தன் மீதிருக்கும் நாஜிகளை வாழச் செய்வது என்று தீர்மானிப்பது குதிரையே, தனக்கு இந்தத் தேர்வுச் சுதந்திரம் உண்டென்பதை குதிரை நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை என்பதுதான் விழயம் - ஊர்சுலா கே. லீ
(தனிமனித துதி எந்தளவுக்கு மக்களை தங்களுக்குள் இருக்கும் அன்றாட பிரச்சினைகளை மறக்கச்செய்கிறது என்பதை மிகப்பெரிய உளவியல் கூறாக அணுக வேண்டியுள்ளது. அதை பின்பு பார்க்கலாம்)
திறமைகளுக்கு மேடை அமைத்துக் கொடுப்பது வரவேற்புக்குரியதே, ஆனால் அதை நிறுவனமயமாக்கி, மக்களின் உணர்ச்சிகளோடும், தன்மானத்தோடும் விளையாடி நிகழ்சிகளை நடத்துவது முழுக்க முழுக்க வணிக நோக்கமே அன்றி வேறில்லை. உண்மையில் திறமைக்கு மேடை என்றால், அதை திரைக்குப் பின்னால் செய்து அதற்குரிய அங்கீகாரங்களை வழங்குவதோடு நிறுத்திக்கொள்ளலாமே, அதை விடுத்து ஒப்பனை அறை வரை சென்று அழுவதையும், விழுவதையும், சண்டையிடுவதையும் படம் பிடித்து, அதை வேகம் குறைவான (slow motion) காட்சிகளாய் ஒளிபரப்பு செய்து அந்நிகழ்ச்சியில் தோற்பது அல்லது விலக்கபடுவது ஏதோ அவர்களின் குடியே மூழ்கிப்போகும் விசயம் போன்று மிகைப்படுத்தி புனைவு செய்து அச்சுறுத்தி பிழைக்கின்றன தொலைக்கட்சிகள். பொது நோக்கம் என்றால் போட்டியில்லாத மேடை அமைத்துக் கொடுக்கலாமே. செய்யமாட்டார்கள், ஏனென்றால் உணர்சிக்கு குறி வைத்தால் தான் டி.ஆர்.பி (television rating point –இது, சம்பந்தப்பட்ட தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சியைத் தயாரிப்பவர்களுக்கே தெரியாத மர்மமான விசயம்) என்று சொல்லக்கூடிய விளம்பர விற்பனை குறியீட்டுக்கு நிகழ்சிகள் தேர்ந்தெடுக்கபபடும்.
இந்தப் பொறுப்பற்ற பேராசைக்கு சற்றும் குறைவில்லாதது, பெற்றோர்களின் பேராசை அல்லது பங்கேற்பாளரின் பேராசை. பிள்ளைகளை இவர்கள் பெறுவதே இதுபோன்ற நிகழ்சிகளுக்கு நேர்ந்து விடத்தான் போலிருக்கிறது. திறமைகளுக்கான மேடைகள் எவ்வளோவோ இருக்க, ஊடகம் மூலம் குழந்தைகளை சிறுவயதிலேயே வர்த்தகப் படுத்தி, ஊரெல்லாம் சுவரொட்டிகள் அடித்து வாக்கு சேகரித்து பிறகு மேடைக் கச்சேரிகளுக்கு விலை பேசுகிறார்கள். குழந்தை தொழிலாளர் முறையை எதிர்த்து சட்டம் இயற்றப்பட்டது போல் இதற்கும் ஒரு தீர்வு காணவேண்டும்.
இந்த நிகழ்ச்சிகளில் குழந்தைகளின் திறமை என்பது (இரண்டாம் தர) திரைப்பட பாடலை பாடுவதும், சிறுவயதிலேயே கவர்ச்சி உடைகள் அணிந்து படுக்கையறைக்கு அழைக்கும் நடனங்களை ஆடுவதும்தானே. இங்கே அறிவுக்கும், பண்புக்கும் என்ன இடம்? அதிலும் நம் திரைப்படங்களில் வரும் கருத்து நிறைந்த டப்பாங்குத்து பாடல்களுக்கு ஒன்றும் குறைவே இல்லை. இப்பாடல்களை பாடியும், ஆடியும் அக்குழந்தைகள் எத்தனை முறை பயிற்சி செய்திருப்பார்கள். அந்த வரிகள் அச்சிறுவர்களின் மனதில் விதைக்கும் ஒழுக்கம் எதுவாக இருக்கும்? இதுபற்றியெல்லாம் அப்பெற்றோர்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லாதிருப்பது வியப்பாக உள்ளது.
