும் பெயரில் என்.ஜி.ஓக்களின் ஊடுறுவல் முன்னெடுக்கும் மார்க்சிய திரிபுவாத வேலை ஆகியவை மார்க்சிய தற்காப்பைக் கோரும் சில அரசியல் காரணங்களாகும்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இப்படி ஒரு நூலுக்கான தேவையை அம்பேத்கரே நமக்கு வழங்குகிறார். அவருடைய மார்க்சிய -பொதுவுடைமை-பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்கு எதிரான கருத்துகள் காரணமாகவும், ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதகமான பொருளாதாரத் தீர்வுகள் மற்றும் மதத்தின் தேவை குறித்த வலியுறுத்தல்கள் காரணமாகவும் இவ்விமர்சனம் அவசியமாகிறது, விவாதத்திற்குரியது. எந்த வகையிலும் இது அம்பேத்கர் அவர்களின் பங்களிப்பை, போராட்டங்களின் முக்கியத்துவத்தை குறைத்து மதிப்பிடுவதாகாது. எங்கள் யாருக்கும் அந்த எண்ணமும் இல்லை. நூலின் தலைப்பே அதை போதுமான அளவில் உணர்த்துகிறது.
அதேபோல் மார்க்சியக் கோட்பாடு சார்ந்து வைக்கப்படும் விமர்சனங்களுக்கான பதிலாக, உழைப்புசார் உறவுகள், உற்பத்தி உறவுகள், பரிவர்த்தனை உறவுகள், சொத்துறவுகள் என்று எப்படிச் சொன்னாலும் இங்கு அது ஏற்றத்தாழ்வுடனேயே இருக்கிறது. உழைப்பின்றி உற்பத்தி கிடையாது. மேலும் இரண்டிற்கும் இடையில் சாராம்சத்தில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை, தான் ஏன் உழைப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறேன் என்பதையும் ரங்கநாயகம்மா விளக்கிவிட்டார். எந்த வகையிலும் மார்க்சிய அடிப்படையை விளக்குவதிலிருந்து அத்தர்க்கங்கள் மாறுபடவில்லை எனும் புரிதலுடனேயே இந்நூல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் புத்தர் பற்றிய அவரது விமர்சனமும் அம்பேத்கர் முன்வைத்த புத்தரை மையமாகக் கொண்டது எனும் விளக்கங்களும் நூலிலேயே உள்ளன.
கேள்வி உள்ளவர்களும், விமர்சனங்கள் உள்ளவர்களும் நூலை முழுமையாகப் படித்து தங்களது விமர்சனங்களை முன்வைக்கலாம். மொழிபெயர்ப்பாளர் எனும் எல்லைக்கு உட்பட்டு போதுமான விளக்கங்கள் கொடுத்தாயிற்று. இதற்கு மேலும் பதிலுரைப்பது மொழிபெயர்த்துவிட்டதாலேயே நூலின் ஆசிரியருக்கு வக்காலத்து வாங்குவதாகப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தும். மேலும், அதற்கான அவசியமும் இல்லை. இரண்டு தரப்புக்கும் இடையில் ஒருங்கிணைப்பாளராகவோ, பதிலுரைப்பவராகவோ மொழிபெயர்ப்பாளர் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
கோட்பாட்டு விளக்கம் காரணங்களால் நூலின் ஆசிரியர் பதிலளிப்பதே சரியானதாக இருக்கும். ஆகவே கேள்விகள், விமர்சனங்கள் உடையவர்கள் தங்கள் விமர்சனங்களை ஆங்கிலத்தில் எழுதியோ, மொழிபெயர்த்தோ brbapuji@gmail.com எனும் ஐடிக்கு அனுப்பலாம்.
மாற்றுக் கருத்தோ விமர்சனங்களோ இருப்பினும்கூட ஒரு நூலை மொழிபெயர்த்ததாலேயே சாதியைச் சொல்லித் தாக்குவது கண்டனத்துக்குரியது என்று இன்னும் ஒரு இடதுசாரி அமைப்புகூட கண்டனம் தெரிவிக்காத சூழலில் - அறம், காலம், சூழல், மொழி, தொனி, உள்நோக்கம், வெளிநோக்கம் - என்று எல்லா அறிவுரைகளும், கேள்விகளும் எங்களை நோக்கி மட்டுமே வைக்கப்படும் அவலமான (புரட்சிகர அமைப்புகளின் பலவீனத்தையே இது உணர்த்துகிறது) சூழலில் எங்களுடைய இந்த விளக்கங்களே போதுமானது. கருத்து சுதந்திர காவலர்களின் மௌனம் அதைவிட மகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்கிறது.
ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைவதற்கான உரையாடல்களை முன்னெடுப்பது எனும் நோக்கத்தில் தெளிவும், விஞ்ஞானபூர்வ தத்துவத்தின் பலமும் இருக்கையில் யாம் யார்க்கும் அஞ்சோம்!
- கொற்றவை.

is there difference between two terms 'labour relations' and 'production relations'.

Seen both of your mails concerning the doubt whether there is any difference/distinction between two terms 'labour relations' and 'production relations'.
I have discussed it with Rangaji and I will explain the matter as follows.
Essentially or generally speaking, both are synonyms. No difference in its essence. But it is a matter of focus. I will explain how.
The term 'production relations' is the term that we find across Marx(-st) literature. However, the adjective 'production' gives an impression that it always results in some 'product' which is obviously a material objects like a pen, soap, shirt etc. But the adjective 'labour' gives the impression that it results not only in material things [products] but also non-material things like teaching, treatment, transportation etc.
Any way, you can use both terms interchangeably and synonymously. Rangaji prefers 'labour relations' because she would like to focus on the process of 'labour' whether it is manual/material or non-manual / non-material. However, you can provide a foot note on this aspect in your translation at a point when it first appears in the text.
In this context I would like to draw your attention to a distinction between 'labour process' and 'production process' as discussed in 'Capital'.
_______________________________
Chapter 3 [in RN's 'An Introduction to Marx's 'Capital' (in 3 volumes. This chapter is from volume one) Labour - Process (Process of Production) The process wherein ‘labour’ takes place is the ‘labour process’. Some ‘product’ is made because of the ‘labour-process’. The relations concerning the ‘labour process’ are the ‘labour relations’ or ‘production relations’. Workers come to the capitalist—to do labour. But, the master—does not do any. The relations which form between the master, who does not do labour and the workers, who do labour for the master—are the ‘labour relations’ here.
As soon as the labourers get down to work, the capitalist does not ask them, “produce a heap of money”. He asks them, “weave a cloth” or “make chairs”, or else, “print on these papers”. Thus, he would ask them to do such things which are necessary to create some ‘use value or the other’.
Suspecting that the workers do not work hard, the capitalist goes on moving in the midst of labourers and hastens them saying, “carry on”! Carry on!” It is good for the capitalist to extract as much work as possible from the workers before the ‘working time’ is over.
If the person doing ‘work’ is to have real liking for that ‘work’, that work should be either his or her ‘own work’ or some ‘collective work’ done by all with equal responsibility. In any system other than these, where the workers have to work for the master under his ‘authority’, the labouring persons will be reluctant to do labour. Therefore, the person who is the master has to make the labourers do labour, by means of punishment. This punishment will be of different kinds depending on the circumstances.
In the case of the workers working on the ‘wage’ system, there will be cuts in the wages and fines.
But, in the case of the ‘slaves’ where the wage system is absent, there is no scope for cuts in the wages and fines. Therefore, there, the master has no other way except to torture the bodies of the labourers. Therefore, whips also come into the ‘work place’ where slaves are made to do work. The master needs many other methods of torturing.
Thus, the ‘labour process’ will be in different forms in different social conditions. It took one specific form in the ‘slave society’, another form in the ‘feudal society’ and yet another form in the ‘capitalist society’. However, the nature of all these labour processes so far has been the same. That consists of ‘punishing’ the labourers and getting the work done.
The system of ‘punishing the labourers’ disappears in the ‘collective labour process’ in which all people work with equal responsibility. The nature of the ‘collective labour process’ will be opposite (it means it should be opposite) to the nature of the old labour processes.
Thus, leaving aside the specificities of the labour process, there are certain general features, which apply to the labour processes of all societies. Let us see them now.
