மூளுக தீ

விளிப்பெயர் சுவாசமற்றுத் திரிகிறது

கூடதற்கு சவம்

வாளெடுத்து பேதங்களில் வீசுகையில்

இடம் பெயறாது குறிகள் நிமிர்கின்றன

ஓநாய் பற்களுடன்

தசை மேடுகள் அச்சத்தின் குழந்தைகள்

கரைந்தழும்

சமிக்ஞை காகிதத்தை முத்தமிட்டமர்கையில்

தசைகளற்ற விலங்கு

தனதான உறுப்பைக் கவ்வியணைக்கிறது

குறியழிந்தாலும் சொல்லழிவதில்லை..

தீ

சுடுகிறது

தசை

விறைத்திருந்தாலும்

அவிழ்ந்திருந்தாலும்

தண்ணீருக்கெதிராய் மூளுவதில்லை

தீ

தீ

யாகவே இருக்கிறது

எழுக

பெண்

மரத்தில் இலையுள்ளது

மலருள்ளது

கனியுள்ளது

பூமி கிழிய

வேரோடிப் புணரும்

விதியுள்ளது

எழுக

பெண்

எல்லாவற்றையும்

எல்லாவிதமுமாக

துறந்தபடி

எழுக

பெண்

சாத்தான்கள் அச்சுறும் புன்னகை

வானம் தொடக் கூசும்
அப் பாதை
கால்களைக் கூவி
அழைத்துக் கொண்டேயிருக்க

வழியில் வரப்போகும்
சப்தம் விரியத்தொடங்குகிறது
பின் மூளையில் இக்கணமே

அதிர்வுறுகிறதென் சலனம்

மைல்களுக்கப்பால் நெளிந்துகொண்டிருக்கும்
இருளின் வாசனை
நாசிகளை நெருங்குகையில்
அரவம் உறங்கும் குடல்களை
பிரட்டி எடுக்குமோ

சாலையில் எழுப்பிய மேடுகளாய்
இடைவெளி விட்டு
இடைவெளி விட்டு
தொண்டைக்குழி எழும்ப
வியர்வையின் நீரைத்தான்
ஊற்றுவனோ மரம் வைத்தவன்

கடவுளைத் தொட்டிரா கைகள்
எவ்வாறு பாறைகளை உணரும்

கண்களை மூடித்துயில்கையில்
மோதவே செய்கிறது அனுக்கள்

பின்
வாங்குகிறது
கரிய நிறத்திலான ஏதோ ஒரு உருண்டை

உருவத்தைக் கிழித்து
சாத்தான்கள் அச்சுறும் புன்னகையுடன்
உதைத்தெழுப்பி
விளையாடுகிறது
அக்
குழந்தை

நிச்சலனம்.

கவி பிம்பம்

வனயிளமுலைகளை
கவிஞர் வார்த்தையுதிர்க்கையில்
மரங்கள் கூடி மூட்டும் காட்டுத்தீயை வரைந்துவைத்தேன்

உதடுகளுக்குவமையாய் அவன் விரல்கள் பழம் தேடி அலைகையில்
வன்மம் கிழித்தொரு சொற்கள் பொழியும்
செந்நா சுழண்டெழுந்தது
வனச்சர்ப்பமென

திரு கவிஞர்
கழுத்தைச் சுற்றி வரிகள் பதித்து
தலை புதைய இடம் வேண்டி நின்ற கணம்
புன்னகைத்தது
பணிய மறுக்கும் குரலொன்று

இடையின் வளைவுகளுக்கு
நுரையடங்கும் அலைகளை
முன்னிருத்தினார் கவிஞர்
பெண் மதத்தில்
பிறக்கப்போகும் சிசு
காலூன்றி நடக்கும் காலம் வரை சுமந்து செல்லும்
பெரும் பேழையை காட்சிக்கு வைத்தேன்

என்னிரு பாதங்களை பற்றிக்கொண்டு
இவ்வுலகையவன் தாரைவார்க்கையில்
சட்டகத்திற்கு வெளியில் நிற்கும்
என்னொரு
காலை மடித்து
சிலுவை செய்தேன்
பாடிய கவிச்சொற்களால் ஆணிகள் செய்து
அறைந்தேன்
அவனிரு கைகளை

என்னுடல்
என்மொழி
என் கனா
விடுதலை
நான்.

கல்லெறியும் குளம்.

கரையான்கள் தீண்டாத கதவுகளுக்கு பின்னால்
புனிதம் காத்திருந்தது

உதடுகள் தொங்க முத்தம் கேட்டு

காத்திருக்கிறது

புனிதம்
வியர்வை பொங்கும் கரங்களை
பிசைந்தவாறு

முத்தத்தின் வாசனை

முத்த

வாசனை

புனிதத்தின் துர்மணம்

முத்தம்

வருந்தி விலக

புனிதம் அறிவித்தது

உங்களில் எவர் புனிதர் இல்லையோ
அவர்களுக்கே என் உதடுகள்...

மதத் தரகர்

தூபமிசைப்போர்

கடவுளின் காவற்காரர்

துரோகத்தை மந்திரமாய் ஈணுபவர்

கொலையாளி

வரலாற்று விற்பனன்

ஜனநாயகவாதி
கொள்கை பரப்பாளன்

அரசியல்வாதி
கலைக் காப்பாளர்கள்

ஒழுக்கம் செய்து விற்பனைக்கு வைப்போர்

தசைக்கு கீழ் ஆடை அணிவோர்

கைகளில்

அரிதாரம் வழி வழியும் பாவைகள்

மிதக்கிறது மறைக்கப்பட்ட வரலாற்று பக்கஙகளில்

துர்மணம் சூழும் பெயரற்ற கண்ணீர்

எல்லோருக்கும் சாத்தியமாயிற்று

ஒரே வானம்

ஒரே மௌனம்

ஒரே சொல்