இதில் நீதிபதிகள் என்ற பேரில் அவர்கள் அடிக்கும் கூத்தும், நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரின் ஆங்கிலம் கலந்த கொஞ்சும் பேச்சும், ஒரே ஆபாசம். இச்சூழல் சமுதாயக் கூர் உணர்வு , நாட்டின் வறுமை நிலை, அடித்தட்டு மக்களின் பிரச்சனை, அறம், ஒழுக்கம், மனிதாபிமானம் இப்படி எந்த சிந்தனைகளும் அற்று எம் பிஞ்சு மக்கள் வளர வித்திடுகிறது.
மக்களோ முழுக்க முழுக்க ஊடகம் முன் மொழிவதையும், முன் மொழிவோரையுமே பெரும்பாலும் கருத்தில் கொண்டு செயல் படுகிறது அல்லது மூளை சலவை செய்யப்பட்டு கட்டுண்டு கிடக்கிறது.
ஊடக ஆண், பெண்கள், நடிகர், நடிகைகள் இவர்களின் பாணிகளை பின்பற்றுதல், அவர்கள் மூலம் முதலாளிகள் சந்தைப்படுத்தும் அழகுணர்சி, நாகரீகம் என்ற பெயரில் முன் வைக்கப்படும் அந்நிய கலாச்சார மோகம், உயர்தர வாழ்க்கை முறை, இவற்றின் மூலம் எதிர்பாலரை எளிதில் கவரக் கூடிய தன்மைகள் ஆகியவற்றை அமைத்துக் கொள்ளும் விருப்பம் மேலும் அவர்கள் அடைந்த அதே புகழ், பணம், வசதி ஆகியவற்றை அடையத்துடித்தல் என்ற போக்கு மக்கள் மத்தியில் மேலோங்கியிருக்கிறது. மக்களின் எளிய மனதை நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கும் முதலாளிகள் அந்தப் பேராசையையும், கதாநாயக வழிப்பாட்டு மனப்போக்கையும் சரியாக பயன்படுத்தி மேலும் மேலும் அந்தப் பலகீனத்தை வளர்த்து விடுகிறார்கள்.
பங்கேற்பாளர் மட்டுமல்லாது, நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளரும், சில செ.மீ அளவு உடை மட்டுமே அணித்து வருகிறாரே ஏன்? இது போன்ற நிகழ்சிகளில், ஏன் அந்நிகழ்சி முதலாளிகளின் மகள்களோ, மனைவிகளோ பங்கேற்பதில்லை? குறைந்தது தொகுப்பாளராகக் கூட இருப்பதில்லையே ஏன்? எவற்றின் பிடியிலிருந்து இம் முதலாளிகள் தங்கள் குடும்பத்தாரை மட்டும் காக்க நினைக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப்பாருங்கள் தோழர்களே.
ஏன் குறைந்தபட்சம் ஒரு நடிகை திருமணம் ஆனதும் நடிக்க வருவதில்லை.(ஒரு நல்ல திறமையான நடிகை, நடிகரையே பார்த்து திருமணம் செய்துக் கொண்டால் கூட, திருமணத்திற்கு பின்பு அந்நடிகர் ஏன் அவரை நடிக்க அனுமதிப்பதில்லை? அவரிடம் கதாநாயகர் விரும்புவது குடும்பப்பெண்ணென்றால் அவருடன் தொடை காட்டி நடிக்கும் தற்பொழுதைய நடிகை...?)
கதாநாயக வழிபாடு நடத்தும் இளைய சமுதாயம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்விகள்:
- தாய்மையைப் போற்றும் கதாநாயகர்கள், ஏன் கதாநாயகியாகிய பெண்ணை வெறும் சதைப் பிண்டமாக காண்கிறான்?
- அவளுடன் குத்தாட்டம் போடுகிறான்? பெண்ணை கவர்ச்சிப் பொருளாக்கி வணிகப் படுத்தும் அதிகாரத்தை யார் இவர்களுக்கு கொடுத்தது. இவர்கள் வைக்கும் பெண் பற்றிய கருத்தாக்கங்கள் சமுதாயத்தில் விதைக்கும் பண்புகள் யாவை?
- கதாநாயகியின் உடைகளும், அதன் அவசியமும் பெண்கள் மனதில் விதைக்கும் கருத்தாக்கம் என்ன?
- இவ்வுடைகளை அணியும் பெண்களை ஆண் என்ன கண்ணோட்டத்துடன் காண்கிறான். அவ்வுடைகளை உடுத்திச் செல்லும் பெண் ஏன் எளிதில் பாலியல் தொந்தரவுகளுக்கு ஆளாகிறாள்?