There is a distinction in the meaning between word ‘labour process’ and the word ‘production process’. If we consider agricultural labour, it starts with ploughing the land and ends with harvesting the crop and storing the grain. The process that lies between the ploughing and the harvesting need not be continuous. The work ceases in the middle for a few weeks and months. The saplings should grow. This is a change that has to take place naturally. After planting, the work ceases until weeding. After weeding is over, work ceases again until some other operation becomes necessary. Thus, with certain intervals in the middle, the work of producing grain would go on. The span of time right from ploughing the land to cutting the crop constitutes the ‘process of production’. It takes that much time to produce grain. But, it is not necessary for the work to go on invariably throughout that span of time. The work will be stopped in the middle. It is simply that time during which work is carried on constitutes the ‘labour process’. In order to produce the grain, the labour processes would go on with interruptions in the entire period of its production. If the entire time of labour processes were added together, that time (the time during which work is done) would be shorter than the time during which production took place.
The distinction between the production process and the labour process is not found in the case of all products. It is found only where natural changes are required in the on-going production. It is also found in such production as animal husbandry, pesciculture and afforestation.
But in the case of ‘industries’, however, production process and labour process are the same. There is no need to stop the work in the middle in order to turn yarn into cloth.
We may use the two words ‘labour process’ and ‘production process’ to convey the same sense, provided that we don’t forget that their meanings differ in certain cases. Since it is the same thing whether you call it ‘labouring’ or ‘producing’, ‘labour process’ or ‘production process’ also means the same. It is the same thing whether we call it ‘means of labour’ or ‘means of production’. It is the same thing whether we call it ‘labour relations’ or ‘production relations’. Whenever and whichever of these words we use, we have to derive the same meaning.
________________________
In this context, I would like to report an aspect of the debate in which this question was raised by a CPM person in their daily 'nava telangana' in which Rangaji wrote on caste annihilation where she argued that 'egalitarian labour relations alone will annihilate castes'. Let me give you a literal/mechanical translation of a particular point below:
"Venkatrao: " As far as I know Marx has nowhere used the term 'labour relations'. While referring to the relations between the master and the labourer, he rererred to them as part of production relations"
(RN's answer:) "Labour relations' is another term for 'production relations'. At the place of production, the master does not perform labour whereas labourers alone perform labour. The same thing happens when we say 'labour relations'. The term 'labour relations' is an easily understandable term. If someone uses the term 'historical materialism' in the place of Marx's term 'materialist conception of history', the sky won't fall. Nor the meaning is distorted. Similarly if someone uses the term ' dialectical materialism' in the place of Marx's term 'materialist diablectics', there is no loss (of meaning). Based on what Marx wrote in 'capital-3' regarding 'colonial trade' and 'expansion of the foregin trade is the own creation of capitalism', if someone uses the term 'Imperialism', it won't give any wrong meaning.It was Engels, Lenin and others who used those terms by changing Marx's expressions. Do we question Engels, Lenin and others thus, 'Marx did not say so. How can you say so? Can't they explain the same thing without distorting the theory in its essential aspects? They can. "

Ranganayakammaa’s Note


A CLARIFICATION The first print of the Tamil translation of my book “For the solution of the ‘Caste’ Question……..” came out in July 2016 and all the copies have been sold out within a week. Now the second print is ready for binding. Meanwhile Nirmala, the Tamil translator of this book has brought a point to my notice. It is as follows: Chapter 14 in this book has a section titled ‘What is the difference between Gandhi and Ambedkar concerning Property?’ In this section I quoted the following words and attributed them to Ambedkar: “The mill owners will have to work on the terms dictated by labourers, if the latter could command intelligence of the former. It is clear, however, that labour will never attain to that intelligence. If it does, labour will cease to be labour and become itself the master. The capitalists do not fight on the strength of money alone. They do possess intelligence and tact” (Volume-9, page-280).
Referring to these words, some Tamil readers told the Tamil translator that these words are not those of Ambedkar but of Gandhi and Ambedkar had merely quoted Gandhi. They have also observed that these words are seen as part of Gandhi’s essay both in the English as well as Tamil versions of Ambedkar’s writings. Referring to these observations of some readers, the Tamil translator sought my clarification. The basis for my considering these words as those of Ambedkar is that that these words are printed as a separate paragraph without any quotations in the official Telugu translation of Ambedkar’s writings by the Telugu University, Hyderabad (Volume-9, page-257).