இதையெல்லாம் அனுமதிக்கும் மக்களும், அரசாங்கமும் முறையான பாலியல் கல்விக்கு சப்பைக் கட்டு கட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு சமுதாயத்தில் பொழுதுபோக்கு நிகழ்சிகளுக்கான தேவை, கலை என்பதற்கான தேவை என்ன? எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வருகிறது எல்லா அடிப்படைத் தேவைகளும் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்திற்கு செய்வதற்கு ஏதுமன்றி கலை என்பது நிறுவப்பட்டதாம். அப்படி ஒர் நிலை இன்றைய காலத்தில் எந்த ஒரு சமுதாயத்திலும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. அப்படியிருக்க சமுதாய சிந்தனை, அக்கறை, சக மனித தோழமை கொண்டவராக மாற்றும் செய்திகள், உண்மை அரசியல் செயல்பாடுகள், கொள்கை குறைபாடுகள், வளர்சித் திட்டங்கள் என கொடுத்து ஒவ்வொரு குடிமகனையும் மனித இனத்தின் மேன்மைக்கு உழைக்கும் கூறுணர்வு கொண்டவராக வழிநடத்தும் ஊடகங்கள் தனியாரிலும் இல்லை, அரசாங்கத்திடமும் இல்லை. இருக்கும் செய்தி அலைவரிசைகள் மற்றும் சமுதாய நிலை சார்ந்த விவாத நிகழ்சிகள் கூட வணிக நோக்கோடும், தாஙகள் சார்ந்திருக்கும் கட்சிக்கு நன்மதிப்பு கிடைக்கவுமே நடத்தப்படுகின்றன. குறிப்பிட்டு சொல்வதென்றால் பெரும்பாலான ஊடகங்கள் (தொலைக்காட்சி, செய்தித்தாள் என எல்லாம்) இருப்பது பார்ப்பண முதலாளிகளிடமே. ஆகையால் அவாளுக்கு பிடிச்சவாளப் பத்தி நன்னா எழுதுவா.
சமீப காலமாக 24 மணி நேர செய்தி அலைவரிசைகள் தொடங்கிய பின்னர் முந்திக்கொண்டு செய்தி தருவது யார் என்ற போட்டியும், நேரடி ஒளிபரப்பை யார் உணர்ச்சி பொங்க கொடுப்பது என்ற போட்டியும் அரசியல் நிலைப்பாடு, வர்க்க நிலைப்பாடு சார்ந்த சார்பு கண்ணோட்ட குறுக்கு விசாரனை நிகழ்சிகளுமே. இது உண்மை போன்றே தோன்றும், எதோ சமுதாய நலனை தங்கள் நலனாக எடுத்திக்கொண்டது போன்றே செய்திகளை முன் வைப்பர். ஆனால் சொல்லாடல்கள் எல்லாம் அரசின் அகராதிக்கேர்ப்பவே. உ.ம் – உரிமைகளுக்காகவும், வாழிடத்திற்க்காகவும் போராடும் பழங்குடியின மக்களை நக்ஸலைட்டுகள், மாவோயிஸ்டுகள் என்ற அரசின் முத்திரைச் சொற்களையே ஊடகங்களும் பயன்படுத்துவது. இதுவும் வியாபார நோக்கோடே நடத்தப்படும் நிகழ்ச்சியாகும்.
(மனநலத் துறை என்ற ஒரு மருத்துவப் பிரிவு 18 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி, 19 ஆம் நூற்றாண்டில் வளர்ந்து 20 ஆம் நூற்றாண்டில் முழுமை அடைந்தது. முதலாளித்துவத்தின் எழுச்சியோடுதான் இந்தப் பிரிவு ஆரம்பமாகிறது. முதலாளித்துவ கட்டுகளை எதிர்த்தெழுபவர்களை மனநோயாளிகளாக முத்திரைக் குத்தி, செல்லாக் காசுகளாக்கிவிட உளவியல் மருத்துவமனைகளும் சிகிச்சை முறயும் அதிகாரவர்க்கத்திற்கு மிகவும் பயன்பட்டது. – மனநோயின் மொழி, டேவிட் கூப்பர். தமிழில் லதா ராமகிருஷ்னன்).
சரி, இதையெல்லாம் அரசாங்கம் ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை? ஏனென்றால் நமக்கு பொழுது போகவில்லையென்றால் நமக்கு நிறைய நேரம் கிடைக்கும். அப்பொழுது நம்மை அறிய முயற்சிப்போம், நாம் சிந்திக்கத் தொடங்குவோம். சிந்திக்க தொடங்கினால் கேள்விகள் எழும், உன்மை விளங்கிவிடும். பின்பு புரட்சி வெடிக்கும். அது நடக்கவிடாமல் செய்ய அவர்களால் முடிவதெல்லாம் நம் நேரத்தை தின்பதே.