Further, the paras above and below this para have quotation marks (“….”) whereas this paragraph does not have quotation marks at all. Hence I thought that this paragraph which is printed separately and without quotation marks is a comment by Ambedkar on Gandhi’s views on the relations between the capitalist and the labourers.
In this context, I would like to draw the attention of the readers that I showed adequate evidence in my book in support of my argument that there is no difference between Gandhi and Ambedkar concerning the issue of Property. One can see the following chapters for a detailed discussion once again: *According to Ambedkar, ‘Protection against Economic Exploitation’ (chapter-14). * Ambedkar’s Own Economics (chapter-17). * Role of Ambedkar in ‘Drafting’ the Constitution (chapter-18). I am appending this clarification at the end of the book since the printed forms of the second edition are ready to leave for the binding shop.
RANGANAYAKAMMAA

மேற்கோள் குறித்த கேள்வியும் பயனற்ற சாதியவாதமும்.

விளக்கம் கேட்டுப் பெருவதற்குள் கிடைச்சுதுடா கேப் என்று சாதி வெறியாட்டம் போடாமல் நிதானமாக எழுதுகிறார் ஆதவன் தீட்சண்யா. என் சாதியை வைத்து மட்டுமே என்னை விமர்சிக்கும் அவரிடம்தான் சாதிய மனோபாவம் ஆழ வேறூன்றி உள்ளது. அவரது விமர்சனப் போக்கில் இதுபோன்ற நிராகரிப்புவாதம் இருக்கும் வரை இதை நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வேன்.
ஒரு புத்தகத்தை மறுத்தலிக்கும் விதமாக அறிவுபூர்வமாகப் பேசினால் அதை ஏற்பதில் எனக்கு எப்போதும் தயக்கமில்லை. ஒருவேளை என்னுடைய புரிதலில் தவறிருந்தால் அது எனக்கும் ஒரு படிப்பினையாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. ஆனால் விமர்சனம் என்கிற பெயரில் இவர்களின் ரௌடியிசத் தோரணைப் பேச்சுகளுக்கும் சாதியவாத வசைகளுக்கும் ஏற்றார்போல் நானும் அவ்வப்போது எழுத வேண்டியுள்ளது. என்ன செய்ய.
திருவாசகம் என்பவர் பின்னூட்டத்தில் வைத்த கேள்விக்கு ஆசிரியரிடம் பதில் கேட்டுப் பெற்றுத்தான் என்னால் தெளிவுபடுத்த முடியும். அந்தப் பதிலை ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னர் பின்னூட்டமாகக் கொடுத்திருந்தேன். இருப்பினும் இங்கு பகிர்கிறேன். பின்னூட்டமும் எனது பதிலும் பின்வருமாறு:
Thiru Vasagam · Friends with வசு மித்ர and 328 others
//முதலாளிகள் புத்திக்கூர்மை உடையவர்கள் அதனால்தான் அவர்கள் அந்நிலையில் இருக்கிறார்கள், தொழிலாளர்களுக்கு அந்தளவுக்கு புத்திக்கூர்மை இருந்தால் இந்நேரம் அவர்களும் அந்நிலைக்கு உயர்ந்திருப்பார்கள் என்று அம்பேத்கர் கூறுகிறாரே? //
அம்பேத்கர் அப்படி சொல்லியிருப்பதற்கான ஆதாரம் (அவருடைய எழுத்துக்களிலிருந்து) காட்ட முடியுமா? வசு மித்ர
Like · Reply · 1 · 7 hrs · Edited
Kotravai N
Kotravai N வணக்கம் திருவாசகம். நீங்கள் வசுமித்ரவிடம் மேற்சொன்ன மேற்கோள் குறித்து ஒரு கேள்வி கேட்டிருந்தீர்கள்.
நீங்கள் கேள்வி எழுப்பிய பின் நூலை மறுபடியும் சரி பார்த்தோம். அம்பேத்கரின் மேற்கோளாக ரங்கநாயகம்மா அதை எடுத்தாண்டு விவாதித்துள்ளார். அதையொட்டியே நானும் அதனை இங்கு குறிப்பிட்டுள்ளேன்.
உங்கள் கேள்வியை மையமாக வைத்து ரங்கநாயகம்மாவிடமே அதற்கான விளக்கத்தை கேட்டோம்.
ரங்கநாயகம்மா தெலுங்கு பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்டிருந்த பதிப்பிலிருந்தே அம்பேத்கரின் எழுத்துகளை படித்து தனது ஆய்வை மேற்கொண்டுள்ளார். அதில் உள்ளதுபடி காந்தியின் மேற்கோள்களைத் தொகுத்துக் கொடுத்து அம்பேத்கர் எழுதியுள்ள அந்த தொகுப்பில் முதல் மேற்கோளுக்கு அடுத்ததாக மேற்சொன்ன அந்த மேற்கோள் வருகிறது.
அதில் அடைக்குறிப்புகள் ஏதுமில்லாது பத்தி தொடங்குகிறது. அதன்படி அது அம்பேத்கர் அளித்திருக்கும் பதிலாகவே பொருள்படுகிறது.
இருப்பினும், இப்போது இப்படி ஒரு குழப்பம் நிலவுவதால் தம்மிடம் இருக்கும் காந்தியின் தொகுப்புகளையும் தேடிப் பார்த்ததில் குறிப்பிட்ட அந்த கருத்து / மேற்கோள் காந்தி சொல்லியிருப்பாரா என்பதை சரி பார்க்க முடியவில்லை. ஏனென்றால் அம்பேத்கரும் அது எந்த கட்டுரையிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது எனும் குறிப்பைக் கொடுக்கவில்லை.
ஆகவே, தற்போது தெலுங்கு மொழிபெயர்ப்பின் அடிப்படையில் (தெலுங்கு பல்கலைக்கழகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ பதிப்பு அது) பார்க்கும்போது அது அம்பேத்கர் கூறியதாகவே பொருள்படுகிறது. அப்பக்கத்தின் பிரதி கூடிய விரைவில் பகிரப்படும்.
தெளிவு பெற்றபின் தவறு ஏதேனும் நேர்ந்திருப்பின் அதற்குண்டான விளக்கங்கள் கொடுக்கப்படும். எவ்வாறாகினும், தமிழில் வரவிருக்கும் இரண்டாம் பதிப்பில் இந்த கேள்வியை ஒட்டிய குறிப்புகள், விளக்கங்கள் பின் இணைப்பாகக் கொடுக்கப்படும்.
என்று கூறியுள்ளார். மேலும் புத்தகத்தில் கூறியுள்ளதுபடி
”அம்பேத்கர் காந்தியை எவ்வகையில் விமர்சனம் செய்தாலும், சொத்துறவு தொடர்பான விஷயத்தில் இருவரும் ஒன்று போல் சிந்திக்கின்றனர். இரண்டு பேரும் சொத்துள்ள வர்க்கத்திற்கு ஆதரவானவர்கள். அவர்கள் இருவரின் பொருளாதாரமும் ஒன்றே. காந்தி பழைய பொருளாதாரத்தை எந்த மாற்றமுமின்றி சுரண்டல் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தாமல் ஆதரிக்கிறார். அவரைப் புரிந்துகொள்வது எளிது….
… ஆனால் அம்பேத்கரின் பொருளாதார திட்டம் குழப்பமானது! ஒருபுறம் ’சுரண்டல்’ எனும் சொல்லை உச்சரிப்பதிலும் மறுபுறம் அச்சுரண்டலை ஆதரிப்பதிலும் அந்தக் குழப்பம் நிலவுகிறது!” எனும் அவரது விமர்சனக் கருத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை என்றும் கூறியுள்ளார்.
நன்றி.

Aug 9, 2016

சாதியப் பிரச்சினை - விவாதத் தொடர்ச்சி

சாதி என்றால் மேல் கீழ் அடுக்குகளாக மக்களை வகைப்படுத்தும் ஓர் அதிகார ஏற்பாடு.
மார்க்சிய விளக்கம் / விரிவாக்கம்: சாதி என்பது உழைப்புப் பிரிவினையின் அடிப்படையில் மேல் கீழ் அடுக்குகளாக மக்களை வகைப்படுத்தும் ஓர் அதிகார ஏற்பாடு.
உற்பத்தி முறையில் மாற்றங்கள் ஏற்படும்போது - உண்டாகும் உழைப்புப் பிரிவினையின் விளைவாக - உண்டாகும் சமூகப் பிரிவிகளின் முரண்பாடுகளிலிருந்து - உருவாகும் ஒரு சமூக ஏற்பாடு அல்லது சமூக அமைப்பு. இந்த முரண்பாடுகள் இணக்கம் காண முடியாததன் விளைவாக தோன்றுவதே அரசு.
உற்பத்தி முறையின் வரலாற்று வளர்ச்சியை கார்ல் மார்க்ஸ் பல்வேறு காலகட்டங்களாகத் தொகுத்துக் கொடுத்துள்ளார். ஒருகட்டத்தில் அது தனியுடமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட உற்பத்தி முறையாக நிலைகொள்கிறது. தனியுடைமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பிற்கேற்ற வகையில் - அதாவது உற்பத்தி முறைக்கேற்ற வகையில் - அச்சமூகத்தில் சட்டதிட்டங்கள் உருவாகின்றன.
இந்திய சமூகத்தில் அது சாதி எனும் தனித்துவமான ஒரு சட்டதிட்டமாக உருவானது. பிறப்பின் அடிப்படையில் அது உழைப்புப் பிரிவினையை சட்டதிட்டமாக்கியது. அதை நடைமுறைப்படுத்திட பல கருத்தியல்களை வகுக்கிறது. அதிகார, கலாச்சார நிறுவனங்களை ஏற்படுத்துகிறது. சாதி - தீண்டாமை - பிறப்பின் அடிப்படையிலான பகுப்பு என்பதெல்லாம் அத்தகைய கருத்தியல் வடிவங்கள் / சட்டதிட்டங்கள். மதம் நீதித்துறை, இராணுவம் போன்றவை அவ்வதிகார அமைப்பின் நிறுவங்கள். சட்டதிட்டங்களை கருத்தியில் ரீதியாக புகுத்துவதற்கு மதம் - மதநூல்கள், புராணக்கதைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
அதிகார வர்க்கமானது (அரசின் தலைமையில்) புரோகிதர்கள் அல்லது மதபோதகர்கள் அல்லது மதம் மூலம் கருத்தியல் தாக்கங்களை, சட்டதிட்டங்களை உருவாக்குகிறது, நடைமுறைப்படுத்துகிறது. அதேபோல் நீதித்துறை, இராணுவம் போன்றவையும் அதில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றன.
இந்திய சமூகத்தில் அம்மதமானது பிராமணிய மதமாக இருக்கிறது - பிராமணிய கருத்தியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்து மதம். அம்மதம் போதித்த கருத்தியல்கள், சட்டதிட்டங்கள் (மநுஸ்ம்ருதி போன்றவை) காலம் காலமாக வேறூன்றி கிடக்கின்றன. சாதி எனும் வடிவில் உடல் உழைப்பாளர்களை, குறிப்பாக துப்புறவு பணி செய்யும் உழைப்பாளர்களை, கடுமையான உடல் உழைப்பில் ஈடுபடுபவர்களை இழிவான நிலையில் வைப்பதற்கான ஓர் ஏற்பாட்டை அது செவ்வனே செய்து மக்களை பிரித்தாளும் ஏற்பாட்டில் வெற்றியும் கண்டுவிட்டது.
அடிப்படையில் உழைப்புப் பிரிவினையாகவும், மேல்மட்டத்தில் சாதியாகவும் தோன்றும் இந்த பார்ப்பனிய இந்து மதக் கோட்பாடு (ஏற்பாடு) உழைக்கும் வர்க்க மக்களின், அதிலும் குறிப்பாக துப்புறவு பணி மற்றும் கடுமையான உடல் உழைப்பைக் கோரும் உழைப்பில் ஈடுபடும் மக்களின் கொடுமையான நிலைக்கு மிக முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது.
உழைப்புப் புரிவினை என்பது ஏற்றத்தாழ்விற்கான அடிப்படைக் காரணம் - இது பொருளாயதக் காரணம். சாதி என்பது நடைமுறை - இது கருத்தியல் வடிவம். இதுபோல் பால், இனம், மத மற்றும் இதர ஏற்றத்தாழ்வுகளும் நடைமுறை - கருத்தியல் வடிவங்கள்.
இதில் சாதிக்கெதிரான போராட்டங்கள் என்பது நடைமுறையை எதிர்கொள்ளும் கருத்தியலுக்கெதிரான போராட்டமாகும். தனியுடைமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட உழைப்புப் பிரிவினையை - தனியுடைமையை எதிர்க்கும் போராட்டம் என்பது மேற்சொன்ன கருத்தியல் ரீதியான போராட்டங்களுக்கான அடிப்படையை தகர்ப்பதற்கான போராட்டமாகும். இதில் எது முதன்மையானது, எது இரண்டாம்பட்சமானது எனும் கேள்விக்கே இடமில்லை. (அப்படி இடமிருப்பதாக நானும், ரங்கநாயகம்மாவும், வசுமித்ரவும் எங்கேயும் சொல்லவில்லை). இரண்டும் அல்லது ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிரான போராட்டங்கள் எல்லா மட்டங்களிலும் நடைபெற வேண்டும். ஆனால் ஏற்றத்தாழ்விற்கான அடிப்படையை (அடிக்கட்டுமானத்தை) சரியாகப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் நாம் பொது எதிரியை சரியாக அடையாளம் காண முடியும். அதுமட்டுமின்றி சரியான செயல்திட்டங்களை வகுக்க முடியும். நிரந்தரமான மாற்றத்தை இலக்காக வைத்து முன்னேற முடியும்.
மார்க்சிய வழிகாட்டி இதுவே. கட்சிகள், அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் தவறுகளுக்கோ அல்லது போதாமைகளுக்கோ தத்துவம் பொறுப்பாகாது. ஆனால், தத்துவமே தவறாக இருப்பின் நாம் அதனை எதிர்க்கலாம், விமர்சிக்கலாம், ஒழிக்க போராடலாம் - இந்து மதம் முன் வைக்கும் தத்துவங்கள் அத்தகையவை என்பதால்தான் நாம் தத்துவத்தையே அடிப்படையில் எதிர்க்கிறோம். அதேபோல் மார்க்சியத்தை தவறாக சித்தரிக்கும் நபர்கள் அல்லது தத்துவங்கள் குறித்தும் நாம் விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது, விமர்சிக்க வேண்டியுள்ளது.
மார்க்சியம் அளிக்கும் இந்த சமூகக் கண்ணோட்டத்தை ஏற்பவர்கள் ஏற்கலாம், அல்லாதவர்கள் அவரவர் சரியனெக் கருதும் பாதையில் செல்லலாம். ஆனால் எது சரியான பாதை என்று விவாதிக்கும் உரிமை அனைவருக்கும் உண்டு.
சாதி போன்றே பெண் விடுதலைக்கான பாதையில் எது சரியான பாதை எனும் பிரச்சினை உலக அரங்கில் காலம் காலமாக நடந்து வருகிறது. ஏனென்றால் அங்கும் மார்க்சியக் கண்ணோட்டமானது முதலாளித்துவம் போதிக்கும் பெண் விடுதலை சிந்தனையிலிருந்து மாறுபட்டதாக இருக்கிறது. அதனை விளக்கும் விதமாக நான் எழுதிய கட்டுரையில் உள்ள அடிப்படை அம்சங்கள் இங்கு சாதிய விவாதத்திற்கும் பொருந்தும். அதை மீண்டும் பகிர்கிறேன்.
ஒடுக்குமுறையில் மேல் கீழ் - முதல், இரண்டு, மூன்று என்று வரிசைகள் உள்ளன. ஆனால் போராட்டங்களில் அப்படி இருக்க முடியாது. மார்க்சியம் அதைத்தான் சொல்கிறதே ஒழிய அது வன்முறையை போதிக்கவோ அல்லது வெறும் பொருளாதாரத்தையோ பேசவில்லை. ஆனால் பொருளாதாரம் - பொருள் உற்பத்தி மற்றும் அது தொடர்பான செயல்பாடுகள் இன்றி மனித உறவுகள் அமைவதில்லை. ஆகவே மார்க்சியம் என்பது வெறும் பொருளாதார நிர்ணயவாதமில்லை. அது பொருளாயதக் காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு சமூக விஞ்ஞானம்